Tag Archives: روش

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi خانه و محل کار


مجله دیجی کالا – محسن چینه‌کش: استفاده از شبکه WiFi به یکی از کاربردی‌ترین و ساده‌ترین روش‌های اتصال به اینترنت در خانه و محل کار تبدیل شده است. ولی گاهی همین روش مفید می‌تواند مشکلاتی آزاردهنده را برای ما ایجاد کند.

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر شما هم در استفاده از شبکه وای‌فای دچار مشکلاتی نظیر افت سرعت، ضعف سیگنال یا مشکلاتی ازاین‌دست هستید، در این مطلب با ۱۰ روش برای تقویت وای‌فای آشنا خواهید شد که می‌توانید با استفاده از آن‌ها سیگنال شبکه خانه یا محل کار خود را تقویت کنید.

۱. از فناوری‌های به‌روز شبکه وای‌فای استفاده کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

یکی از بهترین روش‌ها برای اطمینان از سرعت و امنیت کامل شبکه WiFi، استفاده کردن از سخت‌افزارهای به‌روز است. در این زمینه راهنمای خرید مودم می‌تواند کمک زیادی به شما بکند. مهم‌ترین چیزی که باید بدانید این است که استانداردهای A، B و G قدیمی و کند هستند، استاندارد N عالی است، ولی استاندارد ۸۰۲٫۱۱ac می‌تواند بالاترین سرعت را برایتان فراهم کند. توجه داشته باشید که برای بهره بردن از سرعت کامل، علاوه بر روتر، کارت شبکه‌ی کامپیوتر یا هر گجتی که با آن به شبکه وصل می‌شوید هم باید از استاندارد AC پشتیانی کند.


۲. محل مناسب قرارگیری روتر را بیابید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

شاید برخی از روترها و مودم‌ها ظاهر چندان زیبایی نداشته باشند، ولی نباید آن‌ها را در داخل کابینت مخفی کنید. اگر دوست دارید سیگنال وای‌فای در بهترین حالت قرار داشته باشد، باید مودم در فضایی باز و فاقد هرگونه دیوار یا مانع قرار دهید. آنتن‌های مودم در حالت عمودی قرار دهید و تا جای ممکن ارتفاع محل قرارگیری مودم را بالا ببرید. در نهایت اطمینان حاصل کنید روتر تا جای ممکن در بخش مرکزی منزل یا محل کار قرار داشته باشد تا در کل فضای ساختمان بهترین پوشش ممکن را فراهم کند.


۳. کانال رادیویی مناسب را پیدا کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر همسایه‌های شما هم از روتر وای‌فای استفاده کنند این احتمال وجود دارد که تداخل سیگنال‌ها موجب تضعیف آن‌ها شود. روترهای بی‌سیم می‌توانند در چند کانال مختلف کار کنند و شما بهتر است روتر خود را روی کانالی قرار دهید که کمترین تداخل ممکن را داشته باشد. برای پیدا کردن بهترین کانال وای‌فای در منزل یا محل کارتان می‌توانید از ابزارهایی نظیر Wi-Fi Stumbler یا Wi-Fi Analyzer استفاده کنید.


۴. تداخل ناشی از سایر لوازم الکترونیکی را به حداقل برسانید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

این تنها سایر روترها نیستند که می‌توانند با امواج شبکه وای‌فای شما تداخل داشته باشند. تلفن‌های بی‌سیم، اجاق‌های مایکروویو و سایر لوازم خانگی هم می‌توانند سیگنال وای‌فای را تخریب کنند. استفاده از روترهای دوبانده (Dual-Band) می‌تواند به حل این مشکل کمک کند. همچنین می‌توانید تلفن بی‌سیمی خریداری کنید که در باند دیگری کار می‌کند. اگر هم ترجیح می‌دهید سخت‌افزار جدیدی نخرید، می‌توانید شانس خود را با دور کردن مودم وایرلس از وسایلی که احتمال تداخل دارند امتحان کنید.


۵. با تمهیدات امنیتی بهتر دزدان وای‌فای را ناکام بگذارید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

حتی اگر روتر شما پسورد داشته باشد باز هم ممکن است به‌راحتی هک شود. راه‌های ساده‌ای وجود دارد که با استفاده از آن‌ها می‌توانید مچ دزدان وای‌فای را بگیرید، ولی بهترین کار این است که با رعایت بهتر نکات امنیتی راه را بر روی آن‌ها سد کنید. استفاده از پسوردهای WPA کاملا ضروری است ولی حتی این پسوردها را هم می‌توان هک کرد. خاموش کردن قابلیت WPS روتر و استفاده از فیلتر مک آدرس جزو بهترین روش‌ها برای مقابله با حملات هک پسورد وای‌فای است.


۶. اپلیکیشن‌هایی را که پهنای باند را اشغال می‌کنند کنترل کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر شخصی در شبکه به‌صورت مکرر از ویدیو چت، بازی‌های آنلاین، فایل‌های تورنت یا سرویس‌های استریمینگ استفاده کند، در واقع پهنای باند را اشغال و سرعت اینترنت را برای سایر افراد کاهش می‌دهد. خوشبختانه شما می‌توانید از چیزی به نام Quality of Servise یا با اختصار QoS بهره بگیرید تا این فعالیت‌ها را کنترل کند. با استفاده از تنظیمات QoS روتر می‌توانید اپلیکیشن‌های خاصی را در اولویت استفاده از پهنای باند قرار دهید تا مهم‌ترین اپلیکیشن‌ها به پهنای باند مورد نیازشان دسترسی داشته باشند.


