Tag Archives: ماه

فناوری واقعیت مجازی سامسونگ کاربران را به کره ماه می‌برد!


وب سایت کلیک – محمد قریشی: واقعیت مجازی کاربردهای زیادی دارد. به تازگی با استفاده از فناوری واقعیت مجازی سامسونگ کاربران می توانند با کره ماه آشنا شوند.

فناوری واقعیت مجازی سامسونگ کاربران را به کره ماه می‌برد!

در صورتی که به ماه علاقه داشته باشید و بخواهید با این کره بیشتر آشنا شوید، می توانید از فناوری واقعیت مجازی سامسونگ استفاده کنید. در روز پنجشنبه شرکت کره ای سامسونگ مرکزی را برای تجربه واقعیت مجازی در نیویورک با نام «A Moon for All Mankind» افتتاح کرد.

در این مرکز لباس مخصوصی برای کاربران در نظر گرفته شده که به وسیله آن می توانند در هوا معلق شوند. سامسونگ برای تجربه واقعیت مجازی کره ماه از هدست Gear VR و گوشی هوشمند گلکسی S9 پلاس استفاده کرده است.

یکی از فضانوردان سابق ناسا که در این پروژه با سامسونگ همکاری کرده به این نکته اشاره می کند که کاربران با وجود حضور در شهر نیویورک، می توانند به کره دیگری سفر کنند.

فناوری واقعیت مجازی سامسونگ کاربران را به کره ماه می‌برد!

در سال های اخیر واقعیت مجازی پیشرفت های مناسبی را تجربه کرده است و شرکت های مختلف مانند سامسونگ، گوگل و فیس بوک سرمایه گذاری های زیادی در این بخش انجام داده اند. سامسونگ با راه اندازی مرکز A Moon for All Mankind به دنبال معرفی قابلیت های واقعیت مجازی است.

هدست واقعیت مجازی Gear VR سامسونگ اغلب قادر به ردیابی حرکت های کاربر نیست. این برند کره ای برای بهبود تجربه کاربری افراد در سفر به کره ماه، از سنسورهایی برای سر و دست استفاده کرده است تا حس حرکت به کاربران منتقل شود.

در حالی که استفاده از سنسور برای سر و دست تجربه کاربری را بهبود می بخشد، تفاوت اصلی در سفر به ماه در این مرکز در نیویورک مربوط به لباس مخصوص آن است. این لباس باعث می شود افراد در هوا معلق شده و حس یک فضانورد را تجربه کنند. سامسونگ قصد دارد در آینده تجهیزات بیشتری را برای تجربه بهتر کاربران مورد استفاده قرار دهد.


آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید


خبرگزاری مهر: کارشناس نجوم از وقوع طولانی ترین ماه گرفتگی قرن ۲۱ خبر داد و گفت: این پدیده در ایران نیز قابل رویت خواهد بود.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

علی آزادگان کارشناس نجوم اظهار کرد: شامگاه جمعه پنجم مرداد ۱۳۹۷ از ایران می توان شاهد خسوفی بود که طولانی ترین گرفت قرن۲۱ است.

وی با بیان اینکه شروع این ماه گرفتگی بزرگ در ساعت ۲۱:۴۴ دقیقه روز جمعه ۵ مرداد است، خاطر نشان کرد: کل مراحل این ماه گرفتگی که جمعه آغاز می شود و سحرگاه شنبه به پایان می رسد شش ساعت و ۱۳ دقیقه و ۴۸ ثانیه طول خواهد کشید.

آزادگان با بیان اینکه در این ماه گرفتگی، ماه در اولین مرحله گرفت وارد نیم سایه زمین می شود که نشان از آغاز گرفت است، بیان کرد: ماه به تدریج بیشتر داخل نیم سایه زمین فرو می رود تا اینکه بالاخره لبه ماه وارد تمام سایه زمین می شود و این مرحله را با نام آغاز گرفت جزئی می شناسیم.

وی افزود: ماه با حرکت در سایه زمین بیشتر وارد تمام سایه زمین می شود تا اینکه لبه مقابل ماه هم وارد تمام سایه زمین خواهد شد که بعد از آن کل ماه در تمام سایه زمین قرار گرفته و ماه گرفتگی کلی آغاز می شود.

به گفته این کارشناس نجوم، بعد از آن، ماه به حرکت خود در تمام سایه زمین ادامه می دهد تا به اوج برسد.

وی با بیان اینکه حدود ۴ صبح کلیه مراحل خسوف به پایان می رسد، عنوان کرد: بعد از اوج ماه گرفتگی، ماه تمام مراحل قبلی را به ترتیب معکوس طی می کند تا کاملا از تمام سایه و سپس از نیم سایه خارج شود.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

زمان دقیق جزئیات ماه گرفتگی

وی خاطر نشان کرد: درباره دلیل طولانی بودن این خسوف می توان به عبور قرص ماه از وسط تمام سایه زمین اشاره کرد.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

تصویر عبور ماه از وسط سایه زمین

وی با اشاره به ماه گرفتگی های اخیر گفت: در خسوف بهمن ۱۳۹۶ قرص ماه از قسمت جنوبی تر تمام سایه ماه عبور کرد و خسوف کلی یک ساعت و ۱۶ دقیقه به طول انجامید.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

جدول مدت زمان طولانی ترین ماه گرفتگی قرن ۲۱

وی گفت: البته پیش بینی شده که در خسوف بهمن ۱۳۹۷ هم قرص ماه از قسمت شمالی تر تمام سایه ماه عبور کند و خسوف کلی یک ساعت و ۲ دقیقه طول بکشد.

وی با بیان اینکه خسوف ۵ مرداد طولانی ترین خسوف قرن است، گفت: یکی از دلایل طولانی بودن این ماه گرفتگی این است که مدار ماه به دور زمین به شکل بیضی است و دارای اوج و حضیض است.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

ساختار کلی طولانی ترین ماه گرفتگی قرن ۲۱

وی ادامه داد: ماه در اوج مدار خود بیشترین فاصله از زمین را دارد و به همین دلیل قرص ماه نیز کوچکتر است و بنا بر قوانین مداری کپلر سرعت حرکت مداری آن نیز به کمترین مقدار می رسد. از قضا درست در همین روز ماه در اوج مداری خود قرار دارد پس قرص ماه با سرعت کمتری تمام سایه ماه را طی می کند و خسوف طولانی تر می شود.

به گفته این کارشناس نجوم، البته در این خسوف، مرکز قرص ماه کمی از مرکز تمام سایه زمین عبور می کند و همین باعث شده تا چند دقیقه از طولانی ترین خسوف ممکن یعنی یک ساعت و ۴۷ دقیقه کوتاه تر باشد ولی در هرصورت طولانی ترین خسوف قرن بیست و یکم خواهد بود.

وی با بیان اینکه طولانی ترین خسوف قرن بیستم هم در همین روزها یعنی تابستان رخ داده بود، گفت: چون در این روزهای سال همیشه زمین در اوج مداری خود قرار دارد و از خورشید دور است، سایه زمین هم مخروط درازتر و عریضتری دارد که خود به طولانی شدن خسوف کمک می کند.

آماده طولانی ترین ماه گرفتگی قرن۲۱ باشید

نقشه مناطق مختلف زمین از نظر امکان رویت ماه گرفتگی

آزادگان با بیان اینکه رویت این خسوف از هر جای ایران در صورت مناسب بودن هوا امکانپذیر است، گفت: از دیگر ویژگی هایی که برای این خسوف می توان پیش یینی کرد تاریک تر بودن قرص ماه در حین خسوف نیم سایه ای، جزئی و کلی است. معمولا خسوف هایی که بعد از آتشفشان های بزرگ روی می دهند تاریک تر از حال عادی هستند و فعال بودن بعضی از آتشفشان های زمین ممکن است روی تاریکی ماه تاثیرگذار باشد.

وی گفت: همین شب می توان مریخ را نیز در فاصله ۶ درجه ای ماه دید. مریخ در این شب به مقابله با خورشید می رسد و درخشندگی آن در آسمان ما پنج برابر بیشتر از حال عادی خواهد بود. در این وضعیت مریخ در فاصله ۷۱ میلیون کیلومتری قرار دارد. این فاصله تا چند روز بعد یعنی سه شنبه ۹ مرداد به ۵۸ میلیون کیلومتر کاهش می یابد و درخشندگی مریخ هم نسبت به چند روز قبل دو برابر خواهد شد.


دانشمندان ۱۰سال دیگر ماه را حفاری می‌کنند


خبرگزاری مهر: محققان، مهندسان و کارشناسان معدن تصمیم دارند ۱۰ سال دیگر یخ ماه را حفاری کنند. آنها تصمیم دارند با کمک این یخ اکسیژن، آب و سوخت موشک بسازند.

دانشمندان ۱۰سال دیگر ماه را حفاری می‌کنند

به نقل از اسپیس، جمعی از دانشمندان، مهندسان و کارشناسان معدن مشغول تهیه نقشه اولیه سخت افزار و ماموریت هایی برای اکتشاف یخ آب در قطب های ماه هستند.

یخ را می توان به اکسیژن، آب مایع و سخت موشک تبدیل کرد. استفاده از ذخایر این منابع که به عقیده محققان در قطب های ماه به وفور یافت می شوند، به فضانوردان کمک می کند در ماه زنده بمانند و از سوی دیگر برای تاجران فضایی نیز سودآوری همراه دارد.

به عنوان مثال شرکت United Launch Alliance در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد به ازای هر کیلوگرم سوخت موشکی که از مواد موجود در ماه ساخته شده و به مدار زمین آورده شود، ۳ هزار دلار به توسعه دهنده پرداخت می کند. این شرکت همچنان بر پیشنهاد خود پابرجاست.

صنعت ماهواره های مخابراتی نیز نخستین بازاری است که از سوخت تهیه شده از ماه استقبال می کند.

به همین دلیل دانشمندان، مهندسان و مکتشفان طرفدار حفاری در ماه مشغول بررسی خصوصیات یخ ماه به عنوان یک کالای تجاری هستند. برای این منظور آنها به اطلاعات بیشتری درباره مخازن یخ، نحوه توزیع آن، غلظت، کمیت، مکان، عمق، ویژگی های ژئوتکنیکال هستند. همچنین آنان باید سیستم های استخراج و فرآوری را نیز طراحی کنند و بسازند.

در همین راستا فیلیپ متزگر یکی از سیاره شناسان در انستیتو فضایی فلوریدا در اورلاندو می گوید: به طرز باورنکردنی ما فاصله کمی تا حفاری در ماه داریم.

این درحالی است که به گفته متزگر بسیاری از کشورها تمایل دارند در سطح ماه فعالیت کنند. اما به گفته او حفاری در ماه احتمالا ۱۰ سال دیگر آغاز می شود. زیرا باید زمان مورد نیاز برای دسته بندی وبررسی مقدار منابع را در نظر گرفت. همچنین پس از آن باید فناوری های مورد نیاز برای استخراج نیز بررسی شود. چنین فعالیت هایی به ۱۰ سال زمان نیاز دارد.

اما در حال حاضر بزرگترین عدم قطعیت موجود در این حوزه شکل یخ در ماه است. زیرا روش حفاری این منبع با توجه به شکل یخ تعیین می شود.


تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!


ایسنا: این روزها همه از دمای بالای هوا صحبت می‌کنند، اما اگر به آغاز تابستان ۱۳۴۸ بازگردیم، خواهیم دید که تبی با درجه حرارت بیش از امروز نه فقط ایران که کل جهان را فراگرفته بود: تب تسخیر ماه!

تیرماه ۱۳۴۸ نقطه اوج مسابقه‌ای بود که در آن زمان به آن “جنگ سرد تسخیر فضا” می‌گفتند؛ جنگ سردی که بلافاصله بعد از خوابیدن شعله‌های جنگ جهانی دوم آغاز شد. آمریکا و شوروی در آن روزها به عنوان دو ابرقدرت پیروز سربرآورده از نبرد بزرگ، اینک می‌خواستند توانمندی خود را به جهانیان نشان دهند و اثبات کنند از این پس آنها هستند که برای همه تعیین تکلیف خواهند کرد و این بار نه فقط از روی زمین، بلکه ماورای جو نیز مسخر آنان است و در زمانی که جهانیان پیشرفت فناوری را نماد قدرت می‌دانستند، فضانوردی حاصل از فناوری موشکی به غنیمت گرفته شده از آلمان شکست خورده، ابزار خوبی برای نمایش توانمندی این کشورها بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

نخستین خودنمایی‌ها نصیب روس‌ها شد که توانستند بسیاری از “اولین”‌های تاریخ فضانوردی را به نمایش بگذارند، از “نخستین ماهواره” آغاز کردند و با “نخستین موجود زنده در فضا”، “نخستین کاوشگر فضایی مهنورد”، “نخستین ناو دورپرواز به سوی زهره و مریخ” و بالاخره “نخستین انسان در فضا” که توانست حریف را بکلی در سطح جهان بی‌حیثیت کند.

در این شرایط جان کندی، رئیس جمهوری که تازه در آمریکا بر سر کار آمده بود، می‌خواست به هر شکل ممکن، اعتماد به نفس را به جامعه بازگرداند و به همین دلیل بعد از تشکیل جلسه حساسی با مشاوران خود به این نتیجه رسیدند که باید هدف بزرگی را برای جامعه آمریکا تعیین کنند و وارد کار شوند تا بتوانند به ملت روحیه بدهند و با این هدف در بیست و پنجم ماه مه ۱۹۶۱ در پاسخ به مبارزه طلبی روس‌ها تعهدی سنگین را بر گردن مردم آمریکا گذارد.

او در سخنرانی خود گفت: «من معتقدم این ملت باید خود را متعهد سازد که قبل از به پایان رسیدن دهه جاری، هدف عالی فرود آوردن انسان در ماه و بازگرداندن سالم او را جامه عمل بپوشاند. در این مدت هیچ طرحی برای بشریت جالب‌تر و برای اکتشاف پر دامنه فضا از این مهم‌تر نیست و اجرای این طرح نه چندان دشوار است و نه پر خرج.»

او هم مثل بسیاری از سیاستمداران، در همین چند جمله، سه دروغ بزرگ گفت: این طرح هم بسیار دشوار بود و هم بسیار پرخرج! و نکته دیگر آن که سفر به ماه نسبت به هزینه سنگین آن در برابر طرح‌های دیگر از نظر علمی ارزش بسیار اندکی داشت. اما به هر حال با این سخنرانی مسابقه فضایی شدت بیشتری یافت. روس‌ها نیز به شکل پنهان برای انجام طرح مشابهی وارد عمل شدند. طبیعی است که هر یک از این دو ابرقدرت آن روزگار، تلاش می‌کردند بر دیگری پیشی گیرند و خود برنده این بازی باشند و همین شتاب بی‌مورد باعث شد هر دو در آغاز برنامه “آپولو” و “سایوز”، دو برنامه‌ای که برای سفر به ماه طراحی شده بود با ناکامی مواجه شوند. در ژانویه ۱۹۶۷ “آپولو-۱” ضمن تمرین نخستین گروه، بر روی سکوی پرتاب دچار آتش‌سوزی شد و هر سه سرنشین آن خاکستر شدند و به فاصله چند ماه، در آوریل همان سال، تنها فضانورد “سایوز-۱” به دلیل مشکلات فنی سفینه نه تنها نتوانست ماموریت خود را به پایان برساند، بلکه ضمن بازگشت به زمین به دلیل باز نشدن چتر نجات کشته شد.

به دنبال این حوادث، هر دو کشور ضربه حیثیتی سختی خوردند، اما مصمم‌تر از قبل راه را ادامه دادند. ناوهای کیهانی آپولو برای کسب اطمینان صد در صدی، ۵ پرواز بدون سرنشین داشتند و سامانه‌های مختلف آنها، بارها و بارها آزمایش شد و بالاخره در اکتبر ۱۹۶۸ نخستین سفینه سرنشین‌دار آپولو به فضا پرتاب شد و توانست توانایی‌های خود را به نمایش بگذارد. “آپولو-۸” برای نخستین بار، انسان را به مدار ماه برد، فضانوردان “آپولو-۹” عملیات فرود در ماه و ناو مه‌نشین را در مدار زمین آزمایش کردند و سرنشینان “آپولو-۱۰” همین عملیات را در مدار ماه انجام دادند. در این دوران روس‌ها گرچه توانایی چنین عملیاتی را نداشتند و شکست‌های مخفیانه آنان برای آزمایش موشک نیرومند “ان-۱” ادامه داشت، اما امیدشان را از دست نداده بودند. غیر از برنامه سرنشین‌دار، کاوشگران “لونا” را برای پژوهش‌های بدون سرنشین اختصاص دادند و کار فرستادن سفینه‌های بدون سرنشین به ماه را به موازات برنامه مخفی سرنشین‌دار ادامه می‌دادند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سال ۱۹۶۹ در چنین شرایطی آغاز شد و رسانه‌های جهان مرتبا هر حرکت طرفین را منعکس می‌کردند. در ۱۳ و ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ (۲۲ و ۲۵ تیر ۱۳۴۸) یکی بعد از دیگری دو سفینه فضایی یعنی “کاوشگر خودکار لونا-۱۵” و سفینه سرنشیندار آمریکایی “آپولو-۱۱” به فضا پرتاب شدند. فرود هر دو ناو در ماه باید روز ۲۰ ژوئیه (۲۹ تیر) صورت می‌گرفت. اما طبق نظر برخی کارشناسان، “لونا-۱۵” باید مقداری از خاک و سنگ ماه را به زمین می‌آورد و محاسبات نشان می‌داد که این محموله زودتر از بازگشت فضانوردان “آپولو-۱۱” به زمین خواهد رسید! این لحظه نهایی مسابقه تسخیر ماه بود. برای روس‌ها این لحظه به معنی حفظ آبرو بود و برای آمریکایی‌ها ثبت کردن یک «نخستین» بسیار بزرگ برای زدودن تمام ناکامی‌ها بود؛ به این ترتیب می‌توان گفت بیش از آن که جنبه علمی داشته باشند، این یک مسابقه سیاسی بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

در ۶ ژانویه ۱۹۶۹ “نیل آرمسترانگ”، “مایکل کالینز” و “ادوین آلدرین” رسما به عنوان فضانوردان “آپولو-۱۱” اعلام شدند. فضانوردان طبق یک سنت قدیمی نام “کلمبیا” را برای سفینه اصلی و “ایگل” (عقاب) را برای سفینه مه‌نشین انتخاب کردند. طبق برنامه، آنها باید در ژوییه به ماه سفر می‌کردند؛ گرچه اما و اگرهای بسیاری در سر راه وجود داشت: امکان داشت سرنشینان آپولو ۹ و ۱۰ نتوانند با موفقیت کارشان را انجام دهند.

در ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ در ساعت ۱۳:۳۲ بوقت گرینویچ (ساعت ۱۷:۰۲ چهارشنبه ۲۵ تیر به وقت تهران)، موشک ۱۱۰ متری “ساترن-۵” در حالی از پایگاه پرتاب‌های فضایی کندی راهی مدار زمین شد که حامل ناو اصلی و ناوچه مه‌نشین آپولو-۱۱ بود. ۲ دقیقه و ۴۲ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه نخستین و ۹ دقیقه و ۸ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه دوم به کار خود پایان داد. ۱۱ دقیقه و ۴۹ ثانیه بعد از پرتاب، آپولو-۱۱ در مداری در اطراف زمین قرار گرفت.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

ساعت ۱۶:۱۷ روز ۱۶ ژوئیه موتور طبقه سوم برای حرکت به طرف ماه بکار افتاد. این موتور ۵ دقیقه و ۴۷ ثانیه کار کرد. “نیل آرمسترانگ” به مرکز هدایت پرواز گزارش داد که کار تمام طبقات موشک “ساترن” به خوبی انجام شده است.

حدود ۱۰ ساعت بعد، سفینه “آپولو” از طبقه سوم موشک “ساترن-۵” جدا شد و پس از یک گردش ۱۸۰ درجه، با مانوری که حدود ۱۱ دقیقه طول کشید، به ناوچه مه‌نشین متصل و بعد از جدا شدن از طبقه نهایی “ساترن-۵” راهی ماه شد.

در حاشیه همین حساسیت‌های پرتاب “لونا-۱۵” و ماموریت احتمالی آن، اخبار مربوط به “لونا” را مرتبا به خدمه “آپولو-۱۱” می‌فرستادند، صبح ۱۷ ژوئیه “بروس مک کاندلس” به فضانوردان خبر داد که “جودرل بنگ” دیگر علامتی از “لونا-۱۵” نمی‌گیرد. شاید “لونا-۱۵” در پشت ماه است و روز بعد اطلاع دادند که خبرگزاری “تاس” اعلام کرده “لونا-۱۵” در مداری بر گرد ماه در حال گردش است.

در همین روز اعلام شد که “ریچارد نیکسون” رئیس جمهور آمریکا اجازه داد روز فرود در ماه تعطیلی عمومی باشد تا مردم بتوانند همزمان شاهد این واقعه باشند.

۵۵ ساعت و ۳۰ دقیقه بعد از پرتاب، فضانوردان دریچه ورود به مه‌نشین را باز کردند تا سامانه‌های آن را مورد بررسی قرار دهند. از این عملیات گزارش مستقیم به زمین فرستاده می‌شد. مرکز هدایت پرواز تمام آنچهرا که باید در مه‌نشین باشد، از طریق دوربین بار دیگر بررسی می‌کرد.

بعد از ظهر روز ۱۹ ژوئیه (۲۸ تیر) “آپولو-۱۱” از منطقه تلاقی جاذبه ماه و زمین گذشت. اینک سفینه در محدوده ماه حرکت می‌کند، فضانوردان ماه را بسیار بزرگتر از گذشته می‌بینند. سطحی در حدود سه چهارم پنجره “آپولو” را پر کرده است.

۷۰ ساعت و ۴۹ دقیقه و ۵۰ ثانیه بعد از پرتاب در حالی که “آپولو” در پشت ماه قرار دارد، موتور سفینه روشن شده و آن را در مداری با اوج و حضیض ۳۱۴-۱۱۱ کیلومتر قرار داد. این مدار بعداً به مدار ۱۲۲-۱۰۱ تغییر مسیر می‌دهد. باید این مسیر تا زمان فرود دایره‌ای شکل شود.

در ساعت ۰۲:۲۶ روز یکشنبه ۲۹ تیرماه “آلدرین” برای بررسی دستگاه‌های مه‌نشین به داخل آن شناور شد، “آرمسترانگ” در کنار پنجره‌های سفینه اصلی ایستاده بود. او امید داشت که نقطه اصلی فرود را پیدا کند. اما سایه‌ها آنقدر طولانی بودند که تصویر جالبی به دست نمی‌داد.

“کالینز” سعی داشت با حرف‌های امیدوارکننده روحیه همکارانش را بالا ببرد، او می‌دانست میزان خطر برای او و همراهانش بسیار متفاوت است. او خود را مانند پدر دو کودک می‌دید که فرزندانش سفری طولانی و خطرناک در پیش رو دارند. تمامی شب نگهبانی داد و به همراهانش گفت: شما باید استراحت کامل داشته باشید. در ساعت ۱۷:۵۳ “آرمسترانگ” در مه‌نشین به “آلدرین” ملحق شد و حدود دو ساعت بعد مرکز هدایت پرواز دستور شروع عملیات فرود را داد و “کالینز” دکمه جدائی بست‌های دو سفینه را فشرد و در ساعت ۲۱:۱۷ (بوقت تهران) مه‌نشین از سفینه مادر جدا شد و بتدریج فاصله گرفت. بعد از رسیدن به فاصله امن، “آرمسترانگ” موتورهای جانبی مه‌نشین را به مدت کوتاهی روشن کرد. “کالینز” از عملیات عکس‌برداری می‌کرد. مرکز هدایت پرواز مکالمه بین دو ناو را می‌شنید:

– کالینز: سفینه‌تان خیلی خوب دیده می‌شود، با آن که واژگون هستید.

– آرمسترانگ: بله، یکی از ما دوتا واژگون است!

– کالینز: بچه‌ها مواظب خودتان باشید.

– آرمسترانگ: به امید دیدار!

بعد از این مکالمه مه‌نشین و سفینه اصلی از هم دور شدند و مه‌نشین راه سطح ماه را در پیش گرفت. نیم دور بعد “آرمسترانگ” موتور مه‌نشین را به مدت ۳۰ ثانیه روشن کرد، تا ارتفاع ناو را به ۱۴/۴ کیلومتری ماه کاهش دهد. این کاهش ارتفاع ۵۷ دقیقه طول کشید. در زمان این عملیات “آرمسترانگ” و “آلدرین” حالت ایستاده داشتند و کفش‌های آنها به کف مه‌نشین بسته شده بود.

۱۰۲ ساعت و ۳۳ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از پرتاب، “آلدرین” دکمه روشن شدن موتور را فشار داد. ۱۲ دقیقه تا زمان فرود مانده بود. موتور بطور نرم روشن شد و نیم دقیقه بعد به کشش کامل رسید. در این حالت هنوز مه‌نشین حالت معکوس داشت. دقایقی بعد “آرمسترانگ” در ارتفاع ۱۴ کیلومتری مه‌نشین را ۱۸۰ درجه چرخاند تا رادار فرودی نسبت به سطح ماه تنظیم شود. ۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناگهان یکی از چراغ‌های زرد شروع به چشمک زدن کرد. بعد مشخص شد مشکل در برنامه‌ریزی رایانه مه‌نشین بوده است و “آلدرین” کشف کرد که اگر از رایانه در مورد وضعیت لحظه چرخش سوال نشود، این اشتباه کمتر بوجود می‌آید. به همین دلیل از مرکز هدایت پرواز خواهش کرد که اطلاعات در این مورد را مستقیماً برای آنها بفرستند. ۱۸ دقیقه و ۳۱ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناوچه در ارتفاع ۱۷۰۰ متری ماه قرار داشت. حالا دیگر ماه از پنجره‌ها به خوبی دیده می‌شد.

دریای آرامش که پوشیده از دهانه‌های آتشفشان بود در زیر اشعه خورشید صبحگاهی می‌درخشید. ۹ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، “چارلز دوک” از مرکز هدایت پرواز اجازه فرود را صادر کرد. در این زمان فاصله مه‌نشین تا سطح ماه تنها ۹۰۰ متر بود. ۹ دقیقه و ۲۴ ثانیه بعد از روشن شدن، ارتفاع به ۶۰۰ متر رسید. زاویه مه‌نشین در این زمان نسبت به سطح ماه در نقطه فرود ۴۷ درجه بود.

بر اساس علائم روی پنجره، “آرمسترانگ” متوجه شد که دستگاه هدایت خودکار آنها را به چه نقطه‌ای می‌برد. منطقه دهانه‌های آتشفشان زیادی با قطرهای ۵ تا ۳۰ متر داشت. وقتی که مه‌نشین به ۲۰۰ متری رسید، در جلوی آرمسترانگ دهانه آتشفشانی پدیدار می‌شد. دستگاه هدایت خودکار سفینه را به آن سمت می‌برد تا در شیب شمال شرقی این گودال بنشاند. در آنجا تخته سنگ‌هایی با ارتفاع ۲-۳ متر و حتی بیشتر دیده می‌شد. آرمسترانگ منطقه را مناسب تشخیص نداد و اجازه خواست تا محل بهتری را جستجو کند. در ارتفاع ۱۵۰ متری آرمسترانگ هدایت مه‌نشین را از شکل خودکار خارج کرده و خود به دست گرفت.

۱۱ دقیقه و ۲ ثانیه بعد از روشن شدن مه‌نشین به ارتفاع ۷۵ متری ماه رسیده بود. آنها اینک در جاده مرگ بودند، یعنی اگر ناگهان موتور سفینه خاموش می‌شد، ارتفاع در حدی بود که آنها نمی‌توانستند بخش بالایی را جدا کنند و به شکل اضطراری خود را به مدار برسانند. محلی که آرمسترانگ فکر می‌کرد صاف است، اینک مشخص شد که چندان هم جالب نیست. آرمسترانگ در جستجوی محل مناسبی در حدی که پنجره‌های مه‌نشین اجازه می‌داد، اطراف را نگاه می‌کرد.

یک بار دیگر چراغ اعلام خطر شروع به چشمک زدن کرد: سوخت تنها برای ۹۴ ثانیه وجود دارد. در مرکز هدایت پرواز همه سکوت اختیار کرده بودند و نفس‌ها در سینه حبس شده بود. سرانجام در ارتفاع ۲۰ متری آرمسترانگ منطقه صافی را دید. ارتفاع لحظه به لحظه کمتر و کمتر می‌شد. نخست سایه پایه‌ها و سپس سایه بقیه مه‌نشین بر روی ماه به چشم می‌خورد. بزودی تمام پنجره در سایه قرار گرفت و ثانیه‌ای بعد همه چیز ساکت شد.

ساعت ۲۰ و ۱۷ دقیقه و ۳۹ ثانیه روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ (ساعت ۲۳:۴۴ یکشنبه ۲۹ تیر ماه ۱۳۴۸)

صدای آرمسترانگ در مرکز هدایت پرواز به گوش رسید: اینجا پایگاه آرامش است. “عقاب” فرود آمد.

آلدرین و آرمسترانگ به طرف هم برگشتند و برای نخستین بار پس از جدا شدن از سفینه مادر به هم نگاه کردند. با دستکش به هم دست دادند و در چشمان همه برق پیروزی را دیدند.

در هیوستون فریادهای شادی بلند شده بود. در مسکو نیمه‌شب بود و رادیو مسکو به مردم خبر داد: امروز در ساعت ۲۳:۱۷ مه‌نشین سفینه فضایی آمریکایی آپولو بر سطح ماه به آرامی فرود آمد …

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

آن شب در تهران چه خبر بود؟

سفر فضانوردان آپولو-۱۱ به ماه در ایران هم مانند همه نقاط جهان شور و هیجان فوق‌العاده‌ای بوجود آورد. از حتی چند ماه قبل نشریات مختلف بشدت پیگیر این ماموریت بودند و مجلات هفتگی با چاپ مقالات و حتی شماره‌های ویژه به استقبال این سفر رفته بودند. دو روزنامه مطرح آن دوره یعنی کیهان و اطلاعات هم مانند دو ابرقدرت که برای فتح ماه به نبرد برخاسته بودند، رقابت شدیدی را برای درج خبرها در پیش گرفتند و حتی شماره ویژه سفر به ماه منتشر کردند. روز بعد از فرود مه‌نشین آپولو ۱۱ روزنامه اطلاعات ضمن زدن تیتر “تهران هم دیشب از تب فتح ماه بیدار بود” گزارش‌هایی از سطوح مختلف جامعه از کارشناسان و افراد مشهور گرفته تا مردم عادی تهیه و نظر آنان را منتشر کرد:

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

دیشب تهران و دیگر شهرهای ایران مانند هر نقطه دیگری در روی این کره خاکی چشم به آسمان دوخته بود، چشم به کره ماه که نخستین انسان‌های زمینی را در آغوش خویش جای می‌داد و هنگامی که دستگاه‌های مخابراتی خبر بزرگترین واقعه تاریخ یعنی فتح ماه را به گوش میلیون‌ها مردم جهان من‌جمله مردم ایران رسانیدند، در هر محفل و مجلسی در میان خانواده‌ها همگی بی اختیار شروع به کف زدن کردند و فریادهای پیروزی و هیجان سردادند. در چشم هزاران نفر قطره‌های اشک شادی سرازیر گشت. در خیابان‌ها اتومبیل‌ها چراغ‌های خود را روشن کردند و صدای بوق اتومبیل‌ها گوئی خبر عروس شدن هزاران دختر جوان را اعلام می‌کرد.

از قهوه‌خانه‌ها، کافه رستوران‌ها، پشت بام‌ها و داخل منازل آخرین اخبار مربوط به این حادثه تاریخی شنیده می‌شد. تهران شب زنده‌داری‌های بسیاری داشته اما شب زنده‌داری دیشب وضع دیگری داشت،؛ مردم از وقتی که روزنامه‌های عصر را خواندند تا پاسی از نیمه شب از کنار رادیوها و تلویزیون‌ها تکان نمی‌خوردند، همه می‌خواستند لحظه با شکوه نشستن ماه‌نشین را بیدار باشند. مردم رادیوهای ترانزیستوری از جیب بیرون کشیده بودند و با دقت لحظات هیجان انگیز دیشب را دنبال می‌کردند و همگی ساعات و دقایق اضطراب انگیزی را گذراندند.

علی ایرانپور آرزو داشت فضانوردان سالم به زمین بازگردند و نتایج این سفر تاریخی آنان به صلح و امنیت دنیا کمک کند.

ابوالفضل قماش دانشجوی هیدرومهندسی می‌گفت: تسخیر ماه می‌تواند به خلق صنایع جدیدی در روی زمین در تمام کشورها منتهی گردد.

پوران عاملی گفت: در جریان پیروزی آپولو ۱۱ و تسخیر ماه سهم همسران فضانوردان را نباید فراموش کرد، این زنان شجاع با بوجود آوردن یک محیط گرم در خانواده و تشویق و دلگرم کردن همسران خود، بار فضانوردان را در تسخیر ماه سبک کردند و خونسردی و شجاعت آنها در تحمل هیجانی که بوجود آمده است، واقعا قابل تحسین است.

عبدالله ریاضی، رئیس مجلس شورای ملی در این زمینه گفت: این کار یک واقعه تاریخی است و من در تمام دیشب برای آگاهی از اخبار مربوط به مسافرت فضانوردان نخوابیدم و دلم نیز نمی‌خواست بخوابم.

دکتر عیسی صدیق گفت: با فرود آمدن انسان در سطح کره ماه، به نظر من درخشانترین کامیابی نصیب نوع بشر شده است، انسان در اثر اندیشیدن و آزمایش و به کار بردن عقل و انگشتان اکتشافات و اختراعاتی را در قرن حاضر انجام داده که وی را بر بسیاری از قوای طبیعت مسلط ساخته و موانع را در راه ترقی و تعالی بشر از میان برداشته است.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

اما این سفر مخالفینی هم داشت! دکتر لطفعلی صورتگر، شاعر و استاد دانشگاه درباره فتح ماه گفت: ما سال‌ها با ماه راز و نیازها داشتیم و از این کار لذت می‌بردیم ولی با این کار (سفر به ماه) یکی از ظواهر زیبائی از بین رفته و جای آن همه زیبائی را مشتی سنگ، خاک و سطحی پر آبله گرفته است. خواهش ما این است که ممالک خارجی به هر کره‌ای که می‌خواهند، بروند ولی حداقل زهره را برای ما شاعران باقی بگذارند.

هیجان، نه فقط در میان طبقات روشنفکر و یا مرفه، بلکه به مردم عادی هم کشیده شده بود و در آن لحظات بسیاری از مردم از خانه‌ها به خیابان‌ها آمده و گروه گروه دور هم جمع می‌شدند و به رادیوهای کوچک و بزرگی که در دست داشتند، گوش می‌دادند و همین که درباره آپولو خبری می‌رسید، سکوت می‌کردند و هنگامی خبر پایان می‌یافت بحث و صحبت و پیش‌بینی‌ها شروع می‌شد.

در یکی از کوچه‌های خیابان عباسی، عده‌ای زن دور هم جمع بودند و بر خلاف شب‌های دیگر صحبت آنها راجع به شوهر و بچه و سختی زندگی یا غیبت از این و آن نبود، بلکه تنها درباره ماه صحبت می‌کردند.

خانمی می‌گفت: ما راجع به زن‌های این سه آمریکائی صحبت می‌کردیم، چون زن‌های این سه نفر الان بر خلاف دیگران سخت دلواپس جان شوهرانشان هستند این سه زن و بچه‌هایشان امشب خواب به چشمشان نمی‌رود، زیرا تنها مسئله شهرت و افتخار برای شوهران آنها مطرح نیست، بلکه در یک طرف دیگر مرگ و نیستی در کمین است.

بعد از آن که رادیو و خبر دادند که لونا ۱۵ به پانزده کیلومتری ماه رسیده و این همان مداری است که سفینه‌ها از آنجا بر سطح ماه فرود می‌آیند، یک مرتبه هیجان وصف ناپذیر بوجود آمد. عده‌ای معتقد بودند شوروی زودتر به ماه خواهد رسید، عده‌ای می‌گفتند لونا به ماه نخواهد نشست. هیچکدام نمی‌توانستند پیش‌بینی قطعی کنند؛ اما یک چیز برای مردم روشن بود که رقابت بزرگی بین شوروی و امریکا در جریان است.

بالاخره ساعت موعود فرا رسید چند دقیقه مانده به نیمه‌شب، فرستنده‌های رادیویی و تلویزیونی با گفتن “توجه فرمائید، توجه فرمائید” اعلام کردند که “عقاب” ساعت یازده و چهل و چهار دقیقه بر سطح ماه نشست. غریو شادی تمام بینندگان و شنوندگان یک مرتبه بلند شد.

مردم از این‌که بالاخره “عقاب” به سلامت به مقصد رسید، خوشحال شدند. همه این موفقیت را متعلق به بشریت و مردم سراسر جهان می‌دانستند.

دیشب به مناسبت پخش برنامه‌های آپولو۱۱ از رادیو و تلویزیون و توجه مردم به این حادثه تاریخی، کلانتری‌های تهران شب خلوتی را گذراندند. افسر نگهبان یکی از کلانتری‌ها صبح امروز گفت: شب قبل اهالی تهران سرگرم تماشای تلویزیون و گوش دادن به اخبار رادیو بودند و فرصت دعوا کردن را نیافتند. بدین مناسبت دیشب در تهران از دعوا و زد و خورد خبری نبود.

یک مسافر تاکسی گفت: آمریکایی‌ها در ماه پیاده شدند و ما هنوز از مشکل تاکسی نتوانستیم پیاده شویم. مدیر عامل یک شرکت تعاونی مسکن نیز اظهار داشت قبل از این که افراد برای سکونت به ماه بروند، بایستی با یک دورنگری مسکن مناسبی جهت اقامت خود تهیه کنند.

دکتر عباس ریاضی کرمانی، استاد دانشگاه گفت: چون وضع آب و هوای کره مریخ شباهت کاملی به کره زمین دارد، مسلما موجودات کره مریخ نیز شباهت زیادی به موجودات کره زمین دارند و چون تمدن مریخی‌ها پیشرفته‌تر از بشر است و از طرفی جاذبه زمین بیش از مریخ است، لذا می‌توان پیش بینی کرد که کره ماه قبلا به وسیله ساکنین مریخ فتح گردیده است و در آنجا برای این‌که بتوانند به سایر کرات مسافرت کنند، برای خود مبادرت به احداث پایگاه نموده‌اند.

دکتر ریاضی کرمانی از این که فضانوردان آمریکائی توانسته‌اند در ماه پیاده شوند، اظهار خوشوقتی کرد و گفت: این اقدام سبب خواهد شد که با احداث پایگاه در کره ماه مسافرت به سایر کرات منظومه شمسی آسانتر شود.

***

“عقاب” در محلی فرود آمده بود که تا مسافتی صاف و بدون حلقه‌های بزرگ اما سنگ‌های کوچک دیده می‌شد. در فاصله دور حفره‌هایی دیده می‌شد که ارتفاع دیواره آنها ۵ تا ۱۰ متر می‌رسید. اشعه خورشید اطراف آنها را روشن و به رنگ برنز در آورده بود. در سمت راست رنگ قهوه‌ای و در نزدیک مه‌نشین رنگ خاکستری دیده می‌شد. اطراف مه‌نشین محیطی به نظر نمی‌رسید که باعث مرگ انسان شود. آرمسترانگ از پنجره کوچک فوقانی نگاه کرد و اطراف را در زیر آسمان قیرگون ماه دید. او به چارلز دوک در مرکز هدایت پرواز گفت: زمین بزرگ، درخشان و زیباست.

آنها باید ۲۲ ساعت در ماه می‌ماندند و قرار شد نخستین راهپیمایی در نیمه مدت اقامت انجام شود. قبل از خروج از مه‌نشین آنها باید ۴ ساعت می‌خوابیدند. اما آرمسترانگ با مرکز هدایت پرواز قرار گذاشت ۵ ساعت بعد از فرود نخستین راهپیمایی را انجام دهد. یعنی حدود ساعت ۸ بعدازظهر بوقت هیوستون.

آلدرین به فکر افتاد و سپس در حالت ویژه روحی این پیام را فرستاد:

«من خلبان مه‌نشین هستم. می‌خواهم از این امکان استفاده کنم و از تمامی کسانی که صدای مرا در هرکجای زمین می‌شنوند، یک لحظه بایستند و درباره چند ساعت گذشته فکر کنند و شکر خداوند را بجا آورند.» و در ادامه بخشی از کتاب مقدس را خواند.

گام نهادن بر سطح ماه

سه ساعت و نیم بعد از فرود، فضانوردان مقدمه راهپیمایی بر سطح ماه را چیدند. دو فضانورد لباس‌های خود را بطور دقیق پوشیدند. همه اجزا را طبق کتابچه راهنما بررسی کردند. بعد از پوشیدن لباس کامل، آنها هوای داخل ناوچه را تخلیه کردند و بالاخره به منهای ۱۰ رساندند. بعد آلدرین آزمایش کرد که دریچه باز می‌شود یا نه، اما باز نشد. فشار هنوز منهای ۵ بود. بالاخره آلدرین تصمیم گرفت که تراکم را کمتر کند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۷ دقیقه و ۳۳ ثانیه بعد از پرتاب (ساعت ۰۶:۱۰ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) دریچه باز شد. آرمسترانگ با صدای نسبتاً گرفته باز شدن دریچه را اعلام کرد. آنها مجبور بودند تا تکمیل کار دستگاه تهویه صبر کنند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۱۶ دقیقه و ۴۹ ثانیه پس از پرتاب نیل آرمسترانگ پشت به دریچه به زانو نشست و با احتیاط پاهای خود را به بیرون گذاشت و بعداً تمام تن خود را از دریچه مربعی شکل که طول هر ضلعش ۸۱ سانتیمتر بود، به بیرون کشید. ایستاد و بررسی کرد آیا می‌تواند به مه‌نشین برگردد.

۱۰۹ ساعت و ۱۹ دقیقه و ۱۶ ثانیه بعد از پرتاب، آرمسترانگ در خارج از مه‌نشین بر روی سکوی قبل از پله‌ها ایستاده بود. حدود ۲ دقیقه بعد، حلقه‌ای را کشید که صندوقچه ابزار و وسایل علمی باز شود و گزارش داد که همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود. یک دقیقه بعد، یک دوربین سیاه و سفید تلویزیونی شروع به کار کرد که تصویر سطح ماه را نشان داد.

از زمان پوشیدن لباس تا زمان قدم گذاشتن بر سطح ماه یک ساعت طول کشید. پله تحتانی پلکان تا پایه بشقابی ۹۰ سانتیمتر مانده بود. نیل آرمسترانگ دو طرف پلکان را گرفته و با احتیاط در سایه مدول پایین رفت. او یک بار به بشقاب پایه مه‌نشین پاگذارد و سپس به پله تحتانی بازگشت و گزارش داد که به پلکان قدم گذاشته و گفت همه چیز درست است. سپس نفس عمیقی کشید و بار دیگر پرید بعد از ۱.۵ ثانیه فرود آرام اما باز به همان پله بازگشت و بعد گفت باید شدیدتر پرش کنم.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سرانجام در ساعت ۲ و ۵۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه روز ژوئیه بوقت گرینویچ (۰۶:۲۶ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) آرمسترانگ قدم بر سطح ماه گذاشت و نامش به عنوان نخستین انسانی که سطح یک جسم غیرزمینی قدم گذارده بر در تاریخ به ثبت رسید. او در این لحظه گفت: «این گام کوچکی است برای انسان ولی جهش عظیمی است برای بشریت.» تلویزیون این صحنه ها را به نظر میلیونها نفر از مردم روی زمین می رساند. بر خلاف سایر برنامه های تلویزیونی آپولو۱۱، مخابره عکس ها از ماه سیاه و سفید است.

سپس نخستین گزارش خود از روی سطح ماه را به زمین فرستاد: خاک نرم است و پوشیده از گرد و غبار. من می‌توانم آن را بطور آسان با پایم حرکت بدهم. من آثار کفش خودم را بر روی خاک می‌بینم. حرکت کردن سخت نیست. موتور در زمین اثری ایجاد نکرده … .

همه ابزارها برای کار و تحقیق سطح ماه در بخش مخصوص در طبقه فرودی قرار داشت. آرمسترانگ دوربین عکاسی ۷۰ میلیمتر را برداشت، در محل مخصوصی بر روی سینه‌اش نصب کرد و به فاصله ۲-۱.۵ متری از مه‌نشین دور شد تا از محل فرود عکسبرداری کند.

بعد از جیب خود یک خاک‌انداز کوچک در آورد، خاک ماه را برداشت و در کیسه ریخت و سپس آن را در جیب راستش گذاشت. این نمونه‌برداری اضطراری از خاک ماه بود تا اگر اتفاقی افتاد و وضعیت اضطراری پیش آمد، بدون نمونه برنگردند.

در این حال که آلدرین از دریچه خارج می‌شد، دقت کرد که دریچه کاملاً چفت نشود. به آرامی از پله‌ها پایین آمد و خود را به آرمسترانگ رساند؛ اینک هر دو فضانورد روبروی هم ایستاده بودند، اما نمی‌توانستند همدیگر را در آغوش بگیرند، زیرا لباس‌ها و دوربین عکاسی مزاحم بود. از خوشحالی چند بار بالا و پایین پریدند.

سپس هر دو به باز کردن بسته وسایل تحقیقاتی و فنی مشغول شدند و روپوش پلاک نصب شده در پای سکو را برداشتند که روی آن نوشته بود: «در اینجا انسان‌هایی از سیاره زمین برای نخستین بار پا بر روی کره ماه گذاشتند. ما برای صلح جهت تمام بشریت به این جا آمدیم. ژوییه ۱۹۶۹» این پلاک حاوی امضای سرنشینان آپولو و ریچارد نیکسون، رئیس جمهور وقت آمریکا بود. سپس به عکسبرداری مشغول شدند. آرمسترانگ حدود ۱۷ متر از سفینه دور شد و دوربین فیلمبرداری را در آنجا کاشت. سپس او و آلدرین دستگاه‌های تحقیقاتی دیگر را نصب کردند.

ماموریت دو فضانورد در سطح ماه در ساعت ۰۸:۴۴ روز ۳۰ تیر (به وقت تهران) به پایان رسید و به راهپیمایی خود پایان داده به داخل سفینه بازگشتند. آلدرین در سطح ماه ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه و آرمسترانگ ۲ ساعت و ۱۳ دقیقه در ماه راهپیمایی کردند. تا بلند شدن از ماه ۹ ساعت باقی مانده بود. بعد از ناهار و دادن جواب به سوالات کارشناسان، فضانوردان سعی کردند بخوابند. آرمسترانگ روی پوسته موتور پرتابی دراز کشید، ولی نتوانست بخوابد. اما آلدرین در کف مه‌نشین دراز کشید و کمی خوابید.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

بالاخره زمان بازگشت فرا رسید. حدود ۱۲۵ ساعت بعد از پرتاب، ضربه ناگهانی حاصل از انفجار، پیچ‌های بین بخش فرودی و قسمت فوقانی را از جا کند و بخش بالایی مه‌نشین با نیروی حاصل از موتورش را بلند کرد. ۷ دقیقه و ۱۵ ثانیه بعد “عقاب” نیز در مدار پیرامون ماه بود. مانورها برای رسیدن به ناو اصلی دقیق صورت می‌گرفت. ۱۲۸ ساعت بعد از پرتاب مه‌نشین و سفینه مادر به هم پیوستند و اضطراب‌ها کاهش یافت، چون می‌شد مطمئن بود که فضانوردان می‌توانند به خانه بازگردند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

حدود ۱۳۶ ساعت بعد از پرتاب (ساعت ۰۸:۲۷ سه‌شنبه ۳۱ تیر به وقت تهران) کلمبیا موتور خود را برای بازگشت به زمین روشن کرد.

روز چهارشنبه، اول مرداد و در حین بازگشت به زمین، تلویزیون برنامه‌های کوتاهی پخش کرد که کار کردن و غذا خوردن فضانوردان را نشان می‌داد. اینک مردم کمتر تب و تاب نشان می‌دادند و تقریبا مطمئن شده بودند که همه چیز به خوبی پایان خواهد پذیرفت.

پنجشنبه، ۲ مرداد باز هم فضانوردان گزارش تلویزیونی برای مردم داشتند و نشان دادند که برای فرود آماده می‌شوند. در ساعت ۱۹:۵۲ روز پنج‌شنبه ۲ مرداد ۱۳۴۸ بخش سرنشین‌دار آپولو از قسمت خدمات (موتورهای عمده موشکی و سایر تجهیزاتی) جدا شد و راه بازگشت به زمین را در پیش گرفت.

سرانجام در ساعت ۲۰:۱۹ ناو آپولو-۱۱ با فرود در ۱.۴۶۰ کیلومتری جنوب غربی هاوایی در اقیانوس آرام به سفر تاریخی خود پایان داد.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

کارشناسان ناسا برای جلوگیری از آلودگی زمین به میکروب‌های احتمالی حمل شده از ماه به زمین، برنامه ریخته بودند که تمام افراد و تجهیزاتی که در معرض تماس فضانوردان قرار گیرند و در این قرنطینه مدتی بررسی شوند تا زمینیان آلودگی پیدا نکنند. از این رو فضانوردان را با بالگرد به کشتی هواپیمابر “هورنت” بردند. هم گروه نجات و هم فضانوردان با لباس‌های عایقی رنگ خاکستری و ماسک در حالی که به دریانوردان و دوربین نمایندگان رسانه‌ها دست تکان می‌دادند به داخل اتاقک قرنطینه رفتند.

به این ترتیب هیجان‌انگیز ترین سفر فضایی به پایان رسید.


خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند


خبرآنلاین: کمپانی معروف نورمن فاستر (سازنده دفتر مرکزی اپل در کالیفرنیا) نمونه مفهومی از خانه‌هایی را طراحی کرده است که انسان به‌زودی در آن‌ها سکنی خواهد گزید.

خانه‌ها با چاپ سه‌بعدی ساخته‌شده و به ماه و مریخ پرتاب می‌شوند تا مقدمات زندگی در آنجا فراهم شود. خانه‌ها و خودروها و سایر ادوات لازم برای زندگی در سایر کرات به‌خوبی در این نمونه مفهومی جاسازی‌شده‌اند.

آنچه می‌بینید قرار است در فستیوال موسوم به Goodwood Festival of speed در انگلیس از ۲۱ تا ۲۴ تیر به نمایش درآید و بازدیدکنندگان قادر خواهند بود زیستگاه و سایر طرح‌های رباتیک برای زندگی در فضا را درکنار هم ببینند.

از سیستم واقعیت مجازی نیز در این فستیوال می‌توان به زوایای مختلف زندگی در کرات دیگر فکر کرد.

ربات‌های خودران و از قبل تعریف‌شده در سه مرحله مقدمات سکونت انسان را در نقاط تعریف‌شده فراهم می‌کنند.

تصاویر هنرمندانه ربات‌های موسوم به Digger به‌صورت نیمه خودران را نشان می‌دهد که ساخت سایت‌ها و خانه‌های احاطه‌شده با اکسیژن را با حفاری محل مورد نشر شروع می‌کنند. پس از حفاری، فرود اجسام زیستگاه به‌عنوان فاز دوم انجام می‌شود و ماژول‌های تعریف‌شده سر جای خود قرار می‌گیرند.

سازمان «اسا»/ESA در سال ۲۰۱۶ نقشه ساخت پایگاه مسکونی (خانه‌های ۹۳ مترمربعی) در کره ماه را به‌وسیله کمپانی فاستر و شرکا کلید زد.

سازگاری با تغییر ناگهانی و کنارآمدن با چالش‌های غیرمنتظره، باعث شده است تا طراحان سه نوع مختلف از ربات‌ها را برای مریخ در نظرگیرند و هرکدام کار تخصصی تعریف‌شده را انجام دهند.

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند

خانه‌ها در مریخ و ماه این‌گونه ساخته می‌شوند


آیا آب واقعا روی کره ماه وجود دارد؟


خبرگزاری ایسنا: نظریه‌های پیشین درباره وجود آب در ماه ممکن است درست باشد، اما در مطالعه جدید محققان ژاپنی، این موضوع به شکلی منحصر به فرد بررسی شده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، در طول سال‌ها، گمانه‌زنی‌های بی‌شمار و بحث در مورد اینکه آیا آب در ماه وجود دارد یا نه، انجام شده است. با این حال، این گمانه‌زنی‌ها زمانی که گروهی از دانشمندان دانشگاه “توهوکو” ژاپن، یک ماده معدنی به نام “موگانیت”(Moganite) را درون یک سنگ قمری در کویر شمال غربی آفریقا که از ماه آمده، پیدا کردند، قوت گرفت.

علت ادعای محققان مبنی بر وجود آب در ماه این است که این ماده معدنی برای شکل‌گیری نیاز به آب دارد و به این ترتیب در ماه، آب وجود دارد. “موگانیت” یک کریستال از دی‌اکسید سیلیکون و شبیه به کوارتز است و بر روی زمین، زمانی به عنوان رسوب تشکیل می‌شود که آب قلیایی حاوی SiO2 تحت شرایط فشار بالا تبخیر شود. “ماساهیرو کایاما” سرپرست این مطالعه می‌گوید: وجود موگانیت به قوت نشان می‌دهد که آب بر روی ماه وجود دارد.

آیا آب واقعا روی کره ماه وجود دارد؟

“کایاما” ۱۳ نمونه سنگ ماه را همراه با تیم خود انتخاب کرد و از تکنیک‌های پیشرفته برای بررسی و تجزیه و تحلیل ساختارهای شیمیایی و ترکیبات مواد معدنی آن استفاده کرد که شامل روش‌هایی مانند طیف‌سنجی میکرو-رامان و میکروسکوپ الکترونی بود. فقط یکی از این ۱۳ نمونه حاوی موگانیت بود. این موضوع، نظریه محققان را تأیید کرد که هیچ راهی برای شکل‌گیری این سنگ در صحرای شمال غربی آفریقا وجود ندارد، بنابراین این سنگ به همراه موگانیت داخلش در ماه شکل گرفته است. “کایاما” افزود: اگر هوای خشک صحرا می‌توانست موگانیت را در سنگ‌ها تولید کند، بنابراین باید در تمام نمونه‌های ما وجود می‌داشت، اما چنین چیزی نبود.

این اولین بار است که دانشمندان وجود موگانیت را در سنگ قمری شناسایی کرده‌اند. نظریه محققان ژاپنی این است که این سنگ‌هایی که در بیابان آفریقا یافت شده، احتمالا از منطقه Procellarum Terrane (منطقه‌ای در کره ماه) آمده است. محققان می‌گویند که شکل‌گیری موگانیت به علت تبخیر آب در نور شدید خورشید رخ می‌دهد. نظریه موجه آنها این است که کریستال‌های یخ‌آب که در عمق سطح ماه و به دور از نور خورشید مدفون شده‌اند، می‌توانند وجود داشته باشند. در گذشته مأموریت‌های فضایی متعددی وجود داشته است که وجود یخ یا آب متمرکز در قطب‌های ماه را تایید کرده است. با این حال، این اولین بار است که دانشمندان شواهد جامعی از حضور یخ‌آب فراوان در کمربند میانی و سطوح پایینتر ماه یافته‌اند.

آیا آب واقعا روی کره ماه وجود دارد؟

براساس برآوردهای ارائه شده توسط تیم ژاپنی، حدود ۰٫۶ درصد از وزن خاک ماه حاوی آب است. اگر برآوردهای آنها دقیق باشد، کاوشگرانی که در آینده روی ماه فرود می‌آیند، بدون شک دسترسی راحت‌تری به این منابع خواهند داشت. این کشف به طور قابل توجهی احتمال سکونت انسان و برپایی تجهیزات برای زندگی انسان را در ماه افزایش می‌دهد. به طوری که طی چند دهه آینده، ممکن است انسان در خاک ماه زندگی کند. “کایاما” می‌گوید: آب‌های تحریک شده با باد خورشیدی می‌تواند بینش جدیدی را در مورد تاریخ فعالیت خورشید به ما نشان دهد و آب‌های آتشفشانی ما را با اطلاعات مربوط به تکامل ماه همراه با آب آشنا می‌کند. این‌ها همه بسیار هیجان‌انگیز هستند.


اسرار نیمه‌ی تاریک ماه؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک‌تر بوده‌اند؟


وب سایت گجت نیوز – آرش صابری: آیا بیگانگان در کره ماه، شهرسازی کرده بودند؟! کشف سازه های باستانی در سمت تاریک ماه موضوعی بود که در پی انتشار تصاویر رسمی، بحث‌های بسیاری را به همراه داشت.

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

این بار قصد داریم شما را به سفری دور و دراز از دنیایی عجیب ببریم! جایی که غم، اندوه و یا پریشانی ناشناخته است و هیچ خبری از درد، غم و اندوه نیست؛ جایی به نام سمت تاریک ماه! قسمتی از کره ماه که ما هیچ‌گاه آن را نمی‌بینیم. اما شاید در برخی موارد، این محدودیت به صلاح ما باشد؛ شاید بهتر است که از برخی چیزها اطلاع نداشته باشیم! به عنوان مثال، مردم ترجیح می‌دهند در مورد مسائلی همچون روح، اجنه و … مطالعه کمتری داشته باشند، زیرا تصور چنین چیزهایی ممکن است خواب شب را بر آنان دشوار سازد.

سمت تاریک ماه نیز یکی از مواردی است که احتمالا باید آن را در این دسته‌بندی جای داد. از آنجا که ما هیچ‌گاه قادر به دیدن سمت تاریک ماه نیستیم، همواره داستان‌های اسرارآمیزی پیرامون آن وجود داشته است. چرا ما همواره فقط می‌توانیم یک سمت ثابت از ماه را ببینیم؟ در آن سوی دیگر از ماه چه چیزی قرار دارد؟ شایعات حاکی از آن هستند که سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ، چیزی‌ست که از دیدگان ما پنهان شده و قمر زمین یکی از پایگاه‌های بیگانگان بوده است! شایعات نمی‌توانند چیزی را اثبات کنند، اما آیا شواهدی برای رد این ادعا وجود دارد؟

یوفولوژیست‌ها می‌گویند که در نیمه تاریک ماه، سازه هایی باستانی و قدیمی وجود دارند که هیچ یک از آنان ساخته انسان نیست!

گفته می‌شود که این سازه‌ها، هم‌رنگ سنگ‌های موجود بر سطح ماه هستند و همین امر سبب می‌شود که تشخیص آنان در تصاویر تهیه شد مشکل باشد. عده‌ای می‌گویند که این ساختارها، چیزی جز یک اشتباه ذهنی موسوم به پدیده پاریدولیا (Pareidolia) نیست. با این حال، نظریه‌پردازان توطئه همچنان به بحث و گمانه‌زنی در این رابطه ادامه می‌دهند.

یک منبع ناشناس مدعی شده که آژانس فضایی ناسا با بمب‌گذاری مناطق مختلف کره ماه، سعی بر آن داشته که نشانه‌های مربوط به فعالیت‌های موجودات فضایی را از بین ببرد.

تونل‌های زیرزمینی در ماه

گروه دیگری از یوفولوژیست‌ها معتقدند که سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ، بیانگر فعالیت موجودات فضایی در زیر پوسته این قمر است!

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

چاندریان-۱ (Chandrayaan-1) اولین فضاپیمای بدون سرنشین هند بود که به منظور جمع‌آوری اطلاعاتی مفید از سطح کره ماه به فضا پرتاب شد. این فضاپیما با بررسی‌‌های خود در نیمه تاریک ماه، از وجود تونل‌های زیرزمینی در زیر پوسته این قمر رونمایی کرد و همین امر، باری دیگر بحث و گمانه‌زنی‌ها پیرامون همسایه باستانی زمین را به بیشترین مقدار خود رساند.

عده‌ای بر این باورند که وجود غارها و تونل‌های عظیم زیرزمینی در کره ماه، می‌تواند بیانگر این موضوع باشد که بیگانگان به خانه ما بسیار نزدیک‌تر از آن هستند که فکرش را می‌کردیم!

اکتشاف این شبکه وسیع از تونل‌های زیرزمینی در کره ماه، به اندازه‌ای است که می‌تواند یک شهر کامل را تحت پوشش خود قرار دهد.

آژانس فضایی ناسا در مورد این تونل‌های زیرزمینی می‌گوید که احتمالا بتوان آنان را به عنوان اقامتگاه‌های انسانی در آینده سفرهای فضایی مورد استفاده قرار داد.

سطح کره ماه در دوره‌های مختلف تاریخ هدف اصابت شهاب‌سنگ‌های بسیاری قرار گرفته که نشانه آن، دهانه‌های موجود بر سطح این کره هستند. گروهی از یوفولوژیست‌ها می‌گویند که سازه‌ها و فعالیت‌های بیگانگان، در سایه این دهانه‌ها انجام می‌گیرد؛ جایی که از دیدگان ناظران زمینی پنهان است.

واقعیت این است که تا قبل از اختراع ماهواره‌ها، نیمه تاریک ماه محلی مناسب برای مخفی شدن بیگانگان بود. اما همزمان با پیشرفت تکنولوژی، آن‌ها از تکنیک‌های دیگری برای مخفی شدن از چشمان ما استفاده می‌کنند. به همین جهت، استفاده از این تونل‌ها و غارهای زیرسطحی، می‌تواند محلی مناسب برای استقرار آنان باشد.

چرا نمی‌توان سمت تاریک ماه را دید؟

هرگاه که به کره ماه نگاه می‌کنید، یک سمت ثابت از آن در برابر دیدگان شماست. علت این است که ماه در هر بار گردش به دور زمین، یک بار به دور خود می‌چرخد. در طی چند میلیون سال، نیروهای گرانشی، آهنگ گردش ماه را کاهش دادند و بشر امروزی تنها قادر است یک سمت ثابت از آن را مشاهده کند.

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

آن قسمت از ماه که از دیدگان ما پنهان شده، اغلب با عنوان «سمت تاریک ماه» نام‌گذاری می‌شود که این اصطلاح از لحاظ علمی کاملا غلط است؛ چرا که سمت دیگر ماه نیز درست مشابه نیمه‌ای که ما آن را می‌بینیم، از تابش نور خورشید بهره‌مند بوده و هیچ تفاوتی از این لحاظ برای آنان نمی‌توان قائل بود.

صدها سال قبل، بشر همواره به این فکر می‌کرد که سمت دیگر ماه چه شکلی است. آیا شکل و شمایل ظاهری آن، مشابه با قسمتی است که ما همواره آن را می‌بینیم؟ و یا اینکه آن سوی ماه ظاهری کاملا متفاوت را دارد؟ سرانجام در سال ۱۹۵۹، از سمت تاریک ماه توسط فضاپیمای لونا ۳ (Luna 3) اتحاد جماهیر شوروی، پرده‌برداری شد. این فضاپیما، سفری طولانی را به آن سوی ماه در پیش گرفت و توانست با تصاویری که از این ماموریت به ثبت می‌رساند، ظاهری متفاوت از سمت دیگر کره ماه را برای ما مخابره کند.

فضاپیمای بعدی، لونا ۴ (Luna 4) بود که در سال ۱۹۶۷ به فضا پرتاب شد و توانست تصاویری با وضوح بسیار بالاتر را از این قسمت از کره ماه به زمین ارسال کند. بعد از این ماموریت، فضانوردانی که همراه با آپولو ۸ در مدار ماه گردش می‌کردند، توانستند برای اولین بار قسمت تاریک ماه را با چشمان خود مشاهده کنند.

امروزه ما تصاویر و نقشه‌های بسیاری از سمت تاریک ماه را در اختیار داریم. اما با این حال، همچنان داستان‌های اسرارآمیز بسیاری در مورد نیمه پنهان ماه وجود دارد. اغلب این موضوعات، به مسئله عدم بازگشت انسان به کره ماه مرتبط هستند. نظریه‌پردازان توطئه بر این باور هستند که بیگانگان علاقه‌ای به بودن ما در این قمر ندارند. تاکنون تصاویر بسیاری نیز منتشر شده‌اند که بحث در مورد سازه های باستانی در سمت تاریک ماه را به یک موضوع جنجالی تبدیل می‌کنند!

پایگاه‌های بیگانگان

یوفولوژیست‌ها بر این عقیده‌اند که سمت تاریک ماه، محلی است که بیگانگان پایگاه‌های خود را در آن احداث کرده‌اند. اگر این دسته از بیگانگان، مهاجرانی از ماورای منظومه شمسی باشند، طبیعی است که برای ملاقات‌های مداوم از زمین، پایگاهی ثابت را در کره ماه ایجاد کرده باشند. برای این کار، چه جایی بهتر از سمت تاریک ماه؟ سازه های باستانی در سمت تاریک ماه چنانچه با این هدف ساخته شده باشند، احتمالا تصورات ما از بیگانگان و موقعیت آنان را به کلی تغییر خواهد داد.

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

برای تقویت این ادعا، یوفولوژیست‌ها اغلب از سخنان یکی از افسران سابق نیروی دریایی ایالات متحده با نام میلتون ویلیام «بیل» کوپر (Milton William Bill Cooper) نقل قول می‌کنند. او یکی از فعال‌ترین نظریه‌پردازان تاریخ آمریکا بود و همواره تاکید می‌کرد که قدرت‌های جهانی با موجودات فرازمینی در ارتباط بوده و این موضوع مهم را از جهانیان مخفی می‌کنند. او همچنین ویروس HIV را ساخته بشر می‌دانست که قرار بود همجنسگرایان، سیاهپوستان و بخش‌هایی از مردمان آمریکای لاتین را هدف قرار دهد.

در جریان یک گزارش مطبوعاتی در سال ۱۹۸۹، ویلیام کوپر سوگند یاد می‌کند که بیگانگان همواره در حال ملاقات از سیاره ما بوده و دولت آمریکا نیز با آنان در ارتباط است. او در این باره گفت:

    پایگاه مخفی بیگانگان در کره ماه که لونا (LUNA) نام دارد، توسط فضانوردان ماموریت آپولو دیده شده و از آن فیلم‌هایی نیز وجود است. وجود یک پایگاه عظیم، استخراج محتویات ارزشمند ماه توسط ماشین‌های بسیار بزرگ و همچنین تعداد بسیاری از سفینه‌های ناشناخته از جمله مواردی هستند که در سمت تاریک ماه قرار دارند.

سفر ذهنی به کره ماه

یوفولوژیست‌ها معتقدند که یکی از مهم‌ترین شواهد مربوط به وجود سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ، تجربه‌ای تحت عنوان سفر ذهنی و یا تجربه سایکیک است. اینگو سوان (Ingo Swann) به عنوان یکی از افراد باتجربه و شناخته شده در این زمینه، نقش به سزایی را در چنین ماموریت‌هایی ایفا کرد.

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

با توجه به موفقیت‌های بسیار شگفت‌انگیزی که داشته، گفته می‌شود که او یکی از بهترین بینندگان از راه دور بوده است. برای مثال، در سال ۱۹۷۳، سوان با بهره‌گیری از مهارت‌های ذهنی خود، از وجود حلقه در مدار سیاره مشتری خبر داد. این در حالی بود که وجود و یا عدم وجود حلقه‌ای از اجرام آسمانی در اطراف سیاره مشتری، تا سال ۱۹۷۹ بر دانشمندان ناشناخته بود و از این واقعیت مهم، سرانجام توسط فضاپیمای وویجر ۱ (Voyager 1) پرده‌برداری شد.

سوان چندین مرتبه با استفاده از یک فرد دیگر، مشاهدات خود را به صورت از راه دور برای ایالات متحده عملی می‌ساخت که از جمله آنان می‌توان به برنامه‌های جاسوسی اشاره کرد.

سوان همراه با فرد دیگری، یک سفر ذهنی به کره ماه را تجربه کردند که در طی آن، امکان مشاهده نواحی مختلف این کره برای او میسر می‌شد. در این تجربه، ۱۰ مختصات جغرافیایی مختلف از کره ماه مورد بررسی قرار گرفت که در این میان، قسمت‌هایی از سمت تاریک ماه نیز شامل آنان بود.

سوان با چشمان ذهنی خود، بخش‌های مختلفی از ماه را به صورت از راه دور مشاهده کرد و سرآخر تصمیم گرفت منطقه‌ای دور دست از چشم انسان را نیز واکاوی کند. منطقه‌ای که همواره از دیدگان بشر پنهان است!

پس از آنکه ارتباط ذهنی سوان برقرار شد، او نشانه‌هایی از یک فعالیت عجیب و غریب در سطح ماه را دید. گویی که ردپای حمل و نقل‌های غول‌آسا در این کره ناشناخته را مشاهده کرده باشد! او بعد از اندکی مشاهده راه دور، متوجه شد که فعالیت‌هایی فرازمینی در قمر زمین در حال اجرا هستند. او در این باره می‌گفت که در اعماق یک دهانه، هاله‌ای سبک رنگ دیده می‌شود که نور آن از سمت برج‌های بسیار بلند تابیده می‌شود. در ادامه سوان از وجود یک شخص یا یک چیز عجیب در ماه سخن گفت که ساخت پایگاه های باستانی در سطح ماه را در برنامه‌های خود دارد. به گفته وی، بیگانگانی که در ماه حضور دارند، علاقه چندانی به مکالمه با ما زمینی‌ها از خود نشان نمی‌دهند. از این جهت، تنها راه اطلاع از برنامه‌های آنان استفاده از فعالیت جاسوسی از طریق سفر ذهنی به کره ماه است. سازه های باستانی در سمت تاریک ماه موضوعی بود که ذهن سوان و سایر سران ایالات متحده را با خود مشغول کرد.

بازگشت به ماه

مانند تعداد دیگری از نظریه‌های توطئه، موضوع سازه های باستانی در سمت تاریک ماه هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و به طور قطع بر یقین نمی‌توان آنان را رد و یا تایید کرد. تنها راهکار موجود برای پرده‌برداری از واقعیت، بازگشت دوباره انسان به ماه است.

 

 سازه های باستانی در سمت تاریک ماه ؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک تر بوده‌‌اند؟

ظاهرا هم ناسا سعی دارد چنین برنامه‌ای را عملی ساخته و مجددا انسان را به سمت همسایه زمین ببرد. در واقع، این بار قرار است که ۴ فضانورد از آژانس فضایی ناسا، ماموریت جدیدی را به نیمه تاریک ماه اجرا کنند! ماموریتی که قادر باشد به سوالات بسیاری پاسخ دهد. چه چیزی در نیمه تاریک ماه، در انتظار فضانوردان است؟ آیا این مسئله یک بار برای همیشه تمامی شایعات و گمانه‌زنی‌های موجود را حل و فصل می‌کند؟

 

تصاویر رسمی ناسا

 

یوفولوژیست‌ها
می‌گویند که از این موارد، تصاویر و فیلم‌های بسیاری در دسترس هستند که
همگی توسط دوربین‌های ناسا به ثبت رسیده‌اند! بیگانگان، پایگاه عظیمی را در
سمت تاریک ماه ایجاد کرده‌اند و شواهد موجود، تماما از منابع معتبر و رسمی
منتشر شده‌اند. در سال ۱۹۹۴، نیروی دریایی ایالات متحده به منظور
نقشه‌برداری از قمر زمین، ماهواره‌ای تحت عنوان کلمانتین (Clementine) را
به فضا پرتاب کرد. این ماموریت ۲ ماه به طول انجامید و تعداد ۱٫۸ میلیون
تصویر را به ثبت رساند. از میان این تعداد، تنها ۱۷۰ هزار تای آن به صورت
عمومی منتشر شده و باقی آن‌ها به صورت محرمانه هستند. اگر بر روی کره ماه،
چیزی به جز دهانه‌های برخورد و پستی و بلندی‌های طبیعی نیست، چه چیزی را از
مردم پنهان می‌کنند؟ حتی در این باره یک فایل ویدیویی نیز تهیه شده که
مجموعه‌ای از تصاویر مربوط به سازه های باستانی در سمت تاریک ماه را در
کنار هم قرار داده است.

 

 

در صورت پخش نشدن ویدئو بر روی تصویر زیر کلیک کنید.

 اسرار نیمه‌ی تاریک ماه؛ آیا بیگانگان از رگ گردن به ما نزدیک‌تر بوده‌اند؟