Tag Archives: فضا

ماهواره‌های مینیاتوری به فضا ارسال می‌شوند


خبرگزاری ایسنا: یک استارتاپ در حوزه فضا، یک روش هوشمندانه برای ارسال موشک به فضا طراحی کرده است و ماهواره‌های مینیاتوری را به فضا ارسال خواهد کرد.

 استارتاپ “اسپین لانچ” (SpinLaunc) قصد دارد با استفاده از موشک‌های مینیاتوری، اندازه‌های کوچکی از “بار مفید” را به فضا ارسال کند.

ماهواره‌های مینیاتوری به فضا ارسال می شوند

پیش از این”اسپین لانچ”، روی نمونه اولیه این موشک‌ها کار کرده است؛ اما جزئیات زیادی از عملکرد آن ارائه نداده است.

این شرکت اعلام کرد: برای سرمایه گذاری در این پروژه، ۴۰ میلیون دلار از شرکت‌های “آلفابت” (شرکت مادر گوگل) و “ایرباس” کمک دریافت کرده است.

با دریافت این تسهیلات، امکان دارد که این شرکت اولین پرتاب موشک خود به فضا را در سال ۲۰۲۲ میلادی به انجام برساند.

“اسپین لانچ” نیز مانند دیگر شرکت‌های خصوصی امیدوار است که بتواند پرتاب‌ موشک را ارزان‌تر و مداوم‌تر، مثلا به طور هفتگی یا حتی روزانه انجام دهد.

“جاناتان یانی”، مدیر این شرکت، قصد دارد که مرکز راه‌اندازی این موشک را در آمریکا بنا کند.

این شرکت‌ از سوخت‌های سنتی مانند “نفت” یا “اکسیژن مایع” برای پرتاب موشک استفاده نخواهد کرد.

این موشک‌ها با منابع انرژی “تجدیدپذیر” مانند “انرژی خورشید” یا “باد” سوخت‌گیری خواهند شد تا از استفاده از منابع سمی و خطرناک سوختی ممانعت شود.

این موشک‌ها با استفاده از برق، در اتمسفر و جو سرعت خواهند گرفت.

این موشک‌ها، ماهواره‌های بسیار کوچکی را با خود حمل خواهند کرد که فناوری‌های “تصویربرداری”، “ارتباطات مخابراتی” و “تجهیزات علمی” را به همراه خواهند داشت.


صدای «هاوکینگ» به فضا فرستاده می‌شود


خبرگزاری مهر به نقل از سی ان ان: امروز در مراسمی خاکستر استیون هاوکینگ کنار قبر ایزاک نیوتن قرار داده می شود و همزمان آنتی در اسپانیا صدای او را به فضا و به سمت یک سیاهچاله می فرستد.

هاوکینگ که بیشتر عمر خود را به تحقیق درباره سیاهچاله ها گذراند در مارس امسال در سن ۷۶ سالگی درگذشت.

صدای «هاوکینگ» به فضا فرستاده می‌شود

درهمین راستا وانجلیس، آهنگساز یونانی، صدای این فیزیکدان را در یک قطعه موسیقی به کار برده است. به گفته مارک مک کاگرین، مشاور ارشد علوم و اکتشاف سازمان فضایی اروپا قرار است این قطعه موسیقی ۶.۵ دقیقه ای با کمک آنتن Cebreris به سمت ۱A ۰۶۲۰-۰۰(نزدیک ترین سیاهچاله شناخته شده) در فاصله ۳۵۰۰ سال نوری زمین فرستاده شود. این یکی از مشهورترین سیاهچاله های جهان است.

ارسال قطعه موسیقی به فضا ۳۵ دقیقه طول می کشد. بعد از مراسم، قطعه مذکور برای افراد حاضر پخش می شود.


فالکن هوی؛ گام بلند ایلان ماسک برای تسخیر فضا


مجله همشهری دانستنیها – محمدحسین جهان پناه: «ایلان ماسک» دیگر رسما برای همگان روشن کرده که تصمیم دارد روی مریخ تسلیم ملک الموت شود، آن هم نه وقتی که در حال فرود آمدن روی آن است. رویای میان سیاره ای بلندپروازانه او شدیدا وابسته به ظهور نسل جدیدی از موشک های بزرگ فضایی است که «فالکن هوی»، موشک جدید شرکت «اسپیس ایکس» اولین گام در مسیر تحقق آن است. فالکن هوی که ششم فوریه ۲۰۱۸ (هفدهم بهمن) پرتاب شد، قوی ترین موشک کنونی دنیاست؛ موشکی که در آینده ای نه چندان دور نقش بسیار پررنگی را در کاوش های فضایی فراتر از مدار زمین بازی خواهدکرد.

با این حال، فالکن هوی در این راه تنها نخواهدبود. فالکن هوی در حقیقت مقدمه ای بر دوران جدیدی از پرتابگرهای بزرگ و سنگین فضایی است که می خواهند عصر جدیدی را در اکتشافات فضایی رقم بزنند و رویای سفرهای فضایی دوربرد ما خصوصا به سیاره سرخ را محقق کنند، اما همه این ها چگونه محقق خواهدشد؟ از زمانی که راکت «اسپوتنیک»، نخستین ماهواره جهان (اسپوتنیک یک) را به مدار زمین رساند، خیلی چیزها تغییر کرده اند، با این حال تعاریف بنیادین دست نخورده باقی مانده اند. هر چه محوله بزرگ تری داشته باشید به راکت بزرگ تر و قوی تری هم برای رساندن آن نیاز دارید. به همین خاطر هم وقتی ناسا می خواست فضاپیمای «آپولو» را به ماه بفرستد.

عصر غول‌ها

«ساترن» ۵ را ساخت؛ بزرگ ترین و قوی ترین موشکی که بشر تا به حال ساخته است. اگر قرار باشد روزی سر و کله فضانوردان ما روی شن های کبود سیاره سرخ پیدا شود، باز هم نیاز به چنین موشک های قدرتمندی خواهیم داشت. با این حال ساختن موشک های غول آسایی مانند ساترن ۵، سال هاست که دیگر اقتصادی نیست، در حقیقت ساترن حتی همان زمان هم اقتصادی نبود. برای همین هم تنها ۱۵ موشک ساخته شد و از این تعداد تنها ۱۳ تای آن ها فرصت پرواز به سوی فضا را پیدا کردند.

به علاوه چنین پرتابگرهای فضایی بزرگی هم به اندازه کافی مشتری ندارند، یعنی بیشتر محموله های فضایی با همین موشک های سبک تا میان وزن امروزی به راحتی قابل حمل هستند. به همین خاطر هم، به جای ساختن موشک های گران بزرگ تر خیلی ها ترجیح می دهند با ترکیبی از موشک های کوچک تر، پرتابگری قوی تر بسازند. این کار به خودی خود خیلی جدید نیست، اما حتی چنین موشک هایی هم به خاطر یک بار مصرف بودن خود موشک و پوسترهایش گران تمام می شوند. طبیعتا ساده ترین راه شما این است که قطعات موشکتان یک بار مصرف نباشد. این موضوع مثل اضافه کردن تعداد بیشتری لوکومتیو به یک قطار می ماند تا بهاین ترتیب قطار بتواند بار بیشتر و سنگین تری را با خود حمل کند.

در عین حال در پایان مسیر، شما لوکومتیوهای خود را دور نمی اندازید، بلکه با سوختگیری و تعمیر، برای سفر بعدی آماده شان می کنید. این دقیقا همان هدفی است که اسپیس ایکس این روزها تلاش می کند با فالکن هوی به آن دست پیدا کند. همان طور که احتمالا می دانید اسپیس ایکس در این سال ها تلاش زیادی کرده که راکت های خود را قابل بازیابی کند. به این ترتیب موشک پس از پرتاب مجددا روی پایه مخصوص خود فرود می آید. فالکن هوی، ترکیبی از سه «فالکن ۹» معمولی است که مرحله اول هر سه این راکت ها قابل بازیابی طراحی شده است.

پیچیدگی

یک پرتابگر فضایی مدرن معمولا هنگام پرتاب دو مرحله دارد. مرحله اول پس از پرتاب موشک، به راحتی در آسمان دیده می شود. این مرحله از موشک همان بخشی است که وظیفه رساندن آن به مدار زمین را برعهده دارد و از این نظر قوی ترین بخش آن هم هست. مرحله دوم به محض تمام شدن سوخت مرحله اول و جدان شدن آن روشن می شود تا با قرار دادن محموله در مدار مورد نظر، کار را تمام کند. این مرحله عموما به موتور یا موتورهایی کوچک تر، ضعیف تر و به صرفه تر مجهز است که سوخت کمتری را هم می سوزاند. وقتی تعداد موشک ها افزایش داده شود، این مراحل اندکی تغییر می کنند.

عصر غول‌ها

به عنوان نمونه در مورد خاص فالکن هوی، این موشک در حقیقت ترکیبی از بدنه سه موشک فالکن ۹ معمولی است که با ترکیب موتورهای هر سه موشک روی هم به ۲۷ موتور مرلین مجهز شده و می تواند مجموعا ۸۵ هزار نیوتن نیروی پیشرانش (در سطح دریا) تولید کند (البته میزان قدرت رانش موتور موشک با افزایش ارتفاع و کاهش تراکم جو افزایش پیدا می کند). این قدرت رانش برای رساندن تا ۸۵ تن بار به مدار زمین کافی است؛ وزنی که تقریبا معادل وزن مسافران و بارهای قابل حمل به وسیله یک هواپیمای مسافربری «بویینگ ۷۳۷» است.

در حالت عادی فالکن هوی می تواند اجازه دهد تا موتورهای اصلی اش تا هر وقتی سوختی برای آن ها باقی مانده، روشن بمانند و موشک تا ارتفاع حتی بیشتری بالا برود، اما اینکار موجب می شود تا هیچ سوختی برای تنظیم مسیر خود و از آن مهم تر روشن شدن موتورش هنگام بازگشت برای بازیابی آن روی زمین باقی نماند. سیکل پرتاب فالکن ۹- یعنی پرتاب و سپس بازگشت مرحله اول به سوی ایستگاه پرتابی شناور روی دریا- این روزها به روشی روتین در پرتاب های موشک اسپیس ایکس بدل شده است. ایلان ماسک خیلی صریح گفته که قصد دارد تا هر سه بخش مرحله اول فالکن هوی را روی زمین بازیابی کند.

یک فالکن برای همه

فالکن هوی از همان الگوی متعارف استفاده می کند که بسیاری از موشک های میان وزن تا نسبتا سنگین امروزی مانند «دلتا ۴» از آن استفاده می کنند؛ یعنی استفاده از دو کپی مرحله اصلی موشک به عنوان بوسترهای کمکی برای افزایش نیروی رانش به هنگام پرتاب. این بوسترها سوخت خود را زودتر از مرحله یک اصلی موشک می سوزانند و سپس از موشک جدا می شوند. اسپیس ایکس ظاهرا قصد دارد این بوسترها را روی خشکی بنشاند، چون سوخت خود را زودتر می سوزانند و این یعنی مسافت زیادی از محل پرتاب خود دور نشده اند.

وقتی بوسترها جدا شدند، مرحله میانی موشک روشن می شود و موشک را در ادامه مسیر خود همراهی می کند. وقتی هم که سوخت مرحله مرکزی تمام شد، جایی در اقیانوس روی سکویی شناور فرود می آید. مزیت این سکوی شناور هم این است که می توان محل آن را بسته به مسیر موشک تغییر داد. همه این ها هم یعنی هرچه که مرحله بازیابی این بخش ها موفقیت بیشتری داشته باشد، هزینه پرتاب برای اسپیس ایکس و مشتریانش کمتر خواهدبود.

برنامه زمان بندی

اگر همه چیز خوب پیش رفته باشد، زمانی که این مطلب را می خوانید اولین پرتاب فالکن هوی با موفقیت انجام شده است. این نخستین پرتاب، از خیلی جهات بزرگ ترین و گران ترین چالشی است که اسپیس ایکس از زمان شکل گیری خود با آن دست و پنجه نرم کرده است. از چالش متصل کردن سه فالکن ۹ به همدیگر گرفته تا فرایند بازیابی یک به یک این موشک ها در فاصله ای به نسبت کوتاه از یکدیگر. تعهدی که ایلان ماسک چند وقت پیش برای رفتن به مریخ داد، این چالش را بزرگ تر هم خواهدکرد.

عصر غول‌ها

نسخه مریخی کپسول فضایی دراگون اسپیس ایکس

چون برای تحقق رویای بزرگ ماسک این موشک باید در تمامی مراحل خود به موفقیت برسد. به علاوه موفقیت فالکن هوی امیدها برای پرتاب کپسول «رد دراگون» (نسخه مریخی کپسول فضایی دراگون اسپیس ایکس) به سوی سیاره سرخ با کمک این موشک را هم افزایش خواهد داد؛ برنامه ای که از همین حالا پرتاب آن برای ۲۰۲۰ (۱۳۹۹) برنامه ریزی شده و طبق آن رد دراگون تا سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰) روی شن های مریخ فرود خواهد آمد.

موشک های کنونی

موشک های پرتابگر فضایی عموما به سه و به نوعی چهار دسته تقسیم می شوند. موشک های سبک، متوسط و سنگین که گاهی خود سنگین را هم به سنگین و فوق سنگین هم تقسیم می کنیم. به این ترتیب موشک های با توانایی حمل تا دو تن بار به مدار پایین زمین را سبک، از دو تا ۲۰ تن را متوسط و از ۲۰ تا ۵۰ تن را سنگین می خوانیم. قریب به اتفاق پرتابگرهای کنونی دنیای ما در رده سبک و متوسط قرار می گیرند. از این میان به جز فالکن هوی تنها پنج موشک پرتابگر فضایی رده سنگین داریم. این موشک ها عبارتند از دلتای ۴ هوی متعلق به ULA آمریکا، آریان ۵ آژانس فضایی اروپا، «پروتن ام» و «آنگارا آ ۵» روسیه و «لانگ مارچ ۵» چینی هستند.

از این تعداد تا پیش از فالکن هوی، دلتای ۴ هوی قوی ترین موشک پرتابگر فضایی در حال خدمت بود. در رده فوق سنگین معمولا موشک های با توانایی حمل ۵۰ تن به بالا دسته بندی می شوند. در این رده تنها موشک هایی که تاکنون ساخته و آزمایش شده اند ساترن ۵ ناسا و انگریا شوروی هستند و حالا فالکن هوی هم به جمع این دو اضافه می شود. با این همه، فالکن ۹ هوی همچنان با فاصله زیادی از توان ساترن ۵ قرار دارد. تنها موشکی که شانس شکستن رکورد باری ساترن ۵ را دارد، طرح SLS ناسا و صد البته طرح BFR خود اسپیس ایکس است.

عصر غول‌ها

طرح BFR اسپیس ایکس

البته چینی ها هم طرحی در قالب «لانگ مارچ ۹» و «لانگ مارچ ۱۱» برای ساختن یک موشک فوق سنگین دارند. رقابت سنگین وزن ها در رده سنگین هم در فاصله چند سال آینده فشرده تر خواهدشد، خصوصا که اروپایی ها امید دارند که به زودی آریان ۶ را بسازند که هم بزرگ تر است و هم سنگین تر. به علاوه شرکت ULA سازنده دلتای ۴ هم قصد ساختن موشک بزرگی به نام «ولکان» را دارد که توان حمل ۳۶ تن بار به مدار پایینی را خواهدداشت. «بلو اورجین» رقیب نزدیک اسپیس ایکس هم قول ساخت «نیوگلن» را داده که توانایی حمل ۳۵ تا هفت تن را خواهد داشت و از این نظر می تواند با فالکن هوی رقابت کند.


۵۵ سال دیگر کجای فضا آواره‌ایم؟


مجله دانشمند – احمد محمد حسینی: سال ۲۰۱۷ مصادف با ۵۰ سالگی رفتن انسان به فضا بود. در طول نیم قرن گذشته دنیای ما سرشار از امید و آرزوهای متعدد برای کشف دنیای بی پایان پیرامون مان بود، ولی در عمل، بسیاری از پیش بینی های انجام شده تحقق پیدا نکردند. کسانی که فیلم هایی مانند ادیسه فضایی ۲۰۰۰ را دیده اند، می دانند که بشر تا چه اندازه به زندگی فراتر از مرکزهای زمین خاکی مان باور داشت، ولی در عمل نه فناوری را یارای چنین امری بود و نه ناشناخته های خارج از جو برای ما به سادگی قابل شناسایی و درک بودند.

البته امروز در زمینه علوم فضانوردی، پیشرفت های شگفت آوری صورت گرفته است. ولی برخی از پیش بینی ها در زمینه آینده ای که امروز است، بسیار تخیلی و باورناپذیر بودند. در این میان امروز نیز پیش بینی های متعددی درباره آینده بشر در فضا و فضانوردی به چشم می خورند که شاید ۵۵ سال بعد به آنها بخندند یا اینکه ما به عنوان بازماندگان احتمالی این نسل، با غرور به مردمان آن نسل بگوییم که ما چیزی را که امروز می بینید، نیم قرن پیش دیده بودیم. به همین مناسبت نگاهی به آینده خواهیم کرد و سعی می کنیم به این بپردازیم که محبوب ترین پیش بینی ها درباره آینده انسان در فضانوردی کدام موارد هستند.

55 سال دیگر کجای فضا آواره ایم؟

در فضا بر بدن ما چه خواهد آمد

یک سوال بزرگ برای انسان ها این است که بدون لایه اوزون و جاذبه زمین، چه بلایی بر سر بدن ما می آید؟ احتمالات در این زمینه بسیار زیاد هستند و کمتر کسی می داند که دقیقا بدن انسان چه شرایطی را در خارج از جو تجربه خواهد کرد. با این حال دو برادر دوقلو به نام اسکات و مارک کلی، دست به دست هم داده اند تا این موضوع را برای ما فاش کنند. اسکات کلی یک سال را در ایستگاه فضایی سپری کرده است؛ در حالی که مارک در زمین باقی مانده است و مقایسه بدن مشابه این دو برادر نشان از تغییراتی در سطح ژنتیکی داشته است که خبر از فشار شدید حضور در خارج از جو دارند. البته برای داشتن مستدلات بیشتر، آزمایش هایی پیشرفته تر مورد نیاز خواهد بود.

فضا؛ گردشگاه جدید زمینیان

بسیاری از ما رفتن به فضا را یک مورد بسیار دور از ذهن می دانیم و فکر می کنیم تنها دانشمندان برجسته برای رفتن به فضا انتخاب می شوند. این امر تا حد زیادی صحت دارد، ولی در آینده ای نه چندان دور، پروژه های گردشگری فضایی به امری طبیعی بدل می شوند. شرکت هایی مانند اسپیس اکس و ویرجین این فرایند را از امروز کلید زده اند. ثبت نام برای رفتن به فضا از چندی پیش توسط مسئولان این شرکت ها اعلام شده بود (هرچند پروژه های بلندپروازانه این دو کمپانی با تاخیرهایی قابل پیش بینی روبه رو شدند) تا بدانیم که این مورد، به طور قطع در آینده ما جایی ثابت خواهد داشت.

شخصی سازی به توان فضا

اگر پاهای مان را از گردش کردن در فضا پیش تر بگذاریم، تنها زندگی در فضا برای ما گزینه ای جذاب خواهد بود. امروزه بشر به دنبال روش هایی می گردد که بتواند زندگی در فضا را به صورت کاملا مدرن و متمدنانه تجربه کند. طرح هایی مانند ساخت شهرهایی در لایه های خارجی جو سیارات، شهرک سازی در مریخ و سایر مثال هایی از این دست، توسط دانشمندان به عنوان راهکارهای نجات از اشباع شدن زمین با جمعیت در نظر گرفته شده اند.

در این میان سفینه های شخصی هم می توانند به مواردی مانند خودروهای امروزی بدل شوند. با این وجود داشتن یک سفینه شخصی، ممکن است به مراتب بیشتر از ۵۰ سال به طول بینجامد؛ زیرا امروزه حتی هواپیماهای شخصی هنوز نتوانسته اند به یک ابزار همه گیر بدل شوند.

به سوی مریخ و فراتر از آن

انسان هیچ گاه نتوانسته است مسافت زیادی از زمین فاصله بگیرد و تمامی دانش ما از سیارات دور، به واسطه استفاده از سفینه های بدون سرنشین به دست آمده است. با این حال نمی توان تا ابد به ماشین ها دل خوش کرد و دانشمندان از مدت ها پیش می خواهند انسان را به سیاره های دیگر ببرند. نخستین سیاره هدف، مریخ است که امیدهای فراوانی برای یافتن نشانه های زیست پذیری روی آن وجود دارد. البته برای اینکه بتوان به چنین اطلاعاتی دست پیدا کرد، حضور انسان روی سطح این سیاره ضروری است و سازمان ناسا نیز مدتی است که برنامه های خود برای این سفر شگفت انگیز را آغاز کرده است. در این میان حتی دانشمندان آزمایش هایی برای شبیه سازی زندگی در مریخ نیز آغاز کرده

و چند فرد متخصص را در محیطی شبیه سازی شده از این سیاره قرار داده و درها را روی آنها بسته اند تا به اثرات مختلف زندگی در محیطی خارج از ساختار زندگی زمینی پی ببرند. در مجموع می توان گفت که این پیش بینی ها چندان دور از ذهن نیستند. آینده بشر در فضا رقم می خورد و در این موضوع کمتر شک و تردیدی وجود دارد، ولی اینکه این آینده چه زمانی رقم می خورد، برای ما یک سوال بزرگ است. فیلم هایی مثل اینتراستلار، ذهن های ما را برای آینده آماده می کنند و دانشمندان سازمان هایی مانند سازمان فضایی اروپا یا ناسا نیز در عمل جهان را برای رسیدن به سیارات دیگر آماده می کنند. با این وجود چیزی که بعید است اینکه انسان بتواند پای به کهکشانی دیگر بگذارد.

آیا زمین غیرقابل سکونت خواهد شد؟

فیلم ها و کارتون های فراوانی وجود دارند که نشان از نابودی بشر به دست فناوری دارند. با این وجود رویکردی که فیلم «وال ئی» به این موضوع داشته است، امری بسیار متفاوت و عجیب است که بر اساس آن زمین بر اثر تولید زباله به یک محیط غیرقابل زیست بدل شده است. این امر که زمین توسط بشر به محیطی غیرقابل زندگی تبدیل می شود، تئوری ای است که افرادی مانند استیفن هاوکینگ نیز از حامیان آن هستند. با این حال باید دید آیا ۵۰ سال دیگر از فضا به زمین نگاه کرده و به یاد خانه قبلی خود می افتیم یا زمین را نجات داده ایم و همچنان در آن زندگی می کنیم.


فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می‌بینند؟


وب سایت روزیاتو: برای فضانورد شدن چه کارهایی باید انجام داد؟ این سوالی است که از همان اوایل شروع عصر فضا در دهه ی ۱۹۶۰ همواره پرسیده شده است. در آن روزها، خلبانان آموزش دیده ترین افراد حرفه ای در امر پرواز شناخته می شدند، از اینرو خلبانان نظامی در صدر فهرست کسانی که لیاقت و توانایی سفر به فضا را داشتند قرار می گرفتند. اخیراً اما افراد زیادی با پیشینه های شغلی مختلف از پزشک و دانشمند گرفته تا حتی استاد دانشگاه توانسته اند زندگی در مدار زمین را تجربه نمایند. با این وجود همین افراد غیر متخصص نیز باید شرایط فیزیکی بسیار مناسبی داشته و آموزش های طولانی و متنوعی را در این حوزه ببینند.

نیازهای جسمی و روانی فضانوردان

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

فضانوردان باید از لحاظ جسمی در شرایط بسیار خوبی قرار داشته باشند. یک کاندیدای خوب باید از چنان شرایط جسمی بی نقصی برخوردار باشد که بتواند زندگی در فضای بی وزنی را تحمل نماید. تمامی فضانوردان در هر رده و شغلی که باشند باید دستکم ۱۴۷ سانتیمتر بلندی قامت داشته ،از دید نسبتاً خوبی برخوردار بوده و فشار خون آن ها نیز در حد نرمالی قرار داشته باشد. هیچ محدویت سنی در گزینش ها لحاظ نمی شود اما بیشتر کسانی که برای فضانوردی آموزش می بینند بین ۲۵ تا ۴۶ سال سن دارند. با این وجود بارها پیش آمده که افراد مسن تر نیز برای انجام ماموریت به فضا رفته اند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
در روزهای اول عصر سفر به فضا تنها خلبانان آموزش دیده اجازه سفر به فضا را داشتند اما امروزه سفر به فضا نیازمند داشتن ویژگی های بسیار متنوعی است که از آن جمله می توان به توانایی همکاری با دیگر افراد در فضاهای بسته اشاره کرد. افرادی که به فضا می روند معمولاً انسان هایی با اعتماد به نفس بالا و توانایی ریسک کردن هستند. همچنین آن ها در مدیریت استرس بسیار توانا بوده و می توانند چندین کار را به صورت همزمان انجام دهند. در روی زمین نیز این افراد باید وظایف متعددی را برای برآورد توانایی در روابط عمومی خود انجام دهند از جمله صحبت کردن در میان عموم مردم، همکاری با دیگر افراد متخصص و گاهی نیز شهادت دادن در برابر مامورین رسمی دولت.

از این رو فضانوردانی که با گروه های متنوعی از مردم رابطه ی خوبی برقرار کنند می توانند به عنوان عضوی از یک گروه موثر و قابل اعتماد برای سفرهای فضایی دیده شوند.

آموزش به عنوان فضانورد

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

فضانوردان از سراسر جهان نیاز به تحصیلات دانشگاهی دارند. علاوه بر این آن ها باید در یک حوزه ی تخصصی مربوط به فضا نیز تجربه حرفه ای داشته باشند تا بتوانند به یک تیم فضایی ملحق شوند. برای مثال خلبانان و فرماندهان باید تجارب پروازی بسیار متنوع و جامعی در زمینه ی پروازهای تجاری و یا نظامی داشته باشند. بسیاری از فضانوردان نیز پیشینه ی تحقیقاتی قابل توجهی دارند و ممکن است دارای مدارک دانشگاهی بسیار برجسته ای باشند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
برخی دیگر نیز در زمینه ی نظامی و صنعت هوا فضا دارای مهارت بالایی هستند. بدون توجه به پیشینه، وقتی که یک داوطلب فضانوردی در برنامه ی فضایی کشوری پذیرفته می شود برای مدت طولانی باید آموزش های طاقت فرسایی که زندگی و کار در فضا را شبیه سازی می کند تحمل نماید. اگر فضانوردان از قبل در مورد پرواز با سفینه فضایی چیزی ندانند در این زمینه آموزش های کافی را خواهند دید. همچنین آن ها مدت زمان طولانی را در محفظه هایی که شباهت زیادی به فضای داخلی سفینه های فضایی دارند خواهند گذراند. حتی فضانوردانی که با راکت ها و کپسول های سایوز به فضا پرتاب شوند باید توانایی صحبت کردن به زبان روسی را داشته باشند.

تمامی داوطلبان در زمینه ی کمک های اولیه آموزش دیده و با ابزارهای تخصصی برای کار ایمن در فضای خارج از سفینه نیز آشنا خواهند شد. با این وجود آموزش تنها به این شبیه سازها و تجهیزات ویژه ختم نخواهد شد. داوطلبان فضانوردی مدت زمان زیادی را نیز در کلاس های درس گذرانده و در مورد سیستم هایی که بعدها با آن ها کار خواهند کرد آموزش می بینند. همچنین در مورد علم آزمایش هایی که در فضا باید انجام دهند نیز دروسی را خواهند گذراند. در زمینه ی شناخت تجهیزات و نحوه ی تعمیر آن ها در صورت بروز مشکل نیز هر فضانورد آموزش های جامعی می بیند.

تمرینات جسمانی برای فضانوردان

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
محیط فضا بسیار خشن و بیرحم است و انسان ها تنها با شرایط موجود در روی زمین و جاذبه ای که در این کره وجود دارد می توانند زنده بمانند.  اما جاذبه در فضا بسیار ضعیف تر بوده و در آن جا بی وزنی حاکم است بنابراین فضانوردان باید از قبل آموزش های لازم برای زندگی در محیط بی وزنی را طی کنند. این موضوع در ابتدا برای فضانوردان، دستکم از لحاظ جسمی، سخت خواهد بود اما بعد از مدتی با شرایط زندگی در فضا آشنا شده و می توانند به درستی بر روی حرکات خود تسلط داشته باشند.

علاوه بر این آن ها مدت زمان زیادی را در درون یک شبیه ساز به نام «شهاب سنگ تهوع» (Vomit Comet) خواهند گذراند که آن ها را در قوس های سهمی شکل خواهد چرخاند تا تجربه ی حرکت در فضای بی وزنی را تجربه کنند. همچنین آن ها برای مدتی در درون محفظه هایی که حالت شناور داشته آموزش می بینند که کار در فضا را برای آن ها شبیه سازی خواهد نمود. علاوه بر این، فضانوردان در زمینه ی مهارت های زنده ماندن در زمین نیز آموزش خواهند دید تا در صورتی که فرود آمدن آن ها طبق انتظار پیش نرفته و با دشواری هایی همراه باشد بتوانند جان خود را نجات دهند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

با اختراع واقعیت مجازی، ناسا و دیگر آژانس های فضایی از روش آموزش سه بعدی با استفاده از این سیستم ها استفاده می کنند. نکته ی بسیار مهم این است که فضانوردان قبل از ترک زمین باید از لحاظ بصری و حرکت شناسی به طور کامل با شرایط فضا آشنا شوند.

آموزش های آینده برای مسافران فضا

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
در حالی که بسیاری از آموزش های فضانوردان در داخل آژانس های فضایی صورت می گیرد، اما شرکت ها و موسسات خاصی نیز وجود دارند که برای آماده کردن خلبانان عمومی و نظامی و همچنین مسافران فضایی، این افراد را در زمینه سفر فضایی را آموزش می دهند. ظهور توریسم فضایی فرصت های آموزشی دیگری را برای افراد عادی که می خواهند سفری به فضا داشته باشند اما نمی خواهند این کار را به عنوان یک تخصص و شغل داشته و در واقع تنها به جنبه ی ماجراجویی و تفریحی آن توجه دارند فراهم خواهد کرد.

علاوه بر این بزودی باید شاهد فعالیت های تجاری در فضا باشیم که مستلزم آموزش نیروهای حرفه ای و کارآمد خواهد بود. جدای از ماموریت و کسانی که به فضا می روند، سفر به فضا یک ماجراجویی خطرناک و چالش برانگیز است که در هر صورت باید آموزش کافی در این مورد دیده شود.


فضا؛ آخرین خط مقدم سرمایه‌گذاری


روزنامه شرق: براي اينکه روز ازدواجتان شهابي از آسمان بالاي محل برگزاري مراسم عبور کند، چقدر حاضريد بپردازيد؟ يک شرکت تازه‌تأسيس در زمينه «تفريحات فضايي» که قصد دارد از سال آينده، عبور شهاب از آسمان به درخواست مشتري را ارائه دهد، تنها يکي از کارآفرينان «صنعت جديد فضايي» است که توجه سرمايه‌گذاران را جلب کرده است.

 

استارت‌آپ ژاپني ALE که شش ميليون دلار از سرمايه‌گذاري «انجل» جذب کرده است، قصد دارد ماهواره‌هاي کوچک حاوي گلوله‌هاي رنگي را به فضا بفرستد تا به درخواست مشتري، آنها را به درون جو زمين شليک کند و براي آنها شهاب خلق کند. اين شرکت و شرکت‌هاي مشابه آن اگرچه کوچک هستند، اما نشانگر تغيير صنعت فضايي‌اند.

 

دنياي سرمايه‌گذاري «فضا» را مي‌توان به دو گروه بزرگ تقسيم کرد: «فضاي قديم» صنعتي که تحت سلطه دولت‌ها قرار دارد و با بودجه عمومي تأمين مي‌شود و «فضاي جديد» که سرشار از استارت‌آپ‌هايي با ايده‌هاي جديد است. «ريچارد راکت»، بنيان‌گذار شرکت «نيواسپيس گلوبال» که در زمينه تأمين داده‌هاي فضايي فعاليت مي‌کند، مي‌گويد: «فضاي جديد دنيايي کارآفرينانه است که هدفش کاهش هزينه‌ها و تلاش براي انجام کارها به روشي بي‌باکانه است؛ کاري که نيازمند تفکر خلاقانه است».

 

به گفته «راکت»، در حالي ‌که تجاري‌سازي سفرهاي فضايي مدت‌هاست به پروژه‌اي پوچ تبديل شده است، بخش عمده شرکت‌هاي فضايي نوآور در واقع مشغول کار روي ساخت و پرتاب ماهواره‌ها هستند. «استوارت مارتين»، مدير اجرائي يک مرکز رشد در انگلستان که قصد دارد به رشد استارت‌آپ‌هاي فضايي کمک کند، به اين نکته اشاره مي‌کند كه اگرچه ماهواره‌هاي قديمي «به اندازه اتوبوس بودند و صدها ميليون دلار ارزش داشتند»، اما امروزه ماهواره‌ها مي‌توانند ارزان، کوچک و «چندبارمصرف» باشند. «مارتين» مي‌گويد: «طيف گسترده‌اي از انواع مختلف شرکت‌ها وجود دارند که ماهواره‌هايي با ابعاد يک نان‌برشته‌کن (تستر) مي‌سازند و مي‌خواهند خيلي سريع هم آنها را پرتاب کنند».

 

به گفته «ميکا والتر-رنج» رئيس بخش تحليل و تحقيقات شرکت آمريکايي «اسپيس فانديشن» در حال حاضر حدود هزارو ٥٠٠ ماهواره فعال در فضاي اطراف زمين حضور دارد که تعداد آنها به سرعت در حال افزايش است. رشد اين صنعت از ديد مديران شرکت‌هاي تأمين سرمايه پنهان نمانده است، اما طبيعت بسياري از اين شرکت‌هاي فضايي جديد اين است که کوچک، پرخطر و در مراحل اوليه هستند.

 

اين شرکت‌ها عموما با سرمايه‌گذارهاي جسورانه پشتيباني مي‌شوند و اغلب تنها ثروتمندترين سرمايه‌گذاران خصوصي توانايي حمايت و سرمايه‌گذاري در آنها را دارند. با وجود اين، براي آنهايي که مي‌خواهند خلاق باشند، راه‌هاي ديگري جهت پيوستن به اين مسابقه فضايي وجود دارد. در ادامه، روندهاي کليدي اين بازار سريع‌الرشد را که بايد آن را دنبال کنيد، بررسي مي‌کنيم.

ابرداده‌ها

 

 فضا؛ آخرين خط مقدم سرمايه‌گذاري

فراواني حضور ماهواره‌ها در فضا باعث توليد يکي از باارزش‌ترين کالاها در اقتصاد جهاني امروز شده است: داده. تحليلگران اقتصادي مدت‌هاست براي توصيف حجم عظيمي از اطلاعات که متقاضيان بازارها مي‌توانند در زمان جست‌وجو براي مشتريان جديد از شبکه‌هاي اجتماعي استخراج کنند، از اصطلاح «کلان‌داده» (Big Data) صحبت مي‌کنند. اکنون آنها از «ابرداده» (Extreme Data) سخن مي‌گويند. اين مجموعه‌هاي عظيم داده‌هاي جديد تنها زماني سودمند هستند که بتوان آنها را تحليل و معناپذير کرد. به همين دليل، بخشي از صنعت فضايي درگير نوشتن الگوريتم‌هاي «اطلاعات‌خردکن»، يا توسعه هوش مصنوعي براي انجام اين کار است. اين شرکت‌ها خودشان را «اپليکيشن‌هاي پايين‌دست» مي‌نامند و به طرز مؤثري اطلاعات را از ماهواره‌ها استخراج مي‌کنند و کارهاي مفيدي با آن انجام مي‌دهند. اين شرکت‌ها اغلب –اما نه کاملا- متفاوت از شرکت‌هايي هستند که ماهواره‌ها را مي‌سازند و پرتاب مي‌کنند.

مرکز رشد Catapult Satellite Application که حامي استارت‌آپ‌هاي فناورانه انگليسي است، به دنبال شرکت‌هايي است که داده‌هاي ماهواره‌اي را در زمينه‌هاي مختلف، از مخابرات گرفته تا کشاورزي و خرده‌فروشي به کار مي‌گيرند. به گفته «مارتين»، رئيس اجرائي اين مرکز رشد، کسب‌وکارهاي موجود به دنبال شرکت‌هاي فضايي جديدي هستند که در حل مشکلات روزمره به آنها کمک کنند. براي مثال، فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي مانند «سِينزبري» از کمک تجارت‌هاي فناوري فضايي استفاده مي‌کنند تا به آنها در ردگيري محصولات ارگانيک‌شان کمک کند. «مارتين» مي‌گويد: «يکي از بزرگ‌ترين کارهايي که ما مشغول انجام آن هستيم، کسب دانش بهتر درباره اتفاقاتي است که در اقيانوس‌ها در حال رخ‌دادن است».

 

به گفته او، ماهواره‌ها مي‌توانند به فرايند پايش قايق‌ها و کشتي‌هاي ماهي‌گيري کمک کنند تا اطمينان حاصل شود اين شناورها در مناطقي حضور دارند که مطابق اجازه‌نامه آنهاست و همچنين صيد غيرقانوني حمل نمي‌کنند. همچنين فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي علاقه‌مند هستند نظارت ماهواره‌اي را جايگزين بازرسان زميني کنند که وظيفه سرزدن به مزارع کشاورزاني را دارند که به عنوان تأمين‌کنندگان محصولات ارگانيک، هزينه بيشتري از اين فروشگاه‌ها دريافت مي‌کنند. «مارتين» معتقد است: «مهم‌ترين رخداد حال حاضر مربوط به تحليل داده‌هاست. اين صنعت در حال گذار از يک بازار صرفا فانتزي و هيجان‌انگيز به تجارتي منطقي است که واقعا مي‌توان با استفاده از تمام اين ماهواره‌ها انجام داد». به گفته «مارتين»، «فضا ديگر يک سرمايه‌گذاري پوچ و بيهوده براي ميليونرها به شمار نمي‌رود».

زباله‌هاي فضايي

 

 فضا؛ آخرين خط مقدم سرمايه‌گذاري

شمار رو به ازدياد ماهواره‌هايي که در حال اشغال آسمان بالاي سر ما هستند، باعث شکل‌گيري رويکرد سرمايه‌گذاري بالقوه ديگري براي آينده شده است: پاکسازي زباله‌هاي فضايي. امروزه دانشمندان بيش ‌از پيش نسبت به بروز «سندرم کَسلر» نگران هستند؛ وضعيتي نظري که دهه ١٩٧٠ توسط دانشمند ناسا، «دونالد کسلر» توصيف شد. «کسلر» مي‌ترسيد زماني فرارسد که تراکم ماهواره‌ها به گرد زمين به نقطه‌اي برسد که برخورد احتمالي دو عدد از آنها به يکديگر، به شکل دومينو برخوردهاي ديگر را کليد بزند.

 

دو ماهواره به هم برخورد مي‌کنند و تکه‌تکه مي‌شوند و خرده‌هاي آنها به ساير ماهواره‌ها برخورد مي‌کند و آنها را از هم مي‌پاشد و اين زنجيره تقريبا تا ابد ادامه پيدا مي‌کند. اگرچه فعلا هيچ جريان سرمايه‌گذاري در اين خصوص وجود ندارد، اما «والتر-رنج» مي‌گويد تأمين‌کنندگان مالي سرسختي وجود دارند که در حال گام‌برداشتن به سوي جمع‌آوري و بازيافت ماهواره‌هايي هستند که ديگر استفاده نمي‌شوند. او مي‌افزايد: «ماهواره‌ها سريع‌تر از گلوله حرکت مي‌کنند. اگر برخوردي بين دو ماهواره‌اي رخ دهد که قرار نبوده با هم ملاقات کنند، بدترين تصادفي است که مي‌توانيد تصور کنيد». علاوه بر اين، سرعت بالاي اين دستگاه‌ها مي‌تواند احتمال برخورد آنها را با يکديگر افزايش دهد. به تعبير «والتر-رنج»، اگر محاسبات شما تنها اندکي اشتباه باشد، ماهواره از جايي کاملا متفاوت سردر مي‌آورد.

 

صندوق‌هاي سرمايه‌گذاري فضايي

 

سال گذشته، گروه سرمايه‌گذاري جسورانه «سرافيم کپيتال» نخستين صندوق اختصاصي «سرمايه‌گذاري فضايي» را به راه انداخت. اين صندوق – که قرار است سرمايه‌اش تا ٨٠ ميليون پوند افزايش يابد – تاکنون توانسته است علاوه بر تعدادي از ثروتمندان، پشتيباني شرکت هوايي ايرباس و دولت انگلستان را هم به دست آورد که مشتاقانه براي حمايت از صنعت فضايي اين کشور، ٣٠ ميليون پوند از طريق بانک اقتصاد انگليس (BB Bank) در آن سرمايه‌گذاري کرده است. «مارک‌بوگت» مديرعامل اين صندوق مي‌گويد اگرچه سرافيم در هر چيز مرتبط با فضا سرمايه‌گذاري مي‌کند، تمرکز اصلي آن روي شرکت‌هايي است که با توسعه برنامه‌هاي کامپيوتري، روي استخراج داده‌هاي ماهواره‌اي کار مي‌کنند تا «آنها را سودمند كنند».

 

 فضا؛ آخرين خط مقدم سرمايه‌گذاري

شرکت‌هايي که چشم سرافيم را گرفته‌اند، طيف گسترده‌اي از لجستيک و کشاورزي گرفته تا حمل‌ونقل دريايي و خرده‌فروشي را شامل مي‌شوند. تنوع اين شرکت‌ها به حدي است که به گفته «بوگت»، گاهي اوقات آنها خودشان را جزء شرکت‌هاي «فناوري فضايي» به شمار نمي‌آورند. بعضي از اين استارت‌آپ‌ها نيز در زمينه «اينترنت اشيا» فعاليت مي‌کنند؛ در حالي‌ که استارت‌آپ‌هاي ديگري هم هستند که روي «شهرهاي هوشمند» کار مي‌کنند. با‌وجود اين، نکته مشترک بين تمام اين شرکت‌ها اين است که همه آنها به شبکه روبه‌رشدي از ماهواره‌ها متکي‌اند که به دور زمين در حال گردش هستند. «بوگت» مي‌گويد: «وقتي مردم به يک صندوق سرمايه‌گذاري فناوري فضايي فکر مي‌کنند، اغلب به ياد معدن‌کاوي فضايي و موشک‌ها مي‌افتند».

 

او که شرکت‌هايي مانند اوبر – که يک اپليکيشن اشتراک خودرو است – را جزء «حمل‌ونقل‌هاي فضايي» به شمار مي‌آورد، مي‌گويد: «کافي است ماهواره‌ها را خاموش کنيد و آن‌گاه اين شرکت ديگر وجود خارجي ندارد. اوبر با اهرم داده‌هاي فضايي توانسته است بر بازار سلطه پيدا کند». اگرچه حداقل جذب سرمايه سرافيم ١٠٠ هزار پوند است و مدل اقتصادي‌اش هم نامعلوم است، اما ديگر صندوق‌هاي سرمايه‌گذاري – که براي سرمايه‌گذاران خرده‌پا قابل‌دسترس‌تر هستند – به اين موضوع روي خوش نشان داده‌اند. «موراي رايت»، يکي از شرکاي مؤسسه مشاوره مالي «پارک‌واک ادوايزورز» مي‌گويد او در استارت‌آپ‌هايي سرمايه‌گذاري مي‌کند که در زمينه خردکردن «ابرداده‌ها»ي به‌دست‌آمده از ماهواره‌ها براي شرکت‌هاي ارتباطي فعاليت مي‌کنند؛ درحالي‌که ديگران روي نوشتن برنامه‌هايي با هدف رديابي بسته‌هاي پستي سرمايه‌گذاري مي‌کنند.

 

به گفته «رايت» اين موضوع براي شرکت‌هايي مثل آمازون که بخشي (حتي درصد ناچيز) از فروش خود را به دليل تحويل اشتباه بسته‌ها از دست مي‌دهند، اهميت زيادي دارد. يکي از مديران صندوق‌هاي سرمايه‌گذاري، درباره سفارش فعلي غول‌هاي صنعت ارتباطات به استارت‌آپ‌هاي ماهواره‌اي مثالي مي‌زند. به گفته وي، اين شرکت‌ها مي‌خواهند بدانند دارندگان تلفن همراه که در يک شهر خاص از شبکه آنها استفاده مي‌کنند، در يک لحظه مشخص در چه نقطه‌اي قرار دارند. اما دليلش چیست؟

 

آنها بخشي از «هدف‌گيري زميني» شرکت هستند. اگر يک مشتري از جلوي قهوه‌فروشي زنجيره‌اي استارباک رد شود، اما وارد فروشگاه نشود، در آينده فروشگاه مي‌تواند آگهي تخفيفي براي اين مشتري به تلفن همراهش ارسال کند. صندوق سرمايه‌گذاري ديگري به نام «داونينگ پارتنرز» رويکردي تقریبا متفاوت اتخاذ کرده و اقدام به خريد يک «ايستگاه زميني» در کورنوال کرده‌ است. «جاناتان راس»، يکي از شرکاي اين صندوق مي‌گويد: «داونينگ معمولا در تجارت‌هاي خسته‌کننده سرمايه‌گذاري مي‌کند؛ به همين دليل ما تعداد زيادي زيرساخت و ملک خريده‌ايم». با وجود‌اين، «گونهيلي» که يک ايستگاه ماهواره‌اي است، يکي از سرمايه‌گذاري‌هاي «فناورانه»تر «داونينگ» است. «گونهيلي» در دوراني که تماس‌هاي تلفني بين‌المللي با استفاده از آنتن‌هاي زميني غول‌آسا منتقل مي‌شد، در مالکيت شرکت مخابراتي بي.تي بود.

 

«راس» مي‌گويد: «با فرارسيدن عصر فيبرهاي نوري، اين سايت بي‌استفاده شد و بي.تي تصميم گرفت از شر آن خلاص شود». امروزه، آنتن‌هاي غول‌آساي «گونهيلي» در قرارداد با تعدادي از شرکت‌هايي هستند که اقدام به بارگيري (دانلود) داده‌هاي ماهواره‌هاي عبوري از فراز آن مي‌کنند. «راس» مي‌گويد: «آزمايشگاه‌هاي زميني يکي از مشتريان ما هستند. تعداد بسيار زيادي از اين ايستگاه‌هاي زميني وجود دارد، اما اکثر آنها با تمام ظرفيت مشغول کار هستند. در واقع، هر ماهواره به يک آنتن نياز دارد که اختصاصا به سوي آن نشانه رفته باشد». گروه بهره‌بردار «گونهيلي» در ابتدا اين محل را از بي.تي اجاره کرده بودند. «راس» مي‌گويد: «ما از آنها پشتيباني کرديم و سرمايه لازم براي خريداري و سپس بازسازي آنتن را در اختيارشان قرار داديم. در عوض بخشي از سهام آنها را در اختيار گرفتيم». اين آنتن در حال حاضر با همکاري آژانس فضايي انگلستان در مزايده‌هاي ناسا هم شرکت کرده است. در واقع، آنها اميدوارند به نيابت از آژانس فضايي اروپا، بتوانند به گره پايش مأموريت مريخ تبديل شوند.

 

ميلياردرها در فضا

درحالي‌که بيشتر سرمايه‌گذاران بايد فعلا به ماهواره‌ها و بازار آن دل خوش کنند، براي سرمايه‌گذاران ثروتمندتر فرصت‌هاي ماجراجويانه‌تري وجود دارد. از زمان فرود روي ماه در دهه ٧٠ ميلادي تا عصر ايستگاه فضايي بين‌المللي، الگوي سفرهاي فضايي ثابت باقي مانده است: ارسال انسان و کالا به فضا و سپس بازگرداندن آنها به زمين. اما شايد با رؤياپردازي‌هاي نوآوران براي مستعمره‌سازي فضايي، اين چشم‌انداز خيلي زود تغيير کند. «کريس لويکي»، مدير اجرائي شرکت «پلنتاري ريسورسز»، مي‌گويد: «يکي از بزرگ‌ترين چالش‌ها خلاصي از شر چاه گرانش قدرتمند زمين است.

 

رفتن به فضا نيازمند صرف انرژي عظيمي است، با وجود‌اين وقتي از ميدان گرانش سياره خارج شويد، سفرکردن تقريبا هيچ خرجي ندارد؛ بنابراين اگر بتوان سوخت را مثلا از منابع آبي موجود در فضا استخراج کرد، آن‌گاه افق‌هاي تازه و بسيار گسترده‌اي پيشِ‌روي ماست». پيش‌تر، «پلنتاري ريسورسز» ماهواره‌هاي اختصاصي مجموعه «آرکيد» خود را از ايستگاه فضايي بين‌المللي پرتاب کرده است؛ ماهواره‌هايي با حسگرهاي خاص که انواع جديدي از داده را درباره زمين جمع‌آوري مي‌کنند. اين ماهواره‌ها در مرحله بعد به سوي سيارک‌ها نشانه مي‌روند.

 

اين شرکت همچنين چاپگرهاي سه‌بعدي را توسعه داده است که موفقيت آنها در توليد ساختارهاي پيچيده از مواد به‌دست‌آمده از بازيابي سيارک‌هاي سقوط‌کرده در برزيل، نويدبخش توانايي آنها در خلق ابزار، ساختن تجهيزات و انجام فعاليت‌هاي تعميراتي در فضاست. «پلنتاري ريسورسز» همچنين علاقه‌مند به صنعت نوظهور معدن‌کاوي سيارکي است؛ صنعتي که لوکزامبورگ تلاش مي‌کند خودش را به قطب آن تبديل کند. ماه آينده، قرار است قانوني در پارلمان اين کشور دراين‌باره به رأي گذاشته شود. اگر لايحه (آن‌طور که انتظار مي‌رود) رأي بياورد، آن‌گاه اين کشور در کنار آمريکا قادر خواهد بود مدعي چارچوبي قانوني باشد که حقوق مالکيت معدن‌کاوي را در فضا تضمين مي‌کند. يکي ديگر از شرکت‌هاي فعال در لوکزامبورگ، «ديپ اسپيس اينداستريز» است که دفتر مرکزي آن در کاليفرنيای آمريکا قرار دارد و در حال توسعه فضاپيمايي آزمايشي به نام Prospector X است.

 

برخلاف شرکت «ديپ‌اسپيس» که هويت سرمايه‌گذارانش را فاش نمي‌کند، سهام‌داران شرکت «پلنتاري ريسورسز» شامل «ريچارد برانسون»، «چارلز سيموني» (مدير اجرائي سابق مايکروسافت) و «لري پيج» و «اريک اشميت» (مالکان گوگل و آلفابت) هستند. «ريچارد برانسون»، «جف بزوس» (بنيان‌گذار آمازون) و «ايلان ماسک» (بنيان‌گذار تسلا) هرکدام مالک شرکت‌هاي سرمايه‌گذاري فضايي اختصاصي خود هستند که به ترتيب «ويرجين گلکتيک»، «بلو‌اوريجين» و «اسپيس‌ايکس» نام دارند.

 

اين شرکت‌ها بيشتر به‌خاطر پيشنهاد گردشگري فضايي شهرت دارند، اما جاه‌طلبي آنها به‌وضوح فراتر از اين است؛ به‌ویژه دو شرکت آخر که مالکان‌شان به‌دلیل ترويج و دفاع از تلاش براي مستعمره‌سازي فضايي شناخته‌شده هستند. «لويکي» مي‌گويد: «بازي طولاني فرستادن بشر به وراي زمين و به‌سوي گونه‌هاي ميان‌سياره‌اي تازه آغاز شده است». شايد زماني فرارسد که سرمايه‌گذاران معمولي هم بتوانند براي داشتن سهمي در آجرهاي مريخ سرمايه‌گذاري کنند، اما تا آن زمان، براي اراده‌هايي که حاضرند مستعمره‌سازي فضايي را فراموش کرده و روي تصويري بزرگ‌تر تمرکز کنند، فرصت‌هاي فراواني آن بيرون وجود دارد.