۷. محدوده‌ی پوشش وای‌فای را با ترفندهای دست‌ساز افزایش دهید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر با رعایت تمام نکات گفته‌شده هنوز هم روتر شما به‌طور کامل فضای خانه یا محل کار را پوشش نمی‌دهد، می‌توانید محدوده‌ی پوشش آن را با ترفندهایی دست‌ساز گسترش دهید. یکی از ترفندهای موردعلاقه‌ی ما استفاده از ورق‌های آلومینیوم فویل است. البته همان‌طور که در تصویر می‌بینید می‌توانید برای این روش از یک قوطی فلزی نوشابه هم استفاده کنید. نتیجه‌ی این روش‌ها خیره‌کننده نیست ولی درهرحال با به کار بردن آن‌ها قادر خواهید بود بدون زحمت زیاد اندکی حداکثر فاصله‌ی پوشش روتر را افزایش دهید.


۸. سیگنال روتر را با هک کردن تقویت کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

یکی از روش‌های عالی دیگر برای گسترش دادن پوشش روتر این است که آن را هک و فریمور DD-WRT (یا یکی از فریمورهای مشابه دیگر) را روی آن نصب کنید. این فریمور نه‌تنها امکانات امنیتی بسیار زیاد و قابلیت‌های بهبودیافته‌ی دیگری را در اختیار شما قرار می‌دهد، بلکه امکان تقویت کردن قدرت سیگنال انتقال اطلاعات را هم فراهم خواهد کرد. البته توجه داشته باشید که این کار می‌تواند به روتر آسیب بزند، ولی اغلب روترها می‌توانند افزایشی تا سقف ۷۰میلی وات را بدون ایجاد هیچ مشکلی تحمل کنند. با این کار محدوده‌ی پوشش شبکه‌ی وای‌فای شما به میزان قابل‌توجهی افزایش پیدا خواهد کرد.


۹. روتر قدیمی خود را به ریپیتر تبدیل کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر هیچ‌کدام از ترفندهای قبلی کارساز واقع نشود، به یک گسترش‌دهنده‌ی پوشش شبکه نیاز خواهید داشت. رنج اکستندرها خیلی گران نیستند ولی اگر نمی‌خواهید برای خرید سخت‌افزار جدید هزینه‌ای بپردازید، می‌توانید با استفاده از فریمور DD-WRT، یک روتر وایرلس قدیمی را به اکستندر تبدیل کنید. توجه داشته باشید که احتمالا سرعت اتصال شما از طریق این اکستندر به‌خوبی اتصال مستقیم نخواهد بود. ولی درهرحال اگر برای دسترسی به شبکه‌ی وای‌فای در مرزهای خانه‌ی خود مشکل دارید، این روش با هزینه‌ای ناچیز کارتان را راه می‌اندازد.


۱۰. برای روتر زمان‌بندی ریبوت شدن تنظیم کنید

۱۰ روش برای تقویت شبکه Wi-Fi در خانه و محل کار

اگر شما هم جزو آن دسته از افراد هستید که مجبورید برای حفظ عملکرد خوب روتر هرازگاهی آن را ریبوت کنید، یک راه‌حل بهتر برای این کار وجود دارد. می‌توانید ابتدا آزمایش‌هایی را ترتیب دهید تا مطمئن شوید مشکل ناشی از گرما، فریمور قدیمی یا دانلود بیش‌ازحد نیست ولی در نهایت یک شیوه‌ی ساده برای حل مشکل وجود دارد؛ کافی است روتر را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که روزی یک‌بار یا بیشتر به‌صورت خودکار ریبوت شود. برای این کار می‌توانید از فریمور DD-WRT یا یک خروجی قدیمی تایمردار استفاده کنید. بدین ترتیب احتمالا کمتر نیاز پیدا خواهید کرد تا روتر را به‌صورت دستی ریبوت کنید.


روش چک کردن سلامت باتری لپ‌تاپ


خبرگزاری ایسنا: با استفاده از روشی ساده در محیط ویندوز می‌توانید از سلامت باتری لپ‌تاپ خود آگاه شوید. ابتدا در محیط ویندوز کلیدهای ترکیبی Win+R را فشار دهید تا پنجره‌ی Run باز شود. سپس در محیط Run عبارت CMD را وارد کرده و Enter بزنید. حالا در محیط خط فرمان دستور زیر را وارد کنید: powercfg/batteryreport

گزارش سلامت باتری، در قالب یک فایل html در محلی که خط فرمان در آن قرار گرفته است، ذخیره می‌شود. اکنون کافی است به محلی که این فایل قرار دارد، بروید و فایل ذخیره‌شده را با مرورگر خود باز کنید.

روش چک کردن سلامت باتری لپ‌تاپ

در این فایل اطلاعات دقیقی شامل جزئیات باتری، ظرفیت ذخیره‌سازی و طول عمر تقریبی باتری مشاهده خواهید کرد. این اطلاعات می‌توانند برای شما بسیار مفید باشند. در واقع به‌ شما نشان می‌دهد که تا چه زمانی شما می‌توانید از این باتری استفاده کنید.

روش چک کردن سلامت باتری لپ‌تاپ

از سوی دیگر اکثر کاربران لپ‌تاپ تصور می‌کنند تا هر زمانی لپ‌تاپ‌شان از عهده انجام وظایف خود برآید، می‌توان از آن برای انجام امور مختلف رایانه‌ای استفاده کرد، اما این تصور اشتباه بوده و ممکن است لپ‌تاپ‌ها وقتی که بیشتر از هر زمان دیگر به وجود آن‌ها نیاز دارید، ناگهان دچار ایراد شوند. پس بهتر است قبل از اینکه درگیر دردسرهای تعمیر دستگاه، بازیابی اطلاعات، تامین قطعه و… شوید به فکر چاره باشید.

فعالان بازار معتقدند طول عمر یک دستگاه تحت تاثیر عوامل مختلفی چون نحوه استفاده، ورود تکنولوژی‌های نوین و مدل‌های مبتنی بر فناوری‌های جدید و عوامل دیگری از این دست متفاوت است، با این حال گفته می‌شود به طور میانگین عمر مفید یک لپ‌تاپ، سه تا چهار سال تخمین زده می‌شود. البته محصولات برخی برندها ممکن است عمر بیشتری داشته باشند، با این حال اگرچه در بسیاری موارد ممکن است خرابی یک قطعه در نگاه اول به معنی پایان یافتن عمر یک لپ‌تاپ نباشد، اما عدم یافتن قطعه در بازار، به دلیل عرضه مدل‌های جدید که بر تکنولوژی‌های نوین مبتنی هستند خط قرمزی روی ادامه حیات لپ‌تاپ می‌کشد.

در هر حال معمولا یکی از اولین قطعاتی که در لپ‌تاپ دچار مشکل می‌شوند، باتری‌ها هستند در این صورت اگر همچنان باتری لپ‌تاپ شما در بازار موجود باشد، می‌توانید با صرف مبلغی مشکل را برطرف کنید اما در غیر این صورت شما برای استفاده از دستگاه خود باید لپ‌تاپ را به پریز برق متصل کنید که با این شیوه دیگر امکان آن را نخواهید داشت که از لپ‌تاپ خود در حین حرکت و هرجایی استفاده کنید، به عبارت دیگر با این شیوه لپ‌تاپ شما به یک دستگاه رایانه شبیه خواهد شد. بر همین اساس بهترین راه آن است که از باتری خود مراقبت کرده و پس از شارژ باتری آن را از برق خارج کنید.

کارشناسان توصیه می‌کنند زمانی که در محیطی ثابت هستید و امکان استفاده از پریز برق برای شما وجود دارد، از باتری استفاده نکنید تا بدین ترتیب عمر مفید آن را افزایش دهید. البته پیش از این کار حتما از محافظ نیز استفاده کنید تا نوسانات احتمالی برق آسیبی به دستگاه شما نرساند.

نکته دیگر آنکه یکی از دلایل خرابی سریع لپ‌تاپ اتصال مستقیم لپ‌تاپ به برق است، اگر دقت کرده باشید هنگامی که لپ‌تاپ را به برق وصل می‌کنید، گاهی اوقات جرقه‌های کوچکی در اطراف پریز به‌راحتی قابل مشاهده‌اند، همین جرقه‌ها یا به قولی نوسانات برق باعث می‌شود که به لپ‌تاپ آسیب جدی وارد شود.

استفاده از پریزها یا سه راهی‌ها یا محافظ جریان برق می‌تواند این مشکل را تا حد زیادی برطرف کند. توصیه می‌شود لپ‌تاپ را مستقیم به برق وصل نکنید. علاوه بر این همواره سعی کنید از نرم‌افزارها و ضدویروس‌های مناسب و اصل استفاده کنید.


بهترین روش برای قفل کردن گوشی‌های اندرویدی چیست؟


وب سایت گجت نیوز: امروزه راه‌های مختلفی برای قفل کردن گوشی های اندرویدی پیش روی کاربران قرار گرفته‌اند؛ از پسورد و پین گرفته تا شناسایی اثر انگشت و چهره کاربران در برخی پرچمداران بزرگ. در این مقاله به مقایسه این روش‌های مختلف می‌پردازیم.

برخلاف گذشته و محدودیت‌هایی که در عرصه فناوری وجود داشت، حالا برای قفل کردن تلفن های هوشمند چندین روش مختلف وجود دارد که از جمله آنها می‌توان به شناسایی اثر انگشت و چهره کاربر یا پسورد و پین اشاره کرد. اما بهترین روش برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

قفل کردن گوشی های اندرویدی

با توجه به اینکه اکثر کاربران حجم قابل توجهی از اطلاعات خصوصی خود را در گوشی هوشمند خود ذخیره می‌کنند، فاکتور امنیت از اهمیت بالایی برخوردار است. گوشی های اندرویدی به صورت پیش‌فرض کدگذاری شده و راه‌های مختلفی جهت قفل شدن را پیش روی کاربران گذاشته‌اند. برخی موارد امنیت بالاتری دارند، در حالی که استفاده از برخی روش‌های دیگر آسان‌تر است.

رمز عبور (پسورد)

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: یک رمز عبور پیچیده و قوی امنیت بالایی دارد.
معایب: تایپ کردن پسوردی پیچیده آن هم چند بار در روز کمی سخت است.
چه زمانی از آن استفاده کنیم: هرگاه که به بالاترین درجه از امنیت نیاز دارید.

علی رغم تمامی سختی‌ها و قدیمی شدن، هنوز هم استفاده از پسورد به معنای امنیت بالا در حفظ اطلاعات شخصی درون گجت‌هاست. هک کردن یک پسورد قدرتمند و پیچیده بسیار سخت و تقریبا غیرممکن است و می‌توانید مطمئن باشید که گوشی شما و اطلاعات درون آن امن هستند.

تنها نکته منفی مربوط به قفل کردن گوشی های اندرویدی با پسورد ، نیاز به وارد کردن آن برای چند بار در طول روز است؛ کاری که معمولا به صورت میانگین در طی روز باید حدود ۱۰۰ بار انجام دهیم. به جای آن بهتر است پسورد را به عنوان گزینه ثانوی برای یکی از حسگرهای بیومتریک در نظر بگیرید.


پین

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: وارد کردن آن به نسبت پسورد راحت‌تر است.
معایب: به یاد آوردن یک پین کد قوی کمی سخت است.
چه زمانی از آن استفاده کنیم: به عنوان گزینه ثانوی برای روش‌های بیومتریک قفل کردن دستگاه.

پین کد یک جایگزین مناسب و ساده برای پسورد است که می‌توان در قفل کردن گوشی های اندرویدی از آن بهره گرفت. در اندروید می‌توان پین‌هایی تا سقف ۱۶ عدد را وارد کنید که برابر است با ۱۰ کادریلیون ترکیب مختلف! با اینکه یک پین ۱۶ رقمی بسیار امن و مناسب است اما به یاد آوردن آن به مراتب سخت خواهد بود. همچنین وارد کردن ۱۶ رقم در منوی آنلاک دستگاه وقت زیادی از کاربر می‌گیرد.

بیشتر افراد معمولا پین ۴ رقمی برای گوشی خود انتخاب می‌کنند که در این حالت ۱۰ هزار ترکیب مختلف می‌توان ساخت. تا زمانی که از گزینه‌های خیلی ساده نظیر ۱۲۳۴ یا ۵۵۵۵ استفاده نکنید، حدس زدن این پین‌های کوتاه نیز آنچنان ساده نیست.


قفل با الگو (Pattern Lock)

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: استفاده ساده و خلاق از آن
معایب: بسیاری از افراد الگوهای ساده و قابل پیش‌بینی را استفاده می‌کنند.
چه زمانی از آن استفاده کنیم: اگر گوشی شما از حسگر اثرانگشت بهره نمی‌برد و به پین علاقه‌ای ندارید.

در این روش برای قفل کردن گوشی های اندرویدی باید یک الگو را در بین ۹ نقطه انتخاب کنید. استفاده از این روش جالب و ساده است، چرا که کشیدن دست به روی صفحه به صور افقی، عمودی یا ضربدری حس طبیعی و خوبی دارد و پس از مدتی این کار برایتان عادی خواهد شد.

همچون پسورد و پین، قفل با الگو زمانی امن و مناسب است که الگوی مورد استفاده شما ساده و قابل پیش‌بینی نباشد. اتصال تنها ۴ نقطه به هم به شما ۱۶۲۴ گزینه مختلف می‌دهد در حالی که استفاده از هر ۹ نقطه برابر است با چهارصد هزار ترکیب مختلف!

تحقیقات نشان می‌دهد افراد در زمان انتخاب الگو خیلی قابل‌پیش‌بینی و تنبل هستند و معمولا از ۴ تا ۵ نقطه را مورد استفاده قرار می‌دهند و حالت‌های ساده و پرتکراری را انتخاب می‌کنند.


حسگر اثر انگشت

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: سریع و امنیت نسبتا مناسب
معایب: سنسورها همیشه در موقعیت مناسب قرار ندارند.
چه زمانی از آن استفاده کنیم: اکثر کاربران امروزه از همین گزینه استفاده می‌کنند.

امروزه حتی در گوشی‌ های پایه و میان‌رده نیز گزینه مربوط به قفل کردن گوشی با حسگر اثر انگشت وجود دارد و اکثر کاربران نیز از همین روش ساده استفاده می‌کنند. دلیل این موضوع نیز مشخص است: سریع، امن و حسی بودن آن. حسگر اثر انگشت صفحه لاک اسکرین را رد می‌کند و کاربر هرچه سریعتر به اپلیکیشن‌های گوشی خود دسترسی خواهد داشت.

برای قفل کردن برخی گوشی ها نظیر گوگل پیکسل می‌توان از قابلیت جسچر‌های اثر انگشت نیز استفاده کرد. می‌توانید با اسلاید سنسور بخش نوتیفیکیشن‌ها را باز کنید. استفاده از این روش برای قفل کردن گوشی های اندرویدی با صفحات نمایش بزرگ مناسب است.

علاوه بر این تمامی سنسورهای اثر انگشت شبیه به هم نیستند. سرعت عمل برخی از آنها بیشتر است و همچنین در جاهای مختلفی از گوشی تعبیه می‌شوند (از دکمه هوم گرفته تا پشت گوشی). همچنین در حین استفاده از دستکش نمی‌تونید از این روش بهره ببرید.


تشخیص چهره کاربران

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: سرعت بالا و آنلاک دستگاه تنها با یک نگاه
معایب: در حال حاضر هنوز به امنیت ایده‌آل نرسیده است
چه زمانی از آن استفاده کنیم: اگر آنچنان به اپلیکیشن‌های بانکی و پرداختی متصل نیستید و ضریب امنیت برایتان زیاد مهم نیست.

اندروید اولین بار در سال ۲۰۱۱ قابلیت آنلاک گوشی با چهره کاربران را معرفی کرد که متاسفانه امنیت بسیار پایینی داشت و حتی با استفاده از یک عکس نیز می‌توانستیم آن را هک کنیم و به همین خاطر Smart Lock جایگزین آن شده است که در ادامه مقاله آن را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

با این حال برخی از سازندگان گوشی های هوشمند هنوز هم سعی دارند این قابلیت را به صورت اختصاصی در اختیار کاربران خود قرار دهند. دو نوع قابلیت تشخیص چهره وجود دارد: فیس آی دی اپل که در آیفون ایکس معرفی شده بود به کمک یک سنسور فروسرخ یک تصویر سه بعدی دقیق و با جزئیات بالا از چهره کاربر را می‌خواند. هک کردن این روش کاملا غیرممکن نیست اما اپل ادعا می‌کند امنیت آن ۲۰ برابر بیشتر از حسگر اثر انگشت (تاچ آی دی) است.

به نظر می‌رسد این تکنولوژی در آینده بیشتر مورد استفاده قرار گیرد و قابلیت قفل کردن گوشی های اندرویدی به لطف آن بهبود یابد. هواوی اولین شرکتی است که یک سیستم جدید و اختصاصی مشابه با فیس آی دی اپل رونمایی کرده است.

اما روش دوم در محصولاتی نظیر گلکسی اس ۹ سامسونگ و وان پلاس ۵T مورد استفاده قرار گرفته شده است: ثبت یک تصویر ۲ بعدی توسط دوربین سلفی گوشی. سرعت این روش بالاست، اما آن را می‌توان به سادگی گول زد. همچنین اگر عینک بزنید و یا در محیطی کم‌نور قرار داشته باشید، احتمالا با خطا روبرو می‌شوید.

به عنوان یک قانون عمومی، اگر یک سازنده امکان خرید و پرداخت‌های اینترنتی با قابلیت تشخیص چهره را فراهم کند، می‌توانید به امنیت این روش مطمئن باشید. سامسونگ و وان پلاس این گزینه را در پرچمداران خود ارائه نکرده‌اند.


پردازشگر عنبیه چشم

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: یکی از امن‌ترین روش‌های بیومتریک قفل کردن گوشی های اندرویدی
معایب: نور زیاد یا عینک در آن خلل ایجاد می‌کند.
چه زمانی از آن استفاده کنیم: اگر آن را به حسگر اثر انگشت گوشی ترجیح می‌دهید.

یکی از امن‌ترین گزینه‌های پیش رو در حوزه قابلیت‌های مبتنی بر سنسورهای بیومتریک، همین پردازشگر آیریس است. امنیت این روش حتی از سنسورهای اثر انگشت نیز بالاتر است. این گزینه در حال حاضر تنها در گوشی‌ های سامسونگ نظیر گلکسی اس ۹ و گلکسی نوت ۸ وجود دارد چرا که سیستم عامل اندروید به صورت پیش‌فرض از آن پشتیبانی ندارد. اگر این گزینه در اندروید P قرار گیرد احتمالا گوشی های بیشتری با حسگر عنبیه چشم از راه خواهند رسید.

حسگر آیریس هر دو چشم شما را اسکن می‌کند. سرعت و دقت آن بالاست و امکان استفاده از آن برای اپلیکیشن‌های پرداختی و بانکی نیز وجود دارد.

اما این روش شامل نکات منفی نیز می‌شود، چرا که کاربر باید چند کار مختلف انجام دهد: ابتدا باید دکمه پاور گوشی را فشار دهید و سپس گوشی را در موقعیت مناسبی بگذارید تا پردازش چشم‌های شما آغاز شود. حسگر اثر انگشت این محدودیت را ندارد.

حسگر عنبیه چشم با نور مستقیم و قوی نیز مشکل دارد و یا اگر عینک بزنید احتمال بروز خطا بالاست.


پردازش هوشمند (Intelligent Scan)

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

مزایا: ادغام قابلیت‌های مثبت حسگر تشخیص چهره و عنبیه چشم
معایب: امنیت نامناسب برای استفاده در اپلیکیشن‌های پرداختی و بانکی
چه زمانی از آن استفاده کنیم: اگر معمولا از قابلیت تشخیص‌ چهره استفاده می‌کنید.

این قابلیت توسط شرکت سامسونگ طراحی شده است و در گوشی گلکسی اس ۹ قرار دارد. سیستم پردازشگر هوشمند طوری طراحی شده تا قابلیت‌های مثبت شناسایی چهره و پردازشگر عنبیه چشم را با هم ادغام کند و محدودیت‌های دو روش مذکور از بین بروند.

کارکرد این روش با پردازش چهره شما آغاز می‌شود. اگر این مورد با موفقیت انجام نشود (به عنوان مثال نور کم باشد) پردازش عنبیه چشم شما آغاز می‌شود. اگر این مورد نیز موفق نشود، هر دو قابلیت به صورت همزمان مورد استفاده قرار می‌گیرند. کمی پیچیده به نظر می‌رسد، اما تمامی این مراحل به صورت خودکار و خیلی سریع پیگیری می‌شوند.

متاسفانه به خاطر استفاده از قابلیت تشخیص چهره سامسونگ، نمی‌توان از این روش برای اپلیکیشن‌های پرداختی و بانکی استفاده کرد.


Smart Lock

بهترین راه برای قفل کردن گوشی های اندرویدی چیست؟

علاوه بر گزینه‌های اصلی مربوط به قفل کردن گوشی های اندرویدی ، این سیستم عامل از ۵ گزینه مربوط به قفل هوشمند بهره می‌برد که در نوع خود جالب و امن هستند.

حالت On-Body Detection: این قابلیت زمانی که حس کند گوشی هنوز در دسترس شخص است، آن را در حالت قفل نشده (آنلاک) نگه می‌دارد. به عنوان مثال زمانی که گوشی را در جیب یا کیف خود می‌گذارید. اما این بدان معناست که گوشی زمانی که در جیب فرد دیگری باشد نیز آنلاک می‌شود. این حالت بیشتر راحتی کاربر را مد نظر قرار می‌دهد تا فاکتور امنیت.
حالت Trusted Places: در این حالت زمانی که در مکان خاصی باشید گوشی قفل نشده باقی می‌ماند. این موقعیت مکانی می‌تواند مدرسه، خانه، ادامه یا هر جایی که معمولا در آن حضور دارید باشد. فراموش نکنید هرکسی که گوشی شما را در همین مکان‌ها در اختیار داشته باشد قادر به باز کردن آن خواهد بود.
حالت Trusted Devices: این مورد نیز می‌تواند برای قفل کردن گوشی های اندرویدی مورد استفاده قرار گیرد. در این حالت گوشی شما هنگامی که در محدوده برخی دستگاه‌های بلوتوثی باشد امکان آنلاک آن وجود دارد. با این حال امنیت این روش نیز کمی پایین است.
حالت Trusted Face: این حالت از زمان رونمایی خود در اندروید تکامل یافته و ولی باز هم گزینه مناسبی برای قفل کردن گوشی های اندرویدی نیست. اگر فاکتور امنیت آنچنان برایتان اولویت ندارد می‌توانید از گزینه مذکور استفاده کنید.
حالت Voice Match: در این حالت با گفتن عبارت OK Google گوشی کاربر آنلاک می‌شود. اگر از دستیار هوشمند گوگل زیاد استفاده می‌کنید، این حالت نیز برایتان کارآمد خواهد بود.


۵ روش برای شناسایی پاوربانک‌های برتر


روزنامه هفت صبح: هر چقدر به باتری گوشی خود ایمان داشته باشید، در زمان و مکانی حساس پشت شما را خالی می کند. حال فرقی نمی کند ظرفیت باتری شما زیاد باشد، سریع شارژ شود و یا از قابلیت های ذخیره باتری بهره ببرد. به همین خاطر گجتی به اسم «پاوربانک» به بازار آمد که سریع فراگیر شد و حتما شما نیز آن را می شناسید ولی اگر قصد خرید آن را داشته باشید، با کلی اعداد مختلف، برندهای تازه وارد و قیمت های متنوع روبرو می شوید که کار را کمی سخت می کند. به خاطر همین بهتر است بدانید دقیقا باید به چه چیزی توجه کنید.

۵ راه برای شناسایی پاوربانک‌های برتر

۱٫ اندازه

همیشه موقع خرید، بعضی افراد به خاطر ظرفیت بیشتر سراغ مدل های بزرگ تر می روند. مدل هایی که در بیشتر مواقع فلسفه قابل حمل بودن این گجت را زیر سوال می برند. به علاوه مدل های کوچک ظرفیت کمی دارند و ممکن است نتوانند به نیاز شما پاسخ بدهند. اگر اهل مسافرت و مسیرهای طولانی هستید و مدت زمان زیادی به منبع برق دسترسی ندارید، مدل های بزرگ تر را بگیرید ولی در غیر این صورت حتما کوچک ترها را انتخاب کنید زیرا سریع شارژ شده و حتی در جیب شلوار جین شما به راحتی جای می گیرند.

۲٫ ظرفیت

پاوربانک هایی تا ظرفیت ۲۰ هزار میلی آمپر نیز در بازار موجودند ولی آیا این دلیلی بر بهتر بودن شان می شود؟ جواب خیر است. اول این که پاوربانکی با این ظرفیت نجومی، زمان زیادی برای شارژ شدن می گیرد و ممکن است به جایی برسید که یک روز در میان شارژ کرده و استفاده کنید. به علاوه تجربه ثابت کرده است برندهای جدید این حوزه به همان میزانی که می گویند ظرفیت ندارند و حداقل ۲۰ درصد از عدد را دروغ می گویند. خلاصه پیشنهاد می شود از برندی معتبر، ظرفیت متوسطی را بگیرید.

۳٫ آمپر

پاوربانک ها آمپرهای مختلفی از جمله ۱، ۲ و ۵ آمپر دارند. تمام تبلت ها و بیشتر گوشی های جدید با ظرفیت بیش از سه هزار میلی آمپر نیازمند قدرت ۲ آمپر به بالا هستند. یعنی اگر از مدل ۱ آمپر برای شارژ این مدل ها استفاده کنید، ممکن است در چند روز آینده بتوانید شاهد عدد ۱۰۰ درصد باشید!

۴٫ چیپست

بعضی از مدل های پاوربانک دارای چیپست خاصی هستند که می تواند نوع شارژ شدن وسیله را با توجه به میزان باتری تعیین کند. یعنی فرضا وقتی گوشی خاموش است با آمپر کمتری شروع کرده و در ادامه به نهایت قدرت شارژ خود می رسد و وقتی به آخر کار رسید دوباره ولتاژ را کم می کند. این روش معمولا برای شارژرهای سریع استفاده می شود و توصیه می کنیم حتما به دنبال آن باشید.

۵٫ باتری

در حقیقت هر شرکت باتری لیتیومی خاص خود را می زند که بتواند ظاهری متفاوت ایجاد کند. به خاطر همین بسیاری از این باتری ها استاندارد درست و حسابی ندارند. متاسفانه نمی توان شرکت سازنده باتری را به راحتی تشخیص داد و به همین دلیل حتما نظرات مردم را بخوانید. در ضمن باتری پاوربانک ها معمولا تا ۵۰۰ بار شارژ به خوبی جوابگوست و بعد از آن ظرفیتش به تناوب کم می شود. پس سعی کنید خیلی هزینه زیادی روی پاوربانک نکنید زیرا به زودی باید عوض شود.


جویندگان طلا؛ راه و روش استخراج ارز‌های دیجیتالی


روزنامه سازندگی: استخراج ارزهای دیجیتال شبیه یک مسابقه مسلحانه است که پاداش زود هنگامی برای شرکت کنندگان این عرصه به همراه دارد. احتمالا شما درباره بیت کوین، اولین نوع ارز دیجیتال که در اوایل سال ۲۰۰۹ منتشر شده، شنیده اید. از همان لحظه، ارزهای دیجیتال مشابهی به بازار جهانی وارد شده اند، از جمله نوعی از بیت کوین به نام Bitcoin Cash، اگر وقت خود را برای یادگیری اصول اولیه به درستی در نظر بگیرید، می توانید در میدان رمزنگاری ارزها شرکت کنید.

کدام ارزهای دیجیتال باید استخراج شوند؟

اگر شما استخراج بیت کوین را در سال ۲۰۰۹ شروع کرده بودید، می توانستید تا به امروز هزاران دلار درآمد کسب کنید. در عین حال، می توانستید پول زیادی را نیز از دست داده باشید. بیت کوین برای شروع ماینرهایی که در مقیاس کوچک کار می کنند، انتخاب خوبی نیست. در حال حاضر هزینه های سرمایه گذاری و نگهداری سخت افزار- بدون توجه به دشواری محاسبات ریاضی این فرآیند- برای یک ماینر تازه کار و کم کار سودمند نیست و اکنون استخراج بیت کوین تنها برای مبالغ بالا در نظر گرفته می شود.

جویندگان طلا

از سوی دیگر Dogecoins، Litecoins و Feathercoins، سه ارز دیجیتال مبتنی بر Scrypt یا رمزنگاری هستند که بهترین شروع برای مبتدیان است. در ارزش فعلی Litecoins، یک ماینر ممکن است از ۵۰ سنت تا ۱۰ دلار در روز با استفاده از سخت افزارهای استخراج درآمد کسب کند. Dogecoins و Feathercoins با همان سخت افزار استخراج سود کمتری را تولید می کنند، اما روز به روز محبوب تر می شوند. همچنین Peercoins می تواند یک بازگشت معقول و مناسب برای سرمایه گذاری وقت و انرژی شما داشته باشد.

همان طور که مردم با عجله بیشتری به دنیای ارزهای دیجیتال ملحق می شوند، انتخاب شما برای استخراج هم سخت تر می شود، زیرا سخت افزارهای آپدیت شده، قدرتمندتر و گرانقیمت تری برای استخراج ارزهای دیجیتال مورد نیاز خواهندبود. اگر می خواهید در کار استخراج ارز دیجیتال باقی بمانید یا درآمد مد نظر خود را به دست آورید و به یک ارز دیجیتال ساده تر بروید، مجبور خواهید شد، سرمایه گذاری بزرگی انجام دهید. احتمالا شما می بایست از ۳ تا از بهترین روش های استخراج بیت کوین استفاده کنید و همچنین باید مطمئن شوید که در کشور شما بیت کوین و استخراج آن قانونی است. این مطلب مشخصا بر روی استخراج از دیجیتال تمرکز دارد.

آیا استخراج ارز دیجیتال ارزشش را دارد؟

اگر به عنوان یک سرگرمی به استخراج ارزهای دیجیتال نگاه کنیم، با توجه به سرمایه اولیه و هزینه هایی که برای خرید سخت افزار مخصوص نیاز دارد مشخصا سرگرمی هزینه بری است. به طور خاص، ارزهای دیجیتال ذکر شده در بالا برای استخراج توسط افراد معمولی بسیار قابل دسترسی هستند و در حدود ۱۸ تا ۲۴ ماه هزینه های سخت افزاری برای یک فرد عادی می تواند به مبلغ ۱۰۰۰ دلار در ماه هم برسد.

به عنوان درآمد دوم، استخراج ارز دیجیتال یک روش پولسازی قابل اعتماد برای اکثر مردم نیست. کسب سود از استخراج ارز دیجیتال تنها زمانی قابل توجه است که کسی مایل باشد ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار در هزینه های سخت افزاری پیش روی خود سرمایه گذاری کند و در آن زمان است که شما به طور بالقوه می توانید ۵۰ دلار در روز یا بیشتر کسب کنید.

جویندگان طلا

انتظارات منطقی داشته باشید

اگر هدف شما این است که پول قابل توجهی به عنوان درآمد دوم درآورید، بهتر است به جای استخراج ارزهای دیجیتال، از روش خرید آنها با پول نقد استفاده کنید و سپس امیدوار باشید که ارزش آنها مانند شمش طلا یا نقره افزایش یابد. اگر هدف شما این است که چند دلار دیجیتالی بسازید و آنها را به نحوی خرج کنید، با استخراج ارزهای دیجیتال راه درازی در پیش خواهیدداشت. استخراج کنندگان باهوش باید هزینه های برق دستگاه هایشان را تا ۰٫۱۱ دلار در هر کیلووات ساعت حفظ کنند؛ استخراج ارز دیجیتال با ۴ کارت گرافیک GPU می تواند در حدود ۸ تا ۱۰ دلار در روز (بسته به نوع ارزی که انتخاب می کنید) و با حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ دلار در هر ماه برایتان آب بخورد.

در حال حاضر، این احتمال وجود دارد که ارز دیجیتال انتخابی شما مانند بیت کوین جهش مالی بزرگی داشته باشد. پس احتمالا شما می توانید درآمد هزاران دلاری از ارز دیجیتال خود داشته باشید. این شانس کم شما در ترقی بازار ارز دیجیتال انتخابی تان چیزی شبیه به بخت آزمایی است با کمی اطمینان بیشتر. اگر تصمیم دارید استخراج ارز دیجیتال را امتحان کنید، این کار را به عنوان سرگرمی و با درآمد بسیار کمی انجام دهید. این کار را می توانید به جای جمع آوری قطعات واقعی طلا، «جمع آوری گرد و غبار طلا» در نظر بگیرید و البته همیشه درباره کلاهبرداری های اینترنتی و از دست رفتن پول نقد خود هوشیار باشید.

تمرکز بر روی استخراج ارزهای دیجیتال «رمزگذاری شده»، یعنی، Litecoins، Dogecoins یا Feathercoins نیاز دارد که این سه مورد را انجام دهیم: به شبکه ارز دیجیتال خدمات حسابداری منظم ارائه دهید. استخراج ارز دیجیتال اساسا کاری تمام وقت است و توسط کامپیوتر حسابداری به نام «تاییدکننده معاملات» صورت می پذیرد. هرچند روز یک بار بخش هایی از ارز دیجیتال را به عنوان پاداشی برای خدمات حسابداری خود دریافت کنید. هزینه های شخصی خود را از جمله برق و سخت افزار، کنترل کنید.

۱۰ نکته که باید درباره استخراج ارز دیجیتال بدانید

جویندگان طلا

۱٫ یک پایگاه داده خصوصی به نام کیف پول مجازی. این یک مکان محافظت شده با رمز است که درآمد شما و لیست گسترده معاملات را ذخیره می کند.

۲٫ یک بسته نرم افزاری رایگان برای استخراج، که معمولا از cgminer و stratum تشکیل شده است.

۳٫ عضویت در یک پلت فرم استخراج آنلاین، که اعضای آن طیف وسیعی از ماینرها هستند که کامپیوترهای خود را برای افزایش سودآوری و ثبات درآمد ترکیب می کنند.

۴٫ عضویت در صرافی ارز آنلاین، جایی که شما می توانید سکه های مجازی خود را با پول نقد متداول مبادله کنید و بالعکس.

۵٫ اینترنت پرسرعت قابل اعتماد تمام وقت. با کیفیت ۲ مگابیت در هر ثانیه یا سریعتر.

۶٫ محل نصب سخت افزار، در زیرزمین محل زندگی خود و یا فضای دیگری که خنک باشد.

۷٫ یک کامپیوتر با طراحی سفارشی برای استخراج، بله، شما ممکن است از رایانه فعلی خود را برای شروع استفاده کنید، اما در حالی که سیستم های استخراج در زیرزمین در حال فعالیت هستند، نمی توانید از کامپیوتر استفاده کنید. یک کامپیوتر اختصاصی بسیار مناسب است. نکته: از لپ تاپ، کنسول بازی یا تبلت استفاده نکنید. این دستگاه ها به اندازه کافی برای تولید درآمد موثر نیستند.

۸٫ واحد پردازش گرافیکی ATI (GPU) یا یک پردازنده تخصصی که تراشه استخراج ASIC نام دارد. هزینه هرکدام ممکن است از ۹۰ دلار برای هر GPU یا تراشه ASICبرای ارائه خدمات حسابداری و کار استخراج بسیار کارآمد است.

۹٫ فن خانه برای تولید هوای سرد در کامپیوتر استخراج شما. فرآیند استخراج گرمای قابل توجهی تولید می کند و خنک سازی سخت افزار برای موفقیت شما بسیار مهم است.

۱۰٫ کنجکاوی شخصی. شما به اشتیاق قوی برای خواندن و یادگیری مداوم نیاز دارید، زیرا تغییرات فناوری به سرعت در حال انجام هستند و قاعدتا هر روز تکنیک های جدیدتری برای بهینه سازی نتایج استخراج ارز دیجیتال وجود خواهدداشت. موفق ترین استخراج کنندگان روزانه ساعت های صرف مطالعه بهترین راه ها برای تنظیم و بهبود عملکرد استخراج ارز دیجیتال می کنند.

استخراج ارز دیجیتال چیست؟

اگر ما به ازای هر مقاله و گزارشی که در مورد استخراج ارز دیجیتالی می بینیم، یک دلار دریافت می کردیم شک نکنید که در مدت کوتاهