Tag Archives: کرد

مایکروسافت نسخه ارزان‌تری از سرفیس معرفی کرد


مجله دیجی کالا: مایکروسافت امروز یک تبلت جدید و ارزان قیمت معرفی کرد. مایکروسافت سرفیس گو کوچکتر و اندکی ضعیف‌تر از دستگاه محبوب مایکروسافت یعنی Surface Pro است. Surface Go یک صفحه نمایش ۱۰اینچی و صفحه کلید یکپارچه دارد. این تبلت جدید از نظر طراحی کاملا مشابه سرفیس پرو است و از سیستم عامل ویندوز ۱۰ بهره می‌برد. قیمت پایه این تبلت اقتصادی ۳۹۹ دلار است و پیش فروش آن امروز آغاز شده اما از ماه آینده میلادی عرضه آن آغاز خواهد شد.

مایکروسافت نسخه ارزان‌تری از سرفیس معرفی کرد

مایکروسافت برای طراحی «سرفیس گو» فلسفه طراحی خود را تغییر نداده و از نظر ظاهری به نظر می رسد نسخه کوچکی از سرفیس پروی معرفی شده در سال ۲۰۱۴ را تولید کرده است. رزولوشن صفحه نمایش این تبلت ۱۸۰۰ × ۱۲۰۰ پیکسل و نسبت تصویر آن ۲:۳ است. دوربین جلویی گو قابلیت تشخیص چهره دارد که برای لاگین کردن می‌توان از آن استفاده کرد. پورت اختصاصی مایکروسافت برای شارژ و اتصال به یک سیستم دسک‌تاپ در لبه کناری تبلت در نظر گرفته شده است و علاوه‌بر آن یک پورت USB-C دیگر نیز در لبه سمپ راست دستگاه در نظر گرفته شده است.

مایکروسافت نسخه ارزان‌تری از سرفیس معرفی کرد

نسبت ۳:۲ صفحه نمایش حالتی ایدئال برای استفاده در حالت افقی دارد و تمامی حالت‌های Split-screen و مالتی‌تسکینگ ویندوز ۱۰ را پشتیبانی می‌کند. به کمک این ویژگی‌ها می‌توان چند برنامه را به صورت هم‌زمان اجرا کرد. گو در حالت عمودی به خوبی آیپد نیست اما کماکان از بیشتر تبلت‌های با صفحه نمایش کشیده ۱۶:۹ بهتر است. با وجود این که تبلت جدید مایکروسافت حدود نیم پوند سبک‌تر سرفیس پرو شده اما کماکان سنگین‌تر از آیپد است. همانند سرفیس پرو برای گو نیز امکان تهیه صفحه کلید در چهار رنگ و قلم به صورت جداگانه وجود دارد. مایکروسافت ادعا می‌کند صفحه کلید این تبلت با بهره‌گیری از مکانیسم کلیدهای قیچی (scissor key mechanism) و دامنه حرکت ۱میلی‌متر تجربه تایپ قابل مقایسه با لپ‌تاپ را فراهم می‌کند.

مایکروسافت نسخه ارزان‌تری از سرفیس معرفی کرد

در قلب سرفیس گو از پردازنده نسل هفتم دو هسته‌ای Pentium Gold 4415Y اینتل استفاده شده است و بسته به مدل‌های مختلف با ۴ یا ۸ گیگابایت RAM و ۶۴ یا ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی عرضه می‌شود. مایکروسافت می‌گوید این سخت‌افزار برای ایجاد تعادل بین عملکرد، مصرف باتری و جلوگیری از گرم شدن، متناسب با طراحی باریک این تبلت استفاده شده است. در نتیجه این انتخاب باتری سرفیس گو با هر بار شارژ حدود ۹ ساعت در حین استفاده دوام می‌آورد.

سرفیس گو در مقایسه با آیپد از نظر نرم‌افزاری حرف چندانی براس گفتن ندارد.

مایکروسافت ممکن است برای پیدا کردن مشتریان مناسب برای سرفیس گو دچار مشکل شود؛ چرا که این تبلت در رده بین آیپد‌های معمولی با قیمت ۳۲۹ دلار و تبلت‌های حرفه‌ای‌تر مانند سرفیس پرو یا آیپد پرو طبقه‌بندی می‌شود. گو در مقایسه با آیپد از نظر نرم‌افزاری به چالش کشیده می‌شود. سال‌هاست برنامه‌های اختصاصی بسیار زیادی برای سیستم عامل ios تولید می‌شود که روی آیپد به تمام آن‌ها دسترسی خواهید داشت اما نرم‌افزارهای سازگار با دستگاه‌های لمسی ویندوزی هنوز چندان گسترده نیستند. همچنین سخت‌افزار نسبتا ضعیف این تبلت اجازه نمی‌دهد از آن به عنوان جایگزینی برای یک لپ‌تاپ روزانه استفاده کرد. به نظر می‌رسد مایکروسافت مشتریانی را هدف قرار داده که از آیپد و یک صفحه کلید بلوتوثی استفاده می‌‌کنند و با ارائه مجموعه کاملی از نرم‌افزارهای آفیس تلاش می‌کند توجه این بخش از بازار را به خود جلب کند. باید منتظر بود و دید که مشتریان چه استقبالی از این محصول می‌کنند.


هوندا، ربات مشهور خود را بازنشسته کرد


روزنامه شهروند: کمپانی هوندا توسعه ربات دو پای خود «آسیمو» را متوقف کرد. آسیمو از خیلی جهات شگفت‌انگیز بود خصوصاً که می‌توانست یکی از سخت‌ترین مشکلات ربات‌ها یعنی حفظ تعادل را مرتفع کند و با سرعتی در حدود ۶ کیلومتربرساعت بدود. این ربات از پاییز سال ۲۰۰۰ وارد دنیای انسان‌ها شد. او ماحصل پروژه‌ اولین ربات‌های دوپا بود که قرار بود ثابت کنند ربات‌ها می‌توانند هم از نظر ظاهری و هم از نظر حرکتی و حفظ تعادل شبیه انسان باشند.

هوندا ربات مشهور خود را بازنشسته کرد
این ربات ۱۳۰ سانتی‌متری مبتنی بر هوش مصنوعی در واقع برای دستیاری انسان ساخته شد. انسان از طریق ربات‌هایی همچون آسیمو به دنبال بهبود کیفیت زندگی بود. هر بخش از توانایی‌های ربات آسیمو شامل تشخیص چهره، فهم مکالمات انسانی و درک میزان سختی اجسام و مهم‌ترین آن‌ها حفظ تعادل، می‌توانست زندگی خیل عظیمی از انسان‌ها را روی زمین دگرگون کند. ارتقای هر یک از این توانایی‌ها و حل مسائل پیرامون آن مهر تاییدی بر درستی حرکت انسان برای ساخت هوش مصنوعی بود.

اما از سال ۲۰۱۱ دیگر خبر چندانی از آسیمو به گوش نمی‌رسید و به‌روزرسانی شگفت‌انگیزی در کار نبود. در حقیقت مدیران هوندا به این نتیجه رسیدند که ادامه‌ پروژه‌ تجاری‌سازی آسیمو کار سخت و حتی ناممکنی است. با وجود پیشرفت‌های فوق‌العاده و محبوبیت جهانی این ربات، فروش آن به‌ صورت یک محصول تجاری در آینده‌ نزدیک قابل‌ تصور نبود و سرانجام هوندا تصمیم گرفت آسیمو را بازنشست کند. از دید هوندا ربات آسیمو مسیر توسعه‌ خود را طی کرده و از همین طریق وظیفه‌ خود را انجام داده است. البته شرکت هوندا اعلام کرده است که چشم‌انداز و اهداف بلندمدت این کمپانی برای آینده و توسعه هوش مصنوعی همچنان پابرجا است.


آمریکا فعالیت چاینا موبایل را در خاک خود ممنوع کرد


خبرگزاری مهر: دولت آمریکا اعلام کرد مانع از فعالیت شرکت مخابراتی چاینا موبایل در این کشور می شود. علت این امر خطرات احتمالی این شرکت برای امنیت ملی آمریکا ذکر شده است.

آمریکا فعالیت چاینا موبایل را در خاک خود ممنوع کرد

به نقل از ورج، روز گذشته اداره ملی اطلاعات و مخابرات آمریکا با صدور بیانیه ای به کمیسیون فدرال ارتباطات این کشور توصیه کرد تا اجازه فعالیت چاینا موبایل در خاک ایالات متحده را صادر نکند.

چاینا موبایل سومین اپراتور بزرگ تلفن همراه در جهان بعد از دو اپراتور ای تی اند تی و وریزون است و قصد داشت دامنه فعالیت های خود را به آمریکا هم بکشاند که با اعلام این تصمیم جدید چنین امری امکان پذیر نیست.

چاینا موبایل اولین بار در سال ۲۰۱۱ درخواست خود برای فعالیت در خاک آمریکا را تسلیم کمیسیون فدرال ارتباطات این کشور کرد. در سال ۲۰۱۳ این درخواست تکرار شد و از تاخیرهای موجود در این زمینه گله شد و سرانجام بعد از کش و قوس های مختلف با این درخواست مخالفت شده است.

هراس آمریکا از قدرت گرفتن شرکت های فناوری چینی موجب شده تا دولت ایالات متحده به بهانه های امنیتی مانع از فعالیت این شرکت ها در خاک خود شود. پیش از این کاخ سفید موانعی را بر سر راه فعالیت هواوی و زد تی ای در آمریکا ایجاد کرده بود.


مخمری که قانون جهانی DNA را نقض کرد



خبرگزاری ایسنا: محققان موسسه “مکس پلانک” و دانشگاه “بث”(Bath) یک نوع مخمر کشف کرده‌اند که “قانون جهانی” DNA را نقض می‌کند.

شبیه به سیستم صفر و یک کد باینری که به برنامه کامپیوتری می‌گویند چکار باید بکند، سلول‌های زنده نیز از دستورالعمل‌های کد شده در DNA برای ساخت ارگانیسم‌ها پیروی می‌کنند.

به مدت طولانی تصور بر این بوده است که هر توالی DNA، هر بار که یک دنباله توسط سلول خوانده می‌شود، همیشه یک پروتئین مشابه را ایجاد می‌کند. اما محققان در حال حاضر اولین استثناء این قاعده کلی یا همان قانون جهانی DNA را در گونه‌ای از مخمر کشف کرده‌اند که هر بار بین دو خوانش مختلف انتخاب می‌کند.

مولکول‌های DNA از ۴ پایه شیمیایی تشکیل شده‌اند که با حروف A، C، G و T نوشته می‌شوند. سلول‌های موجود زنده، با استفاده از این دستورالعمل ژنتیکی که همان کد یا رمز ژنتیکی است، برای ساخت پروتئین‌های کارگر بدن عمل می‌کنند.

کد DNA در گروه‌های متشکل از ۳ پایه، به طور جمعی خوانده می‌شود، که هر کدون(codon) یا رمز ژنتیکی همیشه یک اسید آمینه مشخص را ایجاد می‌کند. برای مثال، GGA برای گلیسین رمزگذاری می‌کند. به این معنی که محققان می‌توانند DNA را بخوانند و دقیقا مشخص کنند که کدام اسید آمینه و پروتئین از هر دنباله ساخته می‌شود.

حداقل تاکنون این طور به نظر می‌آمد. اما اکنون محققان موسسه “مکس پلانک” و دانشگاه “بث” یک میکروب را شناسایی کرده‌اند که قوانین جهانی را نقض می‌کند و پیش‌بینی دقیق اینکه چه پروتئینی در هر زمان خاص ایجاد می‌شود را غیرممکن کرده است، مهم نیست که تا چه اندازه دقیق کد DNA را بررسی کنید.

این ارگانیسم نقض کننده قوانین، متعلق به یک گروه از گونه‌های مخمر است که در حال حاضر کمی عجیب به نظر می‌رسند.

رمز ژنتیکی CTG در انسان و بسیاری دیگر از موجودات زنده به اسید آمینه لوسین(leucine) ترجمه می‌شود. اما در این خانواده مخمر، برخی از اعضا، از دنباله برای ایجاد سرین(serine) استفاده می‌کنند، در حالی که دیگران، آلانین(alanine) را از آن خارج می‌کنند.

این گونه تفاوت‌ها بین گونه‌ها بسیار نادر است، اما کاملا غریبه نیستند. جایی که همه چیز واقعا عجیب و غریب می‌شود این است که در این گونه خاص از مخمر که به اصطلاح خانواده گوسفند سیاه یا نوع مخمر شناخته شده به عنوان “Ascoidea asiatica”، نامیده می‌شود، این ارگانیسم از یک کدون دو قرائت متفاوت دارد و ظاهرا به صورت تصادفی انتخاب می‌کند.

“لورنس هورست”، یکی از نویسندگان این مطالعه می‌گوید: این اولین بار است که ما چنین ویژگی را در گونه‌ای می‌بینیم. ما شگفت زده شده‌ایم که حدود ۵۰ درصد از مواقع، این مخمر CTG را به عنوان سرین، و باقی‌مانده را لوسین ترجمه می‌کند.

بنابراین قاعده رمز ژنتیکی که می‌گوید ترجمه کدون‌ها قطعی است، نقض شده است. این باعث می‌شود که این ژنوم منحصر به فرد شود، به این معنی که اگر شما DNA را بشناسید، باز هم نمی‌توانید دریابید که کدام پروتئین‌ها حاصل می‌شوند.

“استفانی مولهاسن” یکی دیگر از محققان می‌گوید: تعویض سرین با لوسین می‌تواند مشکلات جدی در یک پروتئین ایجاد کند، چرا که خواص کاملا متفاوتی پیدا می‌کند. سرین اغلب در سطح پروتئین یافت می‌شود، در حالی که لوسین محلول است و اغلب در داخل پروتئین یافت می‌شود.

این تحقیق در مجله Current Biology منتشر شده است.


درصورت حذف اطلاعات رایانه چه باید کرد؟



خبرگزاری ایسنا: اگر می‌خواهید فایل حذف شده صحیح و سالم بازیابی شود بهتر است عملیات بازیابی را بلافاصله و در کوتاه‌ترین زمان ممکن پس از حذف آن آغاز کنید.

گاهی در پی حمله بدافزارها، با نصب ناقص برخی از نرم‌افزارها و گاهی حتی بدون دلیل موجه ویندوز به اصطلاح بالا نمی‌آید. در چنین شرایطی تکلیف اطلاعات خصوصی روی هارددیسک چیست؟

به‌ویژه کاربرانی که علاقه زیادی به آزمودن نرم‌افزارهای مختلف دارند، این مشکل را می‌شناسند؛ گاهی ویندوز در پی نصب برنامه‌ای خاص از کار می‌افتد. روشن کردن مجدد کامپیوتر هم کمکی نمی‌کند چون ساختار ویندوز به اندازه‌ای به هم ریخته که سیستم عامل قادر به پاسخگویی به فرامین کاربر نیست.

افرادی که تنها از کامپیوتر استفاده می‌کنند و زمان چندانی برای رسیدگی به سیستم عامل (ویندوز) صرف نمی‌کنند هم ممکن است به مشکلاتی از این دست گرفتار شوند. بداقبالی و آلودگی به بدافزارها نیز می‌تواند مشکلی مشابه ایجاد کند.

اما اگر بر حسب اتفاق یک فایل مهم را حذف کردید و نیازمند بازیابی آن هستید لازم است فایل را هرچه سریعتر و در کوتاه‌ترین زمان ممکن از حذف آن، بازیابی کنید؛ از آنجایی که ویندوز به صورت دائم در حال ذخیره‌سازی اطلاعات بر روی هارد دیسک شماست، احتمال اینکه برروی سکتورهای مرتبط به فایل حذف شده اطلاعات جدیدی ذخیره‌سازی شود امری دور از دسترس نیست. اگر می‌خواهید فایل حذف شده صحیح و سالم بازیابی شود، بهتر است عملیات بازیابی را بلافاصله و در کوتاه‌ترین زمان ممکن پس از حذف آن آغاز کنید.

همچنین تا قبل از شروع عملیات بازیابی تا جایی که می‌توانید از هارد درایو کمتر استفاده کنید؛بر اساس اطلاعات سایت پلیس فتا، بهترین راه برای بازیابی اطلاعات یک فایل از روی هارد دیسک خاموش کردن کامپیوتر بلافاصله پس از حذف فایل و متصل کردن هارد دیسک به یک کامپیوتر دیگر است تا اطلاعات را با سیستم‌عامل آن کامپیوتر که از روی هارد دیسکی به غیر از هارد دیسک حاوی اطلاعات حذف شده بوت می‌گردد، بازیابی کنیم.

اما اگر در وضعیت عادی مثلاً قصد نصب یک نرم‌افزار ریکاوری را داشته باشید، ممکن است فایل‌های نصب نرم‌افزار ریکاوری خودشان جایگزین اطلاعات حذف شده گردند و کل عملیات بازیابی را به مشکل مواجه کنند.

ویندوز دارای یک ابزار داخلی برای اسکن هارد درایو به منظور بازیابی اطلاعات و فایل‌های حذف شده نیست، اما ابزارهای جانبی بسیاری وجود دارند که می‌توانند اینکار را به سادگی برای شما انجام دهند.


درصورت حذف ناخواسته اطلاعات رایانه چه باید کرد؟



خبرگزاری ایسنا: اگر می‌خواهید فایل حذف شده صحیح و سالم بازیابی شود بهتر است عملیات بازیابی را بلافاصله و در کوتاه‌ترین زمان ممکن پس از حذف آن آغاز کنید.

گاهی در پی حمله بدافزارها، با نصب ناقص برخی از نرم‌افزارها و گاهی حتی بدون دلیل موجه ویندوز به اصطلاح بالا نمی‌آید. در چنین شرایطی تکلیف اطلاعات خصوصی روی هارددیسک چیست؟

به‌ویژه کاربرانی که علاقه زیادی به آزمودن نرم‌افزارهای مختلف دارند، این مشکل را می‌شناسند؛ گاهی ویندوز در پی نصب برنامه‌ای خاص از کار می‌افتد. روشن کردن مجدد کامپیوتر هم کمکی نمی‌کند چون ساختار ویندوز به اندازه‌ای به هم ریخته که سیستم عامل قادر به پاسخگویی به فرامین کاربر نیست.

افرادی که تنها از کامپیوتر استفاده می‌کنند و زمان چندانی برای رسیدگی به سیستم عامل (ویندوز) صرف نمی‌کنند هم ممکن است به مشکلاتی از این دست گرفتار شوند. بداقبالی و آلودگی به بدافزارها نیز می‌تواند مشکلی مشابه ایجاد کند.

اما اگر بر حسب اتفاق یک فایل مهم را حذف کردید و نیازمند بازیابی آن هستید لازم است فایل را هرچه سریعتر و در کوتاه‌ترین زمان ممکن از حذف آن، بازیابی کنید؛ از آنجایی که ویندوز به صورت دائم در حال ذخیره‌سازی اطلاعات بر روی هارد دیسک شماست، احتمال اینکه برروی سکتورهای مرتبط به فایل حذف شده اطلاعات جدیدی ذخیره‌سازی شود امری دور از دسترس نیست. اگر می‌خواهید فایل حذف شده صحیح و سالم بازیابی شود، بهتر است عملیات بازیابی را بلافاصله و در کوتاه‌ترین زمان ممکن پس از حذف آن آغاز کنید.

همچنین تا قبل از شروع عملیات بازیابی تا جایی که می‌توانید از هارد درایو کمتر استفاده کنید؛بر اساس اطلاعات سایت پلیس فتا، بهترین راه برای بازیابی اطلاعات یک فایل از روی هارد دیسک خاموش کردن کامپیوتر بلافاصله پس از حذف فایل و متصل کردن هارد دیسک به یک کامپیوتر دیگر است تا اطلاعات را با سیستم‌عامل آن کامپیوتر که از روی هارد دیسکی به غیر از هارد دیسک حاوی اطلاعات حذف شده بوت می‌گردد، بازیابی کنیم.

اما اگر در وضعیت عادی مثلاً قصد نصب یک نرم‌افزار ریکاوری را داشته باشید، ممکن است فایل‌های نصب نرم‌افزار ریکاوری خودشان جایگزین اطلاعات حذف شده گردند و کل عملیات بازیابی را به مشکل مواجه کنند.

ویندوز دارای یک ابزار داخلی برای اسکن هارد درایو به منظور بازیابی اطلاعات و فایل‌های حذف شده نیست، اما ابزارهای جانبی بسیاری وجود دارند که می‌توانند اینکار را به سادگی برای شما انجام دهند.


۱۰ تکنولوژی سری هوایی که شما را متحیر خواهند کرد


برترین ها – ترجمه از محمدپارسا حاتمی: بی‌شک می‌توان گفت که پرواز از ابتدای خلقت، یکی از دغدغه‌های اصلی زندگی پر فراز و نشیب انسان‌ بوده است و هر روزه برای رسیدن به این هدف تلاش‌ها کرده است تا اینکه به جایگاه امروزی رسیده است. اما امروزه علاوه بر هدف اصلی که نقل و انتقال است، استفاده‌های نظامی نیز از آن می‌شود و کشوری که در این زمینه پیشرفت‌های چشم‌گیری داشته باشد، جزو کشورهای برتر در حوزه تکنولوژی به حساب می‌آید. اما حالا آماده‌اید تا با برترین تکنولوژی‌های ارتش‌های هوایی که تاکنون آن‌ها را از دید عموم پنهان کرده‌اند آشنا شوید؟

در لیست زیر ما برای شما هواپیماها و جت‌های شگفت انگیزی که قابلیت‌های دیوانه کننده‌ای نیز دارند را آماده کرده‌ایم تا با این دنیای عجیب و ناشناخته بیشتر آشنا بشوید. حتی برخی می‌گویند این تکنولوژی‌ها فراتر از تکنولوژی‌‌های زمینی است و شاید فرا زمینی‌ها در ایجاد آن‌ها کمک‌هایی کرده باشند!

Northrop Grumman B2 Spirit Bomber

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. (حاتمی) 

واقعیت آن است که هنوز هم ایالات متحده می‌خواهد B2 Spirit را در سیستم هوایی خود نگه دارد و از آن به عنوان یک بمب افکن رادار گریز استفاده کند. گرچه این پروژه در طبقه بندی میزان محرمانه بودن، در طبقه خاکستری جای داده شده است و جزو سیاه‌ها نیست اما از دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ میلادی که این پروژه شروع شد تا به امروز اطلاعت زیادی از آن فاش نشده است و همچنین این بمب افکن بطور رسمی در سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) معرفی گردید و تا به اینجای کار که عملکرد مناسبی از خود نشان داده است.

 

B2در واقع طراحی شده است برای مبارزه علیه حملات هوایی دشمنان و توانایی حمل بمب‌های نقطه زن و بمب‌های هسته‌ای را دارد و می‌تواند تا ۵۰ هزار پا ارتفاع بگیرد و حدود ۷ هزار مایل مسافت را با یک بار سوخت گیری بپیماید.

 


XB-70 Valkyrie Strategic Bomber

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

XB-70 ساخته شد تا ارتش جنگ افزاری داشته باشد که بتواند در هوا برای مدت طولانی و در ارتفاع خیلی زیاد پرواز نماید و همچنین قابلیت حمل بمب‌های هسته‌ای را نیز داشته باشد. در طراحی ‌آن از مدل B-36 که در دهه ۵۰ میلادی ساخته شده، الهام گرفته شده است.

 

در اواسط دهه ۶۰ میلادی XB-70 آماده و به پرواز درآمد. باید اذعان داشت که طراحی منحصر به فردی داشته و ساختار آن این اجازه را به آن می‌دهد تا در ۳ سرعت متفاوت و در ارتفاع ۷۰ هزار پایی به پرواز درآید. عمر مفید این هواپیما تنها تا سال ۱۹۶۹ (۱۳۴۸) بود و پس از آن بازنشسته شد. اما بعضی از شایعه‌‌ها حاکی از آن دارد که یک مدل جدید هایپرسونیک بر پایه‌ی همین مدل در حال توسعه و اجرایی شدن است.
 


Sukhoi PAK FA (TP-50) Jet Fighter

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

PAK FA یک جت نظامی روسی است که در حال حاضر نسل پنجم آن در حال استفاده است. نسل اول آن با نام TP-50 عرضه شد که در همان نسل اول نیز از تکنولوژهای اخفا (عدم شناسایی توسط رادارها) و حملات از زوایای مختلف بوسیله سیستم‌‌های کنترلی پیشرفته و کنترل توسط رادارها، بهره می‌برد.

بیشتر اطلاعات این جت هنوز افشا نشده است اما برخی منابع گفته‌اند که این نسل نسبت به نمونه اولیه بهبود چشمگیری در اخفا، کروز بر روی سایر اجسام و مانور پذیری داشته است.

 


Boeing Bird of Prey Technology Demonstrator

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

پرنده‌ای با بال‌‌های شکاری. این همان توصیفی است که شرکت بویینگ برای معرفی آن در نظر گرفته است. در سال ۲۰۰۲ این مدل معرفی شد تا بویینگ تکنولوژی اخفای خود را به رخ دیگر شرکت‌‌های همکار بکشاند. گرچه در فرز و چالاکی بودن این جت شکی نیست اما از آنجایی که این جت برای پرواز حداکثر تا ۲۰ هزار پا می‌تواند بالا رود و در یک ساعت هم حداکثر ۳۰۰ مایل را طی کند، ما خیلی نمی‌توانیم آن را هواپیمای واقعی بنامیم.

 


Sikorsky S-97 Raider High-Speed Attack Helicopter

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

خب کمی از جت بیرون بیاییم و سری به دنیای هلیکوپترها بزنیم. S-97 نسخه جایگزین و توسعه یافته OH-58 Kiowa می‌باشد، هلیکوپتری که دائما در تعمیرگاه‌ها بود. در طراحی آن بشدت از MH-X Black Hawk الهام گرفته شده است و خیلی شبیه به هم هستند. علاوه بر نوک دماغه، انتهای بدنه و بدنه‌ی باریک به کاهش ضریب درگ و آیرودینامیک بهتر کمک شایانی کرده‌اند. به لطف موتور ۲۶۰۰-shp‌اش تا سرعت ۴۴۴ کیلومتر بر ساعت می‌تواند به پرواز درآید و حدود ۵۷۰ کیلومتر را نیز بپیماید.

 


J-20 Stealth Fighter

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

به عنوان اولین هواپیمای رادار گریزِ ساخت چین خوب بنظر می‌آید. اطلاعات زیادی در دسترس نیست اما اخیرا عکسی از آن در فرودگاه Tibetan گرفته شده است و از آنجایی که این فرودگاه در ارتفاع ۱۴ هزار پایی قرار دارد، نشان از توانایی این هواپیما در پرواز با ارتفاعات بالا دارد. J-20 این اجازه را به شما خواهد داد که در مدت زمان مشخصی بدون هیچگونه تشخیص از دست شناسایی تمام رادار‌ها در امان بمانید. بدلیل استفاده از دو موتور، سرعتی فرا صوت را برای آن پیش بینی می‌کنیم.

 

انتظار می‌رود در سال ۲۰۱۸ معرفی شود در حالی که احتمالا نسخه‌ای هم برای سال ۲۰۲۰ ارائه شود که می‌تواند از موتور WS-15 استفاده کند که باعث می‌شود بتواند سوپر کروز داشته باشد بدون استفاده از قطعه Afterburner.

 


Boeing X-37B Orbital Test Vehicle

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

X-37B یک فضاپیمای کارا برای ناسا است که بیشتر ماموریت‌های خود را با آن انجام می‌دهد. البته شایعاتی هست مبنی بر اینکه ناسا قصد استفاده از آن به‌عنوان اسلحه‌ای برای حفاظت از ماهواره‌هایش دارد. این فضاپیما کمتر از ۹ متر طول و ۵ تن وزن داشته و برای پرواز در ارتفاعات بالای ۸۰۰ کیلومتر و ماندن در فضای خارج از جو به مدت یک سال طراحی شده است. برای ارسال این فضاپیما از راکت‌های Atlas V501 استفاده می‌کنند که سرعتی معادل Mach-25 دارد.

 


Darpa/Blackswift HTV-3X Rapid-Strike Vehicle

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

این هواپیما جزو ارتش هوایی ایالات متحده و زیر مجموعه پروژه فالکن موسسه DARPA می‌باشد. هدف از خلق آن، تحقیق و توسعه برای دست یابی به وسیله‌ای است که سرعتی مافوق صوت داشته باشد و بتواند در کمتر از ۱ ساعت به هر جسمی در هر جایی برسد.

استفاده از موتور توربینی این ظرفیت را به آن می‌دهد تا سرعتی معادل Mach-6 داشته باشد و سایز آن به اندازه‌ی یک جت است و می‌تواند بصورت درجا تیک آف داشته باشد یا بنشیند.

 


Darpa HTV-2 Rapid-Strike Vehicle

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

یک بخش دیگر از پروژه‌های نظامی فالکن مربوط به HTV-2 می‌باشد که یک موشک هواپیمایی است و می‌تواند بیشتر از عدد حیرت برانگیز ۲۰ هزار کیلومتر را در یک ساعت طی کند. این موشک بدون سرنشین تاکنون دو بار مورد آزمایش قرار گرفته است و برای بار سوم قرار است با هدف رسیدن به سرعت Mach-20، مورد آزمایش قرار گیرد.

سازندگان آن گفته‌اندکه این موشک را با هزینه‌ای مقرون به صرفه خواهند ساخت. البته این نکته را لازم است یادآوری کنم که منظور آن‌ها از مقرون به صرفه هزینه‌ای حداقل ۱ بیلیون دلاری می‌باشد.

 


MH-X Stealth Black Hawk Helicopter

 

10 هواپیمایی که تا حالا اسم‌شان را هم نشنیده‌اید. 

این هلیکوپتر اگر در اتفاق سال ۲۰۱۵ و در جریان دستگیری اسامه بن لادن در حین فرود برخورد نمی‌کرد وتصادفی اتفاق نمی‌افتاد، وجود آن هنوز هم در حد یک راز باقی مانده بود. این هلیکوپتر یک هلیکوپتر رادار گریز است که خیلی کمتر بدام رادار‌ها می‌افتد اما از طرفی استایلِ خفاش مانند آن، قابلیت مانور را از آن گرفته و همین دلیل هم بود که باعث برخورد در روز دستگیری شد. بعد از آن بود که شایعاتی مبنی بر وجود مدل‌های مختلفی از این سری هلیکوپتر در دنیا پخش شد که حتی گفتند از آن‌ها در ماموریت‌های مخفی سوریه نیز استفاده می‌شده است.


آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟


مجله دانستنیها – عرفان کسرایی: دستیابی به زندگی جاودانه و رهایی از مرگ هزاران سال است که رویای دیرینه بشر بوده است. از «گلیگمش» که در راه رسیدن به حیات جاودان به دروازه ظلمات رسید گرفته تا دیگر قهرمانان اساطیر باستانی، همه و همه در جستجوی آب حیات یا اکسیر جوانی بوده اند؛ جستجویی بی نتیجه که نه اسکندر را جاودانه کرد و نه به گیلگمش عمر ابدی داد.

 

 آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟

البته در به کار بردن تعبیر عمر ابدی قدری باید احتیاط کرد. وقتی از عمر ابدی صحبت می کنیم باید توضیح دهیم مقصودمان از ابدی چیست: مثلا ده هزار سال یا صد هزار سال یا میلیون ها و میلیاردها سال؟ اما کیهان شناسان هنوز نمی دانند آیا جهانی که ما در آن زندگی می کنیم، پایانی خواهد داشت یا تا ابد و تا زمان بی نهایت ادامه پیدا خواهد کرد. مثلا بر اساس سناریوی متوقف شدن انبساط جهان و آغاز انقباض و مرحله «مهرمب» (Big Crunch)، جهان ما با تمام عظمت آن، روزی به پایان خواهد رسید. در این صورت، تکیه بر کلمه «ابد» بی معنا خواهد بود. البته بحث ما اینجا فلسفی نیست و بنا را بر این می گذاریم که می دانیم مقصودمان از عمر ابدی چیست.

در دوران مدرن، با وجود آن که میل انسان به عمر ابدی همچنان باقی است، اما تعابیری مانند آب حیات و اکسیر زندگی نیز معنای مدرنی پیدا کرده است. مثلا شرکت کالیکو (CaLiCo) که در سال ۲۰۱۳ توسط کمپانی گوگل راه اندازی شد، دقیقا به دنبال یافتن راهی است که با استفاده از روش های زیست شناسی، عمر انسان را تا ۱۵۰ سال افزایش دهد. «آرتور دی لوینسون» (Arthur D. Levinson) مدیر شرکت کالیکو می گوید: «انسان های یک نسل پیش از ما حتی نمی توانستند تصور کنند دو نفر از دو سوی کره زمین با وسیله کوچکی که در جیب جای می گیرد، بتوانند با یکدیگر ارتباط صوتی و تصویری برقرار کنند. اتفاقی که برای ما به قدری عادی است که حتی از آن تعجب هم نمی کنیم. گویا زندگی روی زمین همواره همین طور بوده است. به همین شکل، باور این موضوع که میانگین عمر ما ۷۰ سال بوده است، برای نسل های آینده سخت خواهد بود. به عبارت دیگر عمر ۱۵۰ ساله در نظر آنها عمری طبیعی و عادی محسوب خواهد شد.»

 

 آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟

کپی انسانی

اگرچه موفقیت این پروژه و تحقق میانگین ۱۵۰ سال، حیرت برانگیز و ورای حد تصور ماست، اما مقصود ما از جاودانگی خیلی بیش از ۱۵۰ سال و ۲۰۰ سال است. در واقع چیزی شبیه موضوع فیلم های علمی – تخیلی که در آنها گاهی انسان با سامانه های هوش مصنوعی تلفیق می شود. آواتارهایی (به زبان ساده همان بازآفرینی مجازی در دنیای کامپیوتری) که در کنترل ذهن ما هستند؛ ذهنی که روی یک شبکه نرم افزاری بارگذاری شده است و هر جایی در شبکه جهانی، می تواند روی یک بدن رباتیک پیاده سازی (دانلود) شود.

 
در نگاه اول، چنین پروژه هایی شاید بی نهایت بلندپروازانه و انجام ناپذیر به نظر برسد اما بد نیست بدانیم دانشمندان و پژوهشگرانی در سراسر دنیا واقعا در پی محقق کردن این طرح هستند. پروژه های هوش مصنوعی که مثلا در اپیزود چهارم مجموعه «آیینه سیاه» (Black Mirror) (عنوان اپیزود Be Right Back) نشان داده شده است؛ نرم افزاری که پس از مرگ انسان، با استفاده از صداها و ویدئوها و تصاویر فرد و با تحلیل ایده ها و سلایق او در شبکه های مجازی، در دنیای اینترنت به زندگی مجازی خود ادامه می دهد، با دوستان خود چت می کند و مثلا در اینستاگرام عکس جدید می گذارد.

 

 آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟

با گذر زمان، سامانه هوش مصنوعی مدام خود را به روزرسانی می کند و با داده های محیطی جدید سازگار می کند. در ادامه همه چیز وارد فاز عجیبی می شود. این سیستم هوش مصنوعی که پس از مرگ به دوستان خود پیامک می فرستاد و حتی با آنها تماس تلفنی می گرفت و با همان صدای فرد در گذشته صحبت می کرد، اینک نیازمند دانلود شدن روی یک بدن جدید است؛ بدنی که اگرچه رباتیک است اما با بهره گیری از بافت های شبیه سازی شده ساخته شده. بدنی که تشخیص آن از بدن واقعی فرد دشوار است و تقریبا بی کم و کاست شبیه بدن فرد در گذشته است.

پروژه ۲۰۴۵

یکی از پروژه های بلندپروازانه ای که در عمل مشابه همین ایده به کار گرفته شده در سریال آیینه سیاه است، پروژه ای است که ۲۰۴۵ نام گرفته است. پروژه ۲۰۴۵ که حدود شش سال پیش توسط «دیمیتری ایتسکوف» (Dimitry Itskov) در مسکو روسیه پایه گذاری شده است، با هدف نامیرا کردن انسان و انتقال آگاهی او به بدنی غیرزیستی شکل گرفته است. پروژه ۲۰۴۵ چهار فاز اصلی دارد که در هر یک از این مراحل قرار است بین مغز انسان و یک آواتار کامپیوتری ارتباط برقرار شود، ارتباطی که در نهایت به ساخت مدلی کامپیوتری از مغز منجر خواهد شد و طبق برنامه زمان بندی در سال ۲۰۴۵ زندگی انسان را در بدنی بدون گوشت و پوست و استخوان بارگذاری خواهد کرد.

هیبرید انسان و کامپیوتر در چهار فاز

دست کم روی کاغذ و بر اساس برنامه، هدف نهایی پروژه ۲۰۴۵ قرار است طی چهار فاز محقق شود. در فاز نخست یعنی تا سال ۲۰۲۰ قرار است آواتار رباتیک به کنترل مغز انسان در آید. رباتی که تمامی حرکاتش در کنترل مغز انسان است و می تواند با تصمیم ما، دست خود را بالا بیاورد یا شروع به راه رفتن کند. در فاز دوم و تا ۲۰۲۵، پروژه باید به مرحله ای برسد که مغز انسان را به ربات پیوند بزند. در فاز سوم یعنی تا سال ۲۰۳۵، پژوهشگران باید به این مرحله رسیده باشند که آگاهی انسان را روی کامپیوتر کپی کنند و راه را برای حیات ابدی انسان باز کنند.

 

 آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟

طبق جدول زمان بندی پروژه، در فاز نهایی یعنی تا سال ۲۰۴۵، به صورت رسمی از آواتار نامیرای انسانی رونمایی خواهد شد. «رینولد پاپ» (Reinhold Popp) مدیر مرکز مطالعات آینده در دانشگاه التسبورگ اتریش می گوید: «شاید زمان بندی فاز اول واقع بینانه باشد، اما فازهای دیگر این پروژه یک مسئله مهم را در نظر نمی گیرند. انتقال و کپی آگاهی انسانی روی کامپیوتر به این سادگی ها نیست. آگاهی انسانی بی نهایت پیچیده است و ساده انگارانه خواهد بود که فکر کنیم می توان در چنین زمان محدودی، تمام رازهای آگاهی انسان را کشف کرد و آن را به کامپیوتر پیوند زد.»

رینولد پاپ می گوید: «پیوند آگاهی انسان روی آواتار رباتیک بیش از حد دور از دسترس است؛ این کار رویایی همانند رویای آب حیات برای جاود انگی انسان است.»

ترس از جاودانگی، هراس از هوش مصنوعی

«جف نسبیت» (Jeff Nesbit) مدیر حقوقی بنیاد ملی علوم آمریکا نسبت به پیامدهای پیشرفت هوش مصنوعی چندان خوش بین نیست و می گوید: «نسل بشر ممکن است تا سال ۲۰۵۰ منقرض شود. حالت دیگری هم وجود دارد و این است که ما به کمک هوش مصنوعی نامیرا شویم. به هر حال ترجیح می دهیم حالت دوم اتفاق بیفتد.» «ری کورتسوایل» (Ray Kurzweil) معتقد است هوش مصنوعی در سال ۲۰۴۵ بر هوش انسانی غلبه خواهد کرد.

او با اشاره به قانون مور (Moore’s Law) تخمین می زند بین سال های ۲۰۴۵ تا ۲۰۵۰ این هوش مصنوعی است که از انسان پیشی خواهد گرفت. قانون مور می گوید تعداد ترانزیستورها در یک تراشه واحد، هر دو سال دو برابر می شود.

آب حیات قرن ۲۱

«پی. زی. مایرز» (Paul Zachary Myers) استاد مشهور زیست شناسی دانشگاه مینه سوتا در وبلاگ خود pharyngula مدام درباره این موضوع صحبت کرده است. او به خصوص ایده کورتسوایل را صراحتا به نقد می کشد. کورتسوایل مهندس است، محاسبه می کند و بر اساس محاسبات دقیق ریاضی همه چیز را قابل شبیه سازی می بیند اما مایرز به عنوان زیست شناس، حیات و آگاهی انسان را به شکل دیگری می بیند.

 

 آیا هوش مصنوعی، انسان را نامیرا خواهد کرد؟

از دید او دستگاه عصبی و نورون ها و انتقال اطلاعات بین آنها به مراتب پیچیده تر از آن است که بتوان آنها را جزء به جزء محاسبه و عینا شبیه سازی کرد. به باور مایرز، حیات به سادگی با مفهوم سخت افزار و نرم افزار قابل توضیح نیست. او معتقد است وقتی از آگاهی حرف می زنیم، این دو مفهوم سخت افزار و نرم افزار در واقع یکی هستند.

از دید مایرز، کورتسوایل زیست شناسی را درک نکرده است. مایرز می گوید: «ما در فهم کارکرد مغز هنوز در ابتدای راه هستیم. برای صحبت کردن از نامیرایی و حیات جاودان، هنوز خیلی چیزها هست که باید بدانیم.»

با وجود تمام تردیدهایی که درباره عملی بودن چنین پروژه ای وجود دارد، ایتسکوف بر این باور است که این تنها راه نجات نوع بشر از انقراض است. هدف این پروژه در نگاه اول، ممکن است جنون آمیز به نظر برسد؛ اما چه بسا در نظر آیندگان، این که زندگی و عمر ما تا این حد کوتاه بوده است و انسان نمی توانسته آگاهی و حیات خود را روی کامپیوتر کپی کند، عجیب باشد. شاید هم کاملا بالعکس، پروژه های کالیکو یا ۲۰۴۵ هرگز تحقق نیابد و آیندگان درباره این پروژه ها همان دیدگاهی را داشته باشند که ما امروز نسبت به آب حیات و اکسیر زندگی در اسطوره های باستانی داریم.


تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟


ماهنامه دانشمند – محمدحسین جهان پناه: امروزه ماهواره ها چشم های بینای بسیاری از ارتش ها و سازمان های جاسوسی دنیا به شمار می روند. این چشم ها به راحتی می توانند در یک نبرد، برتری اطلاعاتی را برای ارتشی که صاحب آنها باشد، فراهم آورند. اطلاعات ماهواره ای کیفیت و دقت بسیار بهتری نسبت به اطلاعات تهیه شده توسط هواپیماهای شناسایی در اختیار فرماندهان نظامی قرار می دهند. از این رو از همان سال های اول ورود ماهواره های جاسوسی به فضا، ابرقدرت های شرق و غرب به خوبی از جانب هم احساس خطر کردند.

 

 تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟

در همان سال ها سیستم های تسلیحاتی ضد ماهواره ای متولد شدند و اگرچه هیچ گاه در یک شرایط واقعی رزمی هیچ سلاح ضد ماهواره ای مورد استفاده قرار نگرفت، دندان های این سلاح ها همواره تیز و بران نگه داشته شده است. سال های زیادی تنها شوروی (و اکنون روسیه) و ایالات متحده به اینگونه سلاح ها دسترسی داشتند اما با آزمایش سال ۲۰۰۸ چین، این کشور نیز به جمع دارندگان تسلیحات ضد ماهواره پیوست. پیوستن چین به این جمع زنگ خطری بود تا موضوع سلاح های ضد ماهواره که پس از مسابقات تسلیحاتی رنگی از خاک فراموشی به خود گرفته بود، مجددا زنده شود. در ادامه سیر تکامل اینگونه تسلیحات را با هم مرور می کنیم.

ایالات متحده

مصادف با سال های پایانی دهه ۵۰ میلادی، نیروی هوایی آمریکای برنامه های موشکی پیشرفته ای بر اساس سیستم تسلیحاتی «WS-199A» آغاز کرد. یکی از این برنامه ها، پروژه ای مطالعاتی روی گونه ای موشک بالستیک هواپرتاب (ALBM) تحت عنوان «Bold Orion» قابل حمل توسط بمب افکن های B-47 بر اساس موتور راکتی موشک های «MGM-29 Sergeant» بود. در فاصله ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹، تعداد ۱۲ پیش نمونه آزمایشی این موشک آزمایش شد اما به دلیل آن که در مجموع آزمایش های اولیه به هیچ عنوان موفقیت آمیز نبود، پروژه موشک بالستیک هواپرتاب متوقف شد اما این برنامه به پیدایش و تکمیل برنامه موشک ضد ماهواره با برد ۱۷۰۰ کیلومتر منجر شد.

 

تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟ 

موشک MGM-29 Sergeant

این سیستم ضد ماهواره تنها یک تست شلیک انجام داد. در جریان این آزمایش، موشک به سمت ماهواره «Explorer VI» که در ارتفاع ۲۶۵ کیلومتری قرار داشت، شلیک شد. موشک Bold Orion با فاصله چهار مایل خطا از کنار ماهواره گذشت. پس از بررسی داده های زمینی رادار مشخص شد این موشک با کلاهک متعارف علیه ماهواره ها کاملا بی فایده است و تنها در صورتی که از کلاهک های هسته ای استفاده کند می تواند ثمربخش باشد.

برنامه دیگری بر اساس WS-199A نیز در همان ایام باز هم بر اساس یک موشک بالستیک هواپرتاب آزمایش شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۹ یک موشک به سمت ماهواره Explorer V شلیک شد که در اوایل پرتاب موشک دچار نقص فنی و ساقط شد.

اما در ۱۹۶۳ مجددا در چارچوب برنامه های تسلیحات ضد ماهواره ایالات متحده یک موشک پدافند هوایی نایک زئوس مجهز به کلاهک هسته ای برای هدف قرار دادن ماهواره های مدارهای پایین آزمایش شد. این موشک موفق شد یکی از ماهواره های معیوب آمریکا را در می ۱۹۶۲ هدف قرار دهد. از آن پس همواره یک موشک از این سیستم بر اساس برنامه «MUDFLAP» و بعدها پروژه ۵۰۵ بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ در شرایط آماده پرتاب قرار داشت.

در سال ۱۹۶۷ معاهده منع گسترش و استفاده سلاح در فضا میان سران شرق و غرب با عنوان «فضای بیرونی» منعقد شد. این قرارداد تا حدودی باعث کند شدن برنامه های گسترش سلاح های ضد ماهواره شد اما آنها را متوقف نکرد. پس از ۱۹۶۷ نمونه ای از موشک بالستیک تور مجهز به کلاهک هسته ای به عنوان سلاح ضد ماهواره توسط نیروی هوایی اصلاح و بر اساس پروژه ۴۳۷ جایگزین نایک زئوس های قدیمی شد.

موشک های تور تا پایان ۱۹۷۵ سلاح اصلی ضد ماهواره ایالات متحده به شمار می رفتند اما واقعیت این است که حتی فرماندهان نظامی آن زمان هم می دانستند که تسلیحات ضد ماهواره مجهز به کلاک هسته ای آنها شمشیرهای دو لبه هستند که بیش از منفعت شان ضرر هم می رسانند چرا که کلاهک های هسته ای این موشک ها به جز هدف قرار دادن ماهواره های مورد نظر، موجب آسیب دیدن ماهواره های جاسوسی خودی، پخش تشعشعات رادیواکتیو و پالس های الکترومغناطیسی در فضا نیز می شد. در نتیجه ایالات متحده به دنبال گسترش یک سلاح ضد ماهواره غیر اتمی بود، چیزی که اطمینان بیشتر و ضرر کمتری داشته باشد.

پس از آن که در اواسط دهه هفتاد غرب، اخباری در مورد آزمایش موفقیت آمیز یک سیستم ضد ماهواره توسط شوروی دریافت کرد، جیمی کارتر رئیس جمهور وقت ایالات متحده، نیروی هوایی را مامور طراحی و ساخت یک سلاح ضد ماهواره جدید به عنوان پاسخی برای شوروی در این مسابقه تسلیحاتی کرد.

 

تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟

موشک ASM-135 ASAT

بر همین اساس نیروی هوایی در همان سال برای یک موشک ضد ماهواره هواپرتاب به منظور هدف قرار دادن ماهواره های ارتفاع پایین اعلام نیاز کرد. بر همین اساس بر پایه موشک اتمی هوا به سطح AGM-69 SRAM، موشک ضد ماهواره ASM-135 متولد شد. این موشک توسط پایلوت خاصی که زیر F-16 نصب می شد، حمل و با زاویه حمله بالا در حال صعود شلیک می شد. به طور کل از ۱۹۸۴ که اولین آزمایش موفق موشک ASM-135 توسط F-15 صورت گرفت تا ۱۹۸۶ کلا ۵ آزمایش موشکی انجام شد که ۴ آزمایش کاملا موفقیت آمیز بود.

 
با وجود موفقیت آمیز بودن برنامه، از تعداد ۱۱۲ موشک که قرار بود ساخته شود، تنها ۱۳ فروند ساخته شد و این در حالی بود که نیروی هوایی در حال سازگار کردن ۲۰ فروند از F-16 های اسکادران ۳۱۸ خود برای حمل موشک ضد ماهواره جدید بود. پیش بینی می شد در صورت عملیاتی شدن این مجموعه، توان رهگیری تا ۱۰۰ هدف را داشته باشد اما در نهایت به دلیل افزایش بی رویه بودجه نسبت به ۵۰۰ میلیون دلار بودجه اولیه در نظر گرفته شده و همچنین برخی مشکلات تکنیکی، پروژه ASM-135 در ۱۹۸۷ متوقف شد.

اما در اواخر دهه ۸۰ پروژه جدیدی در دستور کار ارتش ایالات متحده قرار گرفت که از آن با عنوان مهم ترین پروژه ضد ماهواره ای پنتاگون یاد می شود. شاید پروژه دفاع استراتژی (SDI) یا جنگ ستارگان یکی از مشهورترین و نام آشناترین برنامه های تسلیحات فضایی میان ایالات متحده و شوروی باشد اما این برنامه تاثیرهای مستقیم و غیر مستقیمی روی برنامه های ضد ماهواره ای داشت.

 

 تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟

پرتاب موشک ASM-135 توسط F-15 

از دهه ۶۰ اخبار گوناگونی از طرح هایی عجیب برای تسلیحات ضد ماهواره غیر اتمی منشعب از این برنامه به گوش می رسید. از نصب لیزرهای ضد ماهواره در قالب ایستگاه های فضایی یا ماهواره ها تا سیستم های اشعه ایکس که همگی به دلیل مشکلات تکنیکی لغو شدند. از جمله مهم ترین انشعاب های این برنامه می توان به پروژه ای موسوم به دانه های الماس اشاره کرد. این سیستم در اصل سیستمی غیر اتمی و ماهواره پایه برای مقابله با موشک های بالستیک توسط موشک هایی کوچک با انرژی جنبشی و شتاب زیاد بود.

بر اساس این برنامه قرار بد این پروژه در مرحله اول شامل قرار گرفتن ۴۰ سکوی پرتاب کننده در مدار و در مرحله بعد شامل نصب سکوهای بزرگ تر و سلاح های لیزری (سیستم لیزری شیمیایی یا برنامه MIRACL) می شود. انجام اولین مرحله برنامه برای سال ۲۰۰۰ پیش بینی شده بود اما پس از تحقیقات اولیه مشخص شد تکنولوژی در دسترس هنوز جوابگوی تمامی نیازهای تکنولوژیک این برنامه نیست.

از طرفی فروپاشی شوروی در ۱۹۹۱ بسیاری از الزامات اجرایی برنامه ای با این مقدار هزینه را کمرنگ کرد. این در حالی بود که از ۱۹۸۹ هر دو قطب قدرت، هزینه های سنگین این برنامه را کاهش قابل توجهی داده بودند. در سال ۲۰۰۰ به نظر می رسید با توجه به کمرنگ شدن تلاش بزرگ ترین وارث جماهیر شوروی سابق (فدراسیون روسیه) در زمینه این برنامه، ایالات متحده نیز در حال متوقف سازی فعالیت های خود باشد.

اما عدم تعهد ایالات متحده به پیمان منع گسترش موشک های ضد بالستیک مشخص کرد که ایالات متحده همچنان در حال پیگیری برنامه های خود است، هر چند با تغییرات قابل توجه و شاید در ابعاد کوچکتر. امروزه سه برنامه ماهواره تجربی فضاپیمای تجربی XSS-11 و سیستم مادون قرمز نزدیک محدوده (NFIRE) و سیستم شناسایی فضایی (SBI) از اصلی ترین برنامه های در دست پیگیری است که اولین ماهواره های آزمایشی دو برنامه اول به ترتیب در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ به فضا فرستاده شده اند. با این وجود همچنان به عنوان برنامه پژوهشی در دست گسترش قرار دارند.

 

تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟ 

پرتاب موشک SM-3

در چهاردهم فوریه ۲۰۰۸ در حالی که کمی بیشتر از یک سال قبل، چین اولین موشک ضد ماهواره خود را آزمایش کرده بود، یک فروند موشک SM-3 به سمت ماهواره USA 193 شلیک شد و موفق به انهدام ماهواره مذکور شد اما باید دانست که SM-3 در حال حاضر یک سلاح ضد ماهواره تمام عیار نیست چرا که برد این موشک تنها برای هدف قرار دادن اهدافی در مدار پایین کفایت می کند و هنوز تا بدل شدن به یک سلاح ضد ماهواره تمام عیار فاصله دارد. شاید در آینده با بهینه سازی پیشران موشک، این فاصله برداشته شود.

اتحاد جماهیر شوروی/ روسیه

با وجود گذشت مدت های بسیار از فروپاشی جماهیر شوروی، همچنان جزئیات برنامه ضد ماهواره این کشور در هاله ای از ابهام قرار دارد. در سال های پایانی دهه ۵۰ شوروی برنامه هایی برای مقابله با تهدیدات ماهواره ها آغاز کرد تا پیش از ۱۹۶۰ برنامه های مختلفی برای موشک های ضد ماهواره وجود داشت. در مارس ۱۹۶۱ کار روی سلاح جدیدی برای مقابله با ماهواره ها آغاز شد. این طرح را شکارچی ماهواره ها یا به صورت اختصار (IS) می نامیدند.

اما سیستم IS چه بود؟ عملکرد این سیستم به این شکل بود که می توانست پس از شناسایی اهداف، برای انفجار یک کلاهک ترکش شونده نزدیک به هدف مورد نظر اقدام کند. برای رهگیری ماهواره ها در این سیستم به یک یا دو ماهواره نیاز بود. همچنین شلیک موشک زمانی صورت می گرفت که ماهواره در محدوده پرتابگر قرار می گرفت. کل مراحل چیزی بین ۹۰ تا ۲۰۰ دقیقه طول می کشید.

بین نوامبر ۱۹۶۳ تا آوریل ۱۹۶۴ دو آزمایش با استفاده از راکت های R-7 صورت گرفت. (این راکت ها بخشی از برنامه موشکی UR-200 بودند.) کمی بعد با لغو شدن برنامه UR-200 موشک R-36 به عنوان جایگزین به پروژه IS پیوست. تا ۱۹۶۸ برنامه IS جمعا ۲۳ آزمایش را به ثبت رساند. در فوریه ۱۹۷۳ این سیستم عملیاتی اعلام شد هر چند به دلیل امضای منع گسترش تسلیحات فضایی (SALT I) در ۱۹۷۲ به شکل قابل توجهی از سرعت گسترش این برنامه کاسته شد.

 

تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟ 

 موشک R-7

به هر صورت گسترش طرح تا پایان دهه هفتاد ادامه یافت، هر چند روی زمین تا ۱۹۷۹ برنامه IS می توانست با اهدافی با ارتفاع بالاتر درگیر شود. سرانجام در ۱۹۸۳ «یوری آندروپو» تمامی آزمایش های برنامه را متوقف و ادامه برنامه را لغو کرد. از مهم ترین دلایل می توان به قدیمی شدن تکنولوژی این برنامه اشاره کرد. در حالی که ایالات متحده در همین زمان برنامه های جدیدی را با تکنولوژی برتر آغاز کرده بود.

در طول دهه هفتاد، اتحاد جماهیر شوروی تعداد زیادی پایگاه زمینی ساطع کننده امواج لیزر موسوم به Terra-3 را به کار گرفت. این پایگاه ها به نوعی در نقش کور کننده ماهواره های جاسوسی آمریکایی عمل کردند. بر همین اساس بسیاری از تصاویر ماهواره ای گرفته شده ایالات متحده از مناطق حساس شوروی در این دوران سفید ظاهر می شدند. این مراکز با استفاده از لیزر دی اکسید کربن، سنسورهای نوری ماهواره ها را از کار می انداختند.

همچنین شوروی از ۱۹۷۶ روی یک پروژه پژوهشی هدایت کننده انرژی (تحت عنوان پروژه Fon) نیز کار می کرد که این برنامه نیز همانند ایستگاه فضایی نظامی آلماز (Almaz) برای شکار ماهواره ها که در همان زمان مطرح بود، به دلیل پاره ای مشکلات تکنیکی رها شد. (برنامه ایستگاه فضایی نظامی در قالب سه ایستگاه سالیوت در فاصله سه سال، آزمایش شده بود.)

 

تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟ 

پایگاه زمینی ساطع کننده امواج لیزر موسوم به Terra-3

هم زمان با برنامه ایالات متحده برای آزمایش یک موشک هواپرتاب ضد ماهواره شوروی نیز آزمایش گونه ای از موشک هواپرتاب ضد ماهواره را روی جنگنده های MIG-31 صورت داد که در نهایت این برنامه نیز همانند برادر ناتنی غربی خود پس از تولید شش پیش نمونه رها شد. نقطه اوج داستان رقابت دول شرق و غرب پس از اعلام برنامه جنگ ستارگان از سوی ایالات متحده شکل گرفت. در این زمان شوروی در پاسخ به این برنامه با استفاده از مرکز Terra-3 توانست بخشی از سامانه های ارتباطی شاتل چلنجر را با تابش پرتوی ضعیف لیزر مختل کند تا بدین وسیله اخطاری در زمینه ادامه این طرح به حریف خود داده باشد.

ضمنا شوروی در اواخر دهه هشتاد میلادی روی برنامه نه چندان شناخته شده ای موسوم به «پولیوس» (Polyus) کار می کرد که در حقیقت نوعی توپ لیزری فضایی بود. پیش نمونه این سلاح ضد ماهواره در ۱۵ می ۱۹۸۷ سوار بر سیستم پرتاب فضایی انرگیا به سوی مدار پرتاب شد. با این حال این پرتاب موفق نبود و پولیوس در طول پرتاب از دست رفت. در مورد جزئیات دقیق برنامه پولیوس هیچ وقت اطلاعات کاملی به بیرون درز نکرد.

پس از جماهیر شوروی، فدراسیون روسیه هر چند آرام برنامه های گسترش تسلیحات ضد ماهواره خود را پی گرفت. هر چند به درستی اطلاعات کاملی از چند و چون آنها در دست نیست. با این حال می دانیم که این تلاش ها خصوصا از سال ۲۰۱۶ جانی دوباره گرفته اند.

دوران نوین

مصادف با ۵٫۲۸ دقیقه بعدازظهر یازدهم ژانویه ۲۰۰۷، چین اولین آزمایش موفقیت آمیز تسلیحات ضد ماهواره خود را با نابودی یک ماهواره هواشناسی چینی FY-1C به ثبت رساند تا به جمع کشورهای با توانایی نابودی ماهواره ها وارد شود. سلاحی که چین مورد استفاده قرار داد، بر اساس یک موشک بالستیک میان برد DF-21 شلیک شده از یک پرتابگر سیار صورت گرفته بود.

 

 تسلیحات ضد ماهواره چگونه توسعه پیدا کرد؟

یک سال بعد آمریکا هم یک ماهواره جاسوسی معیوب مدل USA-193 خود را با استفاده از یک موشک پدافند ضد موشکی استاندارد ۳ (RIM-161 Standard Missile 3) هدف قرار داد. عملیاتی که عملا حکم آزمایش میدانی توانایی هدف قرار دادن موشک ها توسط تسلیحات کنونی آمریکا را نیز داشت.

بر اساس نظر بسیاری از تحلیلگران، این آزمایش آغاز دوران جدیدی از مسابقات تسلیحاتی در فضا به شمار می رود. بر همین اساس به نظر می رسد اروپا نیز به زودی برنامه هایی برای تسلیحات ضد ماهواره آغاز کند. همچنین کشورهای ژاپن، استرالیا و کانادا نیز در حال بررسی این موضوع هستند.


رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی‌ها ما را پیدا خواهند کرد؟


مجله همشهری دانستنیها – عرفان کسرایی: ارسال پیام برای
بیگانگان فضایی موضوع دیروز و امروز نیست. انسان از حدود ۷۰ سال پیش به
شیوه ای غیرعمدی در حال ارسال سیگنال های رادیویی و تلویزیونی به فضای
بیکران بوده است.

 

 رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی ها ما را پیدا خواهند کرد؟

 

امروز، کره ای به شعاع بیش از ۷۰ سال نوری، زمین را احاطه
کرده که سرشار از سیگنال های رادیویی و تصاویر تلویزیونی است و همچنان با
سرعت نور در حال رشد است. حدود ۳۰ سال بعد، این کره هر جامعه احتمالی از
موجودات هوشمند فرازمینی (ETI) را که در فاصله ۱۰۰ سال نوری از زمین باشند
پوشش می دهد. بیگانگان در صورتی که جایی در فضای دوردست وجود داشته باشند،
می توانند به آثار گفتاری، تصویری و صوتی ما دسترسی داشته باشند و زندگی
روزمره ما را بررسی کنند.

امواج الکترومغناطیسی نشت شده به فضا
تنها بخشی از پیام های ارسالی زمین را تشکیل می دهند. چهار اثر ساخته
خودمان که سال ها پیش به فضا پرتاب شده اند، اکنون منظومه شمسی را ترک کرده
اند. اگر یک موجود هوشمند فرازمینی به صورت اتفاقی یکی از دو فضاپیمای
پایونیر ۱۰ یا ۱۱ را در نقطه ای دور از فضا و زمان پیدا کند، لوحی خواهد
یافت که طرح پیکر ما انسان ها روی آن حک شده و موقعیت ما را از روی نموداری
تصویری نشان می دهد.

در هر دو فضاپیمای وویجر ۱ و ۲ دیسکی قرار
داده اند که روی آن درود و تهنیت به ۶۰ زبان زنده زمین، ۹۰ دقیقه موسیقی و
همچنین تصاویری از زمین ضبط شده است. پشت این دیسک هم پیامی به زبان
ریاضیات حک شده که موقعیت خورشید و زمین و تمایل ساکنان روی آن را به
برقراری ارتباط نشان می دهد.

«رابرت تی دیکسون» در فصلی از کتاب
«نجوم دینامیکی» به نام «حیات فرازمینی» می نویسد: «چون نزدیک ترین موجود
هوشمند فضایی به احتمال زیاد در فاصله هزار سال نوری از ما قرار دارد،
ارتباط دو طرفه عملا از موضوع خارج می شود؛ مثلا اگر پیامی را از طریق
امواج رادیویی که با سرعت نور سیر می کنند برای ETI ها بفرستیم، هزار سال
طول می کشد تا پاسخ آن را دریافت کنیم و در این صورت، این کار شبیه به یک
گفت و شنود و مکالمه نخواهد بود.»

 

 رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی ها ما را پیدا خواهند کرد؟


تنها زبان مشترک

بدیهی است
که نمی توانیم برای برقراری ارتباط با موجودات هوشمند فرازمینی، زبان
انگلیسی، فرانسوی یا روسی را به کار بگیریم. دیکسون معتقد است که تنها یک
زبان، آن هم به شکل تقریبی بین مردم زمین عمومیت دارد و بنابراین ممکن است
میان ETI ها هم از عمومیت فراگیری برخوردار باشد. این زبان، زبان ریاضی
است. به معنی واقعی کلمه ریاضیات یک زبان است؛ زبانی که به کمک آن با
کامپیوترها ارتباط برقرار می کنیم، اطلاعات به کمک آن ذخیره می شوند و پس
از دستکاری و پردازش ماهرانه بار دیگر به وسیله کامپیوترها بازگردانده می
شود. با فهم این مطلب که کامپیوترها موجوداتی غیر هوشمندند، آسان تر می
توان یک زبان مشترک با ETI ها ایجاد کرد؛ زیرا هم آنها و هم خود ما انگیزه
ای برای انجام دادن این کار داریم.

دیکسون در این دیدگاه که تنها
راه ارتباطی ما با بیگانگان فضایی، زبان ریاضیات است، تنها نیست. «داگلاس
واکوچ» (Douglas Vakoch) مدیر پروژه «ارتباط پیامی با فضا» (METI) هم نظر
مشابهی دارد. به عقیده او اگر موجودات هوشمند فرازمینی دنباله های عددی ما
را که در قالب سیگنال های رادیویی ارسال می شوند، دریافت کنند، دست کم می
توان فهمید که آنها منجمان رادیویی خوبی هستند. بیگانگان فضایی برای دریافت
سیگنال های ما دست کم به یک رادیوتلسکوپ نیاز دارند. آنها برای ساخت
رادیوتلسکوپ دست کم باید با مبانی ریاضیات آشنا باشند و مثلا بایستی بدانند
که حاصل جمع ۱+۱ برابر با ۲ خواهد بود. به بیان دیگر، کسی که مبانی
ریاضیات را نداند، نمی تواند سیگنال های رادیویی ما را هم دریافت کند.

تفاوت
عمده پروژه «SETI» (سرنام عبارت «جستجو برای هوش فرازمینی») و «METI»
دقیقا بر سر همین است. پروژه «ارتباط پیامی با فضا» تنها به صورت منفعلانه
در جستجوی حیات فرازمینی نیست، بلکه مدام در حال ارسال پیام به فضای بیکران
است، پیام هایی با سرعت نور و البته با محتوای روابط ریاضی. به باور
بسیاری از دانشمندان، ما با ارسال پیام های ریاضی به بیگانگان فضایی که
برخی از آنها احتمالا از خود ما هوشمندترند، دست کم می توانیم اعلام کنیم
که به درک پایه ای از جهان دست پیدا کرده ایم.

تساوی ۴=۲+۲ در سراسر
کیهان صادق است و حاصل تقسیم محیط بر قطر هر دایره، همواره عدد پی خواهد
بود، مهم نیست که تمدن های بیگانه چه نام ها و نمادهایی را برای این مفاهیم
انتخاب کرده باشند. نتیجه این مفاهیم بنیادی ریاضیات صرف نظر از نمادهایی ه
برای نمایش آنها به کار می بریم، یکسان است. برای مثال می توان با نقطه یا
نمادها یا علائمی دیگر، مفهوم جمع پذیری ۴=۲+۲ را به شکل ** ** **** به
بیگانگان فضایی فهماند. حتی معادله معروف فیثاغورث (a2+b2=c2) را می توان
بدون نوشتن عبارات جبری با نمادهای ریاضی هم توضیح داد. با رسم شکل مثلث
های قائم الزاویه مختلف می توان نشان داد که مقصودمان از رابطه فیثاغورث
چیست.

بیگانگان فضایی اگر در مقایسه با ما تمدن پیشرفته تری باشند،
درخواهند یافت که ما به فهمی از ساختار ریاضی جهان دست یافته ایم و به همین
منوال می توان به تدریج گفتگو با موجودات فضایی هوشمند را ممکن کرد.

 

 رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی ها ما را پیدا خواهند کرد؟

رویایی به قدمت تاریخ

این
ایده که ما برای ایجاد ارتباط با بیگانگان فضایی پیش قدم شویم، رویای
واضحی که دال بر وجود موجودات هوشمند فرازمینی باشد، دریافت نشده است. ایده
یافتن یک زبان جهانی مشترک هم چیز جدیدی نیست و دست کم ۲۰۰ سال قدمت دارد.
ریاضیدان مشهور آلمانی، «کارل فریدریش گاوس » بر این باور بود اگر موجودی
به اندازه کافی هوشمند باشد که بتواند به روشی منطقی بیندیشد بایستی قادر
باشد روابط ریاضی را درک کند. به بیان دیگر، روابط ریاضی ورای زبان است.

 
البته
فرازمینی های هوشمند، پیام های ریاضی ما را به شرطی خواهند فهمید که ما
این پیام ها را به روشی منطقی و درست مخابره کرده باشیم. گاوس، فرم هندسی
رابطه فیثاغورث را پیشنهاد می کرد. البته امروزه می دانیم که عبارت «ساکنان
ماه» که گاوس می گفت بی معناست و هیچ تمدن یا موجود زنده ای در ماه وجود
ندارد که بخواهد شکل یک مثلث بزرگ و رابطه فیثاغورث را روی مزارع زمین
ببیند و به وجود ما روی زمین پی ببرد. بشر قرار نیست علائمی ریاضی با پیام
های خود را برای ساکنان ماه یا مریخ بفرستد. امروز می دانیم که در محله ای
متروکه و بدون همسایه در فضا زندگی می کنیم و اگر حیات هوشمند فرازمینی
وجود داشته باشد، لااقل این نزدیکی ها و در منظومه شمسی خبری از آن نیست.

 

 رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی ها ما را پیدا خواهند کرد؟

آخرین پیام ارسالی

همین
اواخر، در مهر ماه گذشته، پژوهشگران METI پیامی به ستاره «لویتن» (Luyten)
ارسال کردند، کوتوله سرخی با نام علمی GJ273 که حدود ۱۲ سال نوری با زمین
فاصله دارد و جزء نزدیک ترین همسایگان کیهانی منظومه شمسی است. این پیام که
به گفته داگلاس واکوچ، صرفا یک طرح اولیه است و باید هزاران یا میلیون ها
بار دیگر تکرار شود، از طریق آنتنی رادیویی در نروژ فرستاده شد و بیش از ۱۲
سال در راه خواهد بود تا به مقصد برسد.

اگر موجودات هوشمند
فرازمینی در منظومه این کوتوله سرخ وجود داشته باشند، ممکن است به تماس ما
پاسخ بدهند؛ پاسخی که بیش از ۱۲ سال در راه خواهد بود تا به زمین برسد و پس
از دریافت آن هم به احتمال زیاد، محتوای آن باید رمزگشایی شود. به گفته
محققان METI سال ۲۰۴۲ باید گوش به زنگ باشیم و ببینیم آیا اساسا پاسخی به
زمین باز می گردد یا نه.

آخرین پیام METI اگرچه آن گونه که گاوس
پیشنهاد کرده بود تصویر یا رابطه فیثاغورث نیست اما باز هم ماهیت ریاضیاتی
دارد. تمدن های احتمالی در اطراف ستاره لویتی، در این پیام هم جمع و ضرب
اعداد ۱ تا ۵ را خواهند یافت، هم توضیحاتی درباره امواج الکترومغناطیسی و
هم قطعات موسیقی که به صورت کدهای باینری صفر و یک کد گذاری شده اند.

 

 رمزنگاری با بیگانگان؛ آیا فضایی ها ما را پیدا خواهند کرد؟

ارتباط یا عدم ارتباط؛ مسئله این است!

ارسال
داده های کلیدی مانند موقعیت زمین در کهکشان برای فرازمینی ها نگرانی عده
ای از دانشمندان را برانگیخته است. آنها می گویند شاید پیامی که ارسال می
کنیم، نجوایی باشد که شیر خفته را بیدار کند و از کجا معلوم که یک تمدن
فرازمینی ویرانگر، برای غارت و نابودی حیات روی زمین سر وقت مان نیاید؟

اخترشناسی
به نام «مارتین رایل» نگرانی خود را به اتحادیه بین المللی نجوم (IAU)
کشانده است و خواستار آن شده که ارسال پیام های اینچنینی متوقف شوند.
«استیون هاوکینگ» فیزیکدان مشهور انگلیسی هم با یادآوری این خطر در مقام
تشبیه می گوید کشف آمریکا به دست کریستف کلمب برای ساکنان آن سرزمین، تجربه
خوبی نبود و چه بسا فرازمینی ها همان بلایی را سر ما بیاورند که
سفیدپوستان بر سر سرخ پوستان آوردند.

با وجود این، برخی دیگر از
اخترشناسان چنین نگرانی هایی را موجه نمی دانند و معتقدند فاصله اغلب اهداف
ارسال پیام مانند M13 تا زمین به قدری زیاد است که به فرض وجود تمدن های
فوق پیشرفته و در عین حال وحشی و نابودگر و بی رحم، خطری در آینده قابل پیش
بینی، زمین را تهدید نخواهد کرد.