Tag Archives: مخوف

زیردریایی‌های مخوف روسیه؛ از «بوری» هسته‌ای تا «کیلو» دیزلی


وب سایت روزیاتو – حسین علی پناهی: روسیه که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروری، ناگاه خود را بی دفاع و منزوی می دید و قدرت نظامی و اقتصادی خود در سطح بین المللی را به یکباره سقوط کرده دید، از زمان روی کار آمدن ولادیمیر پوتین و بخصوص در دوره سوم ریاست جمهوری او به یکباره قدرت گذشته خود را بازیافته و در بسیاری از معادلات بین المللی دست بالا را دارد. در مناقشات اوکراین و به خصوص سوریه اکنون روسیه بیش از هر کشور دیگری نقش تعیین کننده را دارد و کار بجایی رسیده که در مناقشات بین المللی بدون بدست آوردن رضایت این کشور هیچ پیشرفتی ممکن نخواهد بود.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

روسیه تحت حکومت پوتین, علیرغم مشکلات اقتصادی و تحریم های کشورهای غربی و به ویژه ایالات متحده، توانسته با همراه سازی برخی از کشورهای همسو، و سود بردن از کشمکش ها و اختلافات بین این کشورها و ایالات متحده، فشار این سختگیری های غربی ها و مشکلات درونی خود را کاهش داده و در این اثنا توان نظامی خود را به نحو چشمگیری افزایش دهد. در این میان شاید بتوان گفت یکی از نقاط قوت ارتش روسیه ناوگان زیردریایی های هسته ای و غیرهسته ای آن است که حتی بزرگ تر از ناوگان زیردریایی های مدرن ایالات متحده می باشد. این ناوگان شامل ۷۲ فروند زیردریایی است که در زمان نگارش این مقاله یک فروند بیشتر از ناوگان مشابه ایالات متحده است.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

این ناوگان از زیردریایی های هسته ای، مجهز به موشک های کروز، تهاجمی و مخصوص عملیات ویژه یا آزمایشی تشکیل شده است. بهترین نمونه ها ۴ فروند زیردریایی مجهز به موشک بالستیک از کلاس «بوری» (Borei) هستند. هر کدام از این زیردریایی های هسته ای ۱۶ موشک بالستیک «بولاوا» (Bulava) را با خود حمل می کنند که بیش از ۵٫۸۰۰ مایل (۹٫۲۸۰ کیلومتر) برد داشته و هر کدام می توانند ۶ کلاهک هسته ای ۱۵۰ کیلوتنی را حمل نمایند. روسیه قصد دارد ۸ فروند از این نوع را به ناوگان خود اضافه کند. علاوه بر این ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی روسیه ۷ فروند مدل Delta III/IV در خود دارد که مجهز به موشک های «سینوآ» (Sineva) می باشند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلیزیردریایی کلاس «بوری»

همچنین می تواند به آخرین فروند از زیردریایی غول پیکر کلاس «تایفون» (Typhoon) با نام «دیمیتری دونسکوی» (Dmitri Donskoy) اشاره کرد که در حال حاضر به عنوان محملی برای آزمایش موشک مورد استفاده قرار می گیرد. بعد از آن نوبت ۸ فروند زیردریایی غول پیکر کلاس اسکار ۲ (Oscar-II) است که مجهز به موشک های هدایت شونده می باشند. این مدل ها با طول ۵۰۰ فوت (۱۵۲٫۴ متر) و وزن ۲۴٫۰۰۰ تن، در ابتدا توسط اتحاد جماهیر شوروی برای نابودی ناوهای هواپیمابر آمریکایی ساخته شده و با موشک های کروز بسیار بزرگ و قدرتمند مجهز شدند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی کلاس «اسکار»

هر یک از این غول های دریایی ۲۴ فروند موشک پی-۷۰۰ ضد کشتی «گرانیت» (Granit) حمل می کنند. برخلاف ایالات متحده، روسیه از هر دو نوع زیردریایی های تهاجمی هسته ای و دیزلی با نیروی الکتریکی استفاده می کند. روسیه همچنین ۱۲ فروند کلاس «آکولا» (Akula)، ۳ فروند از کلاس «ویکتور ۳» (Victor III) و ۴ نوع از کلاس هسته ای «سیرا» (Sierra) در اختیار دارد. اغلب این سه کلاس به دوران جنگ سرد و قبل از آن و به طور کلی دوران اتحاد جماهیر شوروی تعلق دارند هر چند تعداد کمی از آن ها نیز پس از فروپاشی این ابرقدرت ساخته شدند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی کلاس «آکولا»

اخیراً نیز روسیه سفارش ساخت ۲ فروند از کلاس «یاسن» (Yasen) با قابلیت حمل موشک های کروز را داده که می توانند جایگزین اسکارهای قدیمی و فرسوده شوند. در زمره زیردریایی های دیزلی الکتریکی نیز روسیه ۲۱ فروند کلاس «کیلو» (Kilo) و یک فروند کلاس «لادا» (Lada) نیز در اختیار دارد. کیلو ها در آب های نزدیک به خاک روسیه فعالیت می کنند که از آن جمله می توان به دریای سیاه و مدیترانه اشاره کرد. این زیردریایی ها اغلب در دوران اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده و تعدادی از آن ها نیز مانند «روستوف-اون-دون» (Rostov-on-Don) در سال ۲۰۱۴ وارد خدمت شدند. زیردریایی کلاس «لادا» برای جایگزینی کلاس «کیلو» طراحی شده و قرار است که دستکم ۵ فروند از آن ها ساخته شود.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی «روستوف- اون- دون»

علاوه بر این روسیه دارای ناوگانی ویژه مربوط به زیردریایی های با قابلیت انجام عملیات ویژه است که از آن میان می توان به ۲ فروند بسیار غول پیکر به نام «کشتی مادر» (mothership) اشاره کرد که بر پایه بدنه و ساختار دلتا ۳ و دلتا ۴ ساخته شده اند و برای شیرجه رفتن نمونه های کوچک به عمق دریا مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین روسیه یک فروند زیردریایی کلاس «لوسهاریک» (Losharik)، ۳ فروند از کلاس «نلما» (Nelma) و ۳ فروند نیز از کلاس «کاشالوت» (Kashalot) است که برای فعالیت های مهندسی در عمق دریا طراحی شده اند. شاید خوفناک ترین مدل این فهرست مدل «ساروف» (Sarov) باشد، پلتفرمی آزمایشی برای شلیک اژدر خوفناک کانیون/ استاتوس ۶ ( Kanyon/Status-6 apocalypse torpedo) که یک اژدر با سیستم تغذیه هسته ای است و برای هدف قرار دادن اهداف ساحلی مانند بندرها و شهرها طراحی شده و از یک کلاهک گرما هسته ای با قدرت ۱۰۰ مگاتنی سود می برد.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

موشک ضد کشتی «گرانیت»

سیستم تهاجمی استاتوس ۶ برای دور زدن سامانه های دفاع موشکی ایالات متحده، نابودی تمامی مناطق ساحلی با انفجار هسته ای،سونامی، و غیرقابل سکونت کردن منطقه برای مدت بسیار طولانی طراحی شده است. نیروی دریایی ایالات متحده، یک فروند زیردریایی بیشتر از ایالات متحده، دستکم روی کاغذ، دارد در حالی که ناوگان زیردریایی های ایالات متحده تماماً تهاجمی بوده و به موشک های بالستیک و کروز مجهز شده اند. به عبارت دیگر تمامی ناوگان زیردریایی های ایالات متحده از نوع هسته ای بوده و تاکنون نیازی به ساخت زیردریایی های غیرهسته ای ندیده زیرا هیچ دشمن محلی قابل توجهی ندارد که بتواند در این زمینه آن را تهدید کند.


«اسپتسناز»؛ نیروهای ویژه‌ی مخوف روسی


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: در طی دهه ی ۱۹۷۰ زمانی که بحران جنگ سرد در شدیدترین شکل ممکن قرار داشت، دولت های غربی از وجود نیروهای بسیار ویژه ارتش شوروی به نام «اسپتسناز» (Spetsnaz) آگاه شدند که در گروه هایی با عنوان «دسته های انحرافی» سازماندهی شده بودند.

 

امروزه اگر چه جنگ سرد به پایان رسیده است اما اسپتسنازها هنوز بخشی از نیروهای رزمی آماده به خدمت ارتش روسیه به شمار می آیند هر چند ماموریت های آنان دچار تغییر شده است. نیروی اسپتسناز که در زبان روسی به معنای «نیروهای اهداف ویژه» است به عنوان نیروهای بخش اصلی اطلاعات در دهه ی ۱۹۸۰ و با تعداد ۳۰٫۰۰۰ نفر تشکیل شد.

 

آن ها به شکل زیر سازماندهی شده بودند: یک گروه اسپتسناز برای هر یگان، یک گردان اسپتسناز برای هر یک از سه بخش عملیاتی؛ یک تیپ اسپتسناز برای هر یک از ناوگان های شوروی و یک تیپ اسپتسناز مستقل در بسیاری از مناطق نظامی شوروی. همچنین واحدهای اطلاعاتی ویژه اسپتسناز وجود داشت که روی هم رفته ۲۰ واحد از آن ها در ناوگان های زمینی و دریایی حضور داشتند.

 

هر گروهان اسپتسناز شامل ۱۳۵ سرباز ویژه بود که در گرو های مستقل ۱۵ نفره عمل می کردند و در صورت نیاز با هم ادغام می شدند. هر تیپ اسپتسناز بین ۱٫۰۰۰ تا ۱٫۳۰۰ نفر نیرو داشته و از یک ستاد فرماندهی، سه یا چهار گردان چترباز، یک دسته مخابرات و نیروهای پشتیبانی تشکیل می شد.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

همچنین یک دسته ضد اهداف ویژه به تعداد ۷۰ یا ۸۰ نفر نیز وجود داشت که وظیفه ی آن ها جستجو، شناسایی و کشتن رهبران سیاسی و نظامی دشمن بود. نیروهای اسپتسناز دریایی یک ستاد فرماندهی، دو یا سه گردان تهاجمی شناگر، گروهان چترباز، نیروهای پشتیبانی و یک گروهان ضد اهداف ویژه داشت. همچنین این گروه یک ناوگان زیردریایی بسیار کوچک در اختیار داشت که برای رساندن نیروهای ویژه شناگر به مسافت های دور طراحی شده بودند.

 

وجود گروه اسپتسنازها در پیمان ورشو مانند یک راز بوده و نظامیان معمولی اجازه عضویت در این نیروها را نداشتند به نحوی که نیروهای اسپتسناز زمینی یونیفورم ها و نشان استاندارد نیروهای هوایی و اسپتسنازهای دریایی نیز لباس ها و نشان استاندارد نیروهای دریایی را به تن می کردند.

اسپتنازهای نیروی دریایی و هوایی

گروه نیروهای ویژه برای انجام عملیات شناسایی و خرابکاری در خاک دشمن طراحی شده بود. هدف اصلی گروه های اسپتسناز از بین بردن مقرهای فرماندهی و هدایت تسلیحات هسته ای و پایگاه های نظامی دشمن بود. این گروه که در دسته های ۵ تا ۱۰ نفره عمل می کرد می توانست تا چند روز به طور مستقل به عملیات خود ادامه دهد. این سربازان آموزش های فیزیکی و روانی خاصی را طی می کردند که در آن ها تاکید ویژه بر روی دانش اسلحه شناسی و استفاده از آن، مهارت در برقراری ارتباط رادیویی و داشتن اطلاعات در مورد منطقه دشمن بود. این گروه عملیات خود را به طور مخفیانه و بدون شرکت در عملیات نظامی گسترده به انجام می رساند و عمدتاً شامل جستجو، پیدا کردن یک هدف خاص و از بین بردن آن بود.

 

بعد از ماجرای گروگانگیری بیمارستان بودنوفسک در سال ۱۹۹۵، بسیاری بر این باور بودند که تنها نیروهایی که می توانستند به این قائله خاتمه بدهند نیروهای اسپتسناز بودند. در واقع آن ها برای پیدا کردن هدف و نابودسازی آن آموزش دیده اند و برای نجات گروگان آموزش ندیده اند.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

 در این گروه حتی حیواناتی مانند دولفین و نوعی وال برای انجام عملیات خرابکارانه در زیر دریا آموزش داده شده اند. نیروهای ویژه دریایی در ناوگان های مختلف نیروی دریایی این کشور حضور داشته و می توان آن ها را به نیروهای ویژه دریایی ارتش ایالات متحده مقایسه کرد. معمولاً این گروه از نیروهای زبده حتی قبل از شروع جنگ نیز فعالیت های خود را آغاز می کنند به نحوی که چنان با سرعت انجام می شوند که توان عکس العمل نشان دادن را از دشمن گرفته و آن ها را از بین می برد.

 

به عبارت ساده ارتش روسیه غیر از واحدهای زمینی،دریایی و هوایی واحدهای متعددی دیگری مانند نیروهای ویژه راه آهن، نیروهای ویژه مرزی، نیروهای وزارت ارتباطات، نیروهای وزارت شرایط اضطراری و نیروهای سرویس امنیتی فدرال در اختیار دارد که هر کدام مستقل بوده و می توان آن ها را نیروهایی زبده نامید.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»


گروه ویژه اسپتسناز آلفا


گروهی از نیروهای اسپتسناز که به گروه آلفا مشهور هستند در سال ۱۹۷۴ و به دستور کا گ ب شکل گرفت که در شکل گیری آن ها از نیروهای SAS بریتانیا و نیروهای دلتا در ایالات متحده الهام گرفته شده بود. نیروهای این واحد در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۸۰ به کاخ ریاست جمهوری افغانستان در کابل حمله برده و رییس جمهور حافظ امین و خانواده ی او را به قتل رساندند. این گروه اکنون در کنترل سرویس امنیتی فدرال بوده و معادل اف بی آی در ایالات متحده است.

 

در هر کدام از شهرها و فدراسیون های این کشور یک گروه از نیروهای آلفا حضور دارند و تعداد کل آن ها ۳۰۰ نفر تخمین زده شده است.  این گروه در برنامه ریزی و تامین امنیت مانورهای سیاسی و همچنین امنیت انتخابات ریاست جمهوری فعال بوده و به طور مستقیم از رهبران بلند مرتبه کشور دستور دریافت می کنند. این گروه تا به امروز موثرترین و قوی ترین گروه ضد تروریستی کشور روسیه بوده و توانایی بسیاری در انجام عملیات محرمانه و پیچیده دارد.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

بر اساس ادعای رسانه های روسی این گروه شامل ۲۰۰ نیروی ویژه بوده که از بین هزاران دانشجوی نظامی دستچین شده اند و از لحاظ فیزیکی، روانی، هوشی و استفاده از سلاح ها و تجهیزات نظامی مختلف آموزش های گسترده ای دیده اند. همچنین در این گروه افرادی با توانایی خارق العاده در تیراندازی با انواع سلاح های مختلف، غواص های زبده، کوهنورد، صخره نورد، روانشناس و همچنین متخصص گفتگو با گروگانگیر وجود دارد. گروه های مشابهی نیز در کشورهای قزاقستان، اوکراین و بلاروس از نیروهای آلفا وجود دارند که روابط نزدیکی با هم برقرار می کنند.

 

 «اسپتسناز»؛ نیروهای ویژه‌ی مخوف روسی

 


گروه نیروهای ویژه ویمپل (Vympel)


گروه نیروهای ویژه ویمپل در سال ۱۹۷۹ به عنوان واحد عملیات ویژه سرویس کا گ ب تشکیل شده و ماموریت آن در وهله ی اول انجام عملیات شناسایی و خرابکاری در خارج از کشور بود. این گروه تنها از افسرانی تشکیل می شد که دو یا سه زبان خارجی بلد بوده و بسیاری ادعا می کردن که هر کدام نقشه ی دستکم ۳۰ پایتخت جهان را از حفظ دارند. از سال ۱۹۹۳ این گروه در عملیات علیه جرائم سازمان یافته نیز به کار گرفته می شود و بعدها نیز ۱۱۰ نفر از این گروه افسران ۱۸۰ نفره درخواست استعفا کردند زیرا نمی خواستند و نمی توانستند از بوروکراسی پلیسی اطاعت کنند.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

با نیروهای باقیمانده یک گروه ویژه ضد ترور به نام گروه «وگا» (Vega) تشکیل شده که هدف آن مبارزه با تروریسم هسته ای بیان شده است. این گروه در عملیاتی ضد تروریستی در ۲۹ جولای ۱۹۹۴ در شمال قفقاز باعث مرگ ۴ گروگان شد.

 


واحد ضد تروریست


این واحد از گروه ویمپل جدا شده و در ابتدا توسط کا گ ب برای عملیات نفوذ به خاک دشمن، خرابکاری و عملیات های اطلاعاتی و شناسایی در دوران جنگ تشکیل شد. افراد این گروه به چند زبان خارجی مسلط بوده و با سلاح های کشورهای متخاصم نیز آشنایی کامل دارند. تخصص این گروه اما در ورود از طریق هوا یا دریا به داخل خاک دشمن بود.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

 

در سال ۱۹۸۷ تعداد اعضای این گروه به ۵۰۰ نفر افزایش یافته و در مناطق حساس زیادی از کشور مشغول به عملیات شدند که البته هدف اصلی آن ها ورود به خاک کشورهای دیگر و جمع آوری اطلاعات برای سرویس کا گ ب بود. این گروه نیز به زودی نام خود را به گروه ضد تروریسم هسته ای تغییر داده و در سال ۱۹۹۱ و در طی کودتای بوریس یلتسین به دلایلی ناشناخته از حمله به یلتسین خودداری کرد. بعد از مدتی این گروه از کنترل کا گ ب خارج شده و تحت کنترل وزارت امور داخله درآمدند.

 

انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز» 

بعد از این موضوع بسیاری از سمت خود استعفا داده و در بخش خصوصی مشغول به کار شدند. بعد از این که این گروه از هم پاشید گروه «وگا» تاسیس گردید که ترکیبی از نیروهای ضد تروریسم قدیمی و جدید بود. این گروه برای بالا بردن توان رزمی خود با گروه های مشابه کشورهای دیگر تمرینات مشترک انجام می دادند. این گروه نیز در زمینه ی نبرد تن به تن در محیط های بسته، استفاده از سلاح های مختلف، آرایش نظامی و نفوذ به داخل ساختمان ها تبحر دارند. ساده ترین شرط برای ورود به این گروه این است که دستکم دو سال در نیروهای ویژه اسپتسناز بوده باشید.

 

در این مورد هیچ محدودیت جنسیتی وجود نداشته و تنها شرایط عضویت باید برآورده شود. بعد از ورود افراد به دوره آموزشی تمرینات سختی انجام داده می شود که در هر مرحله بخشی از آن ها مرخص خواهند شد. این گروه برخلاف نیروهای ویژه ی قبلی تنها برای کشتن آموزش ندیده اند و باید در زمینه ی نجات جان گروگان ها نیز مهارت داشته باشند همچنین آن ها آموزش هایی در زمینه ی پزشکی و مراقبت های اولیه می بینند.

 

انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز» 

گروه ویژه ویتیاز (Vityaz)


این گروه در شروع مسابقات المپیک ۱۹۸۰ مسکو و برای مقابله با حملات تروریستی که به نظر مقامات شوروی از طریق سیا سازماندهی می شد تشکیل گردید. برخلاف نیروهای آلفا و ویمپل این گروه از سربازانی تشکیل شده بود که یک مدت ثابت را در ارتش خدمت کرده بودند، در زمینه ی مبازه تن به تن به خوبی آموزش دیده و از لحاظ فکری و روانی نیز نفوذناپذیر بودند. این گروه در اکتبر سال ۱۹۹۳ به دستور رییس جمهور به پایگاه تلویزیونی اوستانکینو حمله کرده و گروه های معترضی که در این ایستگاه تلویزیونی مستقر شده و قصد ورود به داخل ایستگاه را داشتند را با شدت تمام سرکوب کردند بدون این که خود متحمل تلفات چندانی شوند.


زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: زیردریایی های کلاس «کیلو» (Kilo) از لحاظ تکنیکی و صادراتی بسیار موفق عمل کردند. زیردریایی های مشهوری که تقریباً به معنای یک راه چاره برای نجات از درگیری در کشورهای متحد اتحاد جماهیر شوروی بوده و در طرف دیگر برای کشورهای عضو  ناتو  به یک کابوس تبدیل شده بود. ۵۳ فروند از این زیردریایی ها در طول ۳۳ سال ساخته شد که بار کاری لازم برای شرکت های کشتی سازی بزرگ روسی در طول دوران رکود پس از جنگ سرد را به منظور ادامه فعالیت آن ها فراهم کرد. علاوه بر عملیات های روسیه علیه داعش، بالا گرفتن تنش در دریای جنوبی احتمال درگیری های دریایی را افزایش داده است به همین دلیل باید شاهد حضور زیردریایی های کلاس کیلو در آب های آسیا باشیم.

برخلاف نیروی دریایی ایالات متحده، که زیردریایی های خود را به طور کلی اتمی کرده است اما روسیه هنوز به طور مشترک از زیردریایی های اتمی و دیزلی استفاده می نماید. زیردریایی های روسی نسبت به همتایان آمریکایی خود به مناطق عملیاتی نزدیک تر هستند. در حالی که روسیه از زیردریایی های هسته ای خود برای گشت زنی در آب های دوردست استفاده می کند ناوگان زیردریایی های دیزلی این کشور به خوبی برای نبرد در اروپا، خاورمیانه و کشورهای اطراف روسیه آمادگی دارند.

 

زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا 

تکیه گاه اصلی نیروی دریایی روسیه از ابتدا زیردریایی های کلاس ۸۷۷ بوده که ناتو و کشورهای غربی آن را با نام «کیلو» می شناسند و نسخه های روزآمد و مدرن این زیردریایی بسیار بی صدا و پنهانکار هستند. این کلاس روی هم رفته بیش از سه دهه است که در کارخانه های کشتی سازی روسیه ساخته می شود که این موضوع خود مبین کارآیی فوق العاده این زیردریایی در دریا بوده است. این زیردریایی در ابتدا قرار بود که در اختیار نیروهای دریایی کشورهای عضو پیمان ورشو قرار گرفته و جانشین قایق های قدیمی کلاس ویسکی و فوکستروت شود. این زیردریایی تنها ۷۲٫۵ متر طول و ۹٫۷ متر عرض و ۳۰۷۴ تن نیز وزن دارد. این زیردریایی تنها ۱۲ نفر افسر خدمه و ۴۱ خدمه ساده داشته و می تواند بدون نیاز به سوختگیری و تامین تجیهیزات مجدد ۴۵ روز را بدون وقفه به ماموریت خود ادامه دهد.

 

توان مورد نیاز برای این زیردریایی توسط دو ژنراتور دیزلی و یک گرداننده الکتریکی تامین شده که می توانند سرعت ۱۸٫۵ کیلومتر در ساعت در سطح و ۳۱ کیلومتر در ساعت در زیر آب را برای آن فراهم نمایند. این زیردریایی ها در مقایسه با زیردریایی های دیگر سرعت زیادی ندارند. برد عملیاتی آنها بین ۱۱۱۱۰ تا ۱۳۹۰۰ کیلومتر است یعنی این زیردریایی می تواند از مرکز فرماندهی ناوگان شمالی روسیه مسیر یک هزار کیلومتری را گشت زنی کرده و سپس به کوبا برسد. آن ها زیاد به عمق نیز نمی روند و بر اساس گزارش ها زیردریایی های کلاس کیلو معمولاً ۲۴۰ متر به عمق می روند و در بهترین حالت تا عمق ۳۰۰ متری نیز خواهند رفت این زیردریایی ها در آب های کم عمق نیز عملکرد خوبی دارند و با استفاده از دو پروانه پیشران که توسط موتورهای با سرعت پایین تغذیه می شوند کار کرده و به آن اجازه می دهند که در فضای نزدیک به کف دریا عملکرد بهتری داشته باشند. بخش زیادی از بی صدایی این زیردریایی مربوط به داخل آن است.

 

بدنه زیردریایی تقریبا به شکل یک قطره آب بوده و این طراحی جدید فشار آب روی طرح های زیردریایی قدیمی دوران جنگ جهانی دوم کاهش می دهد. موتور پیشران روی یک پایه ی لاستیکی قرار گرفته تا با برخورد آن با بدنه جلوگیری کند. همچنین این شیوه طراحی باعث می شود که لرزش ها به سر و صدا تبدیل نشده و این صداها در بیرون از زیردریایی شنیده نشوند. همچنین این زیردریایی دارای روکشی لاستیکی ضد پژواک است که سر و صدایی که در نتیجه ی حرکت زیردریایی تولید می شود را از بین خواهد برد این لایه روکش مانند به این زیردریایی ظاهری بسیار گرد و چاق می دهد که در عکس ها نیز می توان آن را مشاهده کرد. سیستم تولید هوا می تواند هوای مورد نیاز برای خدمه به مدت ۲۶۰ ساعت را تولید نماید که با توجه به این توان زیردریایی کلاس کیلو می تواند دو هفته را بدون آمدن روی آب به ماموریت خود ادامه دهد.

 

سیستم سنسوری این زیردریایی از یک رادار ام جی کا-۴۰۰ روبیکون (شارک گریل) فعال و انفعالی با فرکانس پایین با یک رشته بدنه ای انفعالی تشکیل شده است. همچنین این زیردریایی یک رادار فرکانس بالای ام جی ۵۱۹ Mouse Roar نیز دارد که برای دسته بندی اهداف و جلوگیری از برخورد با مین تعبیه شده است. برای مسیر یابی ساده و جستجوی سطحی این زیردریایی به یک رادار آلباتروس ام آر کا ۵۰ مجهز شده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

همچنین این زیردریایی دارای شش سیلندر اژدر انداز با قطر استاندارد ۵۳۳ میلیمتر است که در اصل قرار بود محل نگهداری تعدادی اژدر و ۱۸ موشک ضد زیردریایی استارفیش اس اس-ان- ۱۵ آی باشد. در آخرین مدل از این زیردریایی دو سیلندر اژدر انداز توانایی شلیک اژدرهای با هدایت سیمی را دارند. همچنین در این کلاس یک موشک انداز ضد هوایی که روی دوش سوار شده و جایگاهی برای اپراتور آن نیز در این زیردریایی تعبیه شده است.

بیش از ۲۴ زیردریایی کلاس کیلو در دوران شوروی سابق عملیاتی شده بودند که از این تعداد هنوز ۱۱ فروند در حال انجام فعالیت های خود هستند. یکی از این زیردریایی ها به کشور لهستان فروخته شد که هنوز عملیاتی بوده و یکی دیگر نیز به رومانی فروخته شد که از سرویس خارج شده است. ۹ فروند دیگر نیز به هند فروخته شد که از این تعداد هنوز ۹ فروند عملیاتی بوده و زیردریایی دهم نیز در آگوست سال ۲۰۱۳ دچار حریق شده و در دریا غرق شد. ایران نیز ۳ و الجزایر ۲ فروند  از این زیردریایی را در اختیار دارند. چین نیز پس از دوران جنگ سرد دو فروند از این زیردریایی ها را از روسیه خریداری نمود.

زیردریایی ها یکی از اولین تجهیزات سنگین دریایی بودند که کارخانه های کشتی سازی روسی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شروع به ساخت آن ها در مقیاس گسترده کردند. یک نمونه ی مدرن شده از کلاس کیلو با نام «پروژه ۶۳۶٫۶ » یا «کیلو بهینه سازی شده» برای جوان سازی ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی روسیه ساخته شد که مورد تحسین کارشناسان قرار گرفت.

کلاس ۶۳۶٫۶ از همه لحاظ بهینه سازی و مدرن شده بود. ابعاد این مدل نسبت به مدل های قبلی تقریباً هیچ تغییری نکرده اما طراحی قسمت سینه ی زیردریایی با تغییرات اندکی به منظور بهبود جریان هیدرودینامیک تغییر داده شده بود. تغییرات اعمال شده به طور ویژه برای ایزوله کردن بیش از پیش موتورخانه بوده و قسمت های مرکزی موتوری آن به جاهایی منتقل شده بود که سر و صدای کمتری را تولید کنند. این نمونه در زمینه ی طی مسافت در هر بار سوخت گیری نسبت به نمونه های قبلی ۲۵ درصد عمکلرد بهتری داشته اما سیستم ردیاب زیردریایی آن نسبت به نمونه ی اولیه تفاوتی نداشت.

یکی از بهینه سازی های اصلی در کلاس ۶۳۶٫۶ توانایی پرتاب موشک های کروز کالیبور است. کالیبور اسم گونه ی متنوعی از موشک های زمینی، ضد کشتی و ضد زیردریایی است. در دسامبر ۲۰۱۶، زیردریایی روستوف-اون- دون از موشک های بالستیک کالیبور برای هدف قرار دادن مواضع داعش استفاده نمود.

جمهوری خلق چین یکی از اولین مشتریان مدل ۶۳۶٫۶ بوده و در دهه ی ۱۹۹۰ توانست ۱۰ فروند از این زیردریایی ها را خریداری نماید. این زیردریایی ها بین ناوگان شرقی و جنوبی نیروی دریایی این کشور تقسیم شده اند. یکی دیگر از خریداران این مدل الجزایر بوده که برای تکمیل ناوگان زیردریایی های کلاس قدیمی خود دو فروند زیردریایی مدرن کیلو نیز به ناوگان خود اضافه کرده است.

ویتنام نیز تاکنون ۶ فروند زیردریایی از کلاس ۶۳۶٫۶ را سفارش داده که ۵ فروند آن را تحویل گرفته است تا بدین ترتیب در برابر تهدیدات چین قدرت دریایی خود را تقویت کرده باشد. این دو کشور سابقه ی دشمنی و درگیری داشته و این روزها نیز اکتشاف نفت توسط دولت چین در مناطق دریایی مورد مناقشه باعث تیرگی بیش از پیش روابط دو کشور شده است. ویتنام برای خرید این ۶ فروند زیردریایی بیش از ۱٫۸ میلیارد دلار هزینه کرده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

روسیه نیز ۶ فروند از این زیردریایی ها را برای تقویت ناوگان زیردریایی های خود خریداری کرده است. آخرین زیردریایی این کلاس با نام «کوپلینو» (Kolpino) در فوریه سال کنونی در سنت پترزبورگ به آب انداخته شد. کوپلینو در ناوگان دریای سیاه مشغول به کار شده و در حملات علیه نیروهای داعش از آن استفاده خواهد شد. خبرهای حاکی از این است که ارتش این کشور خرید زیردریایی های کلاس کیلو را متوقف کرده و سعی دارد به سمت خرید زیردریایی های کلاس «لادا» (Lada ) برود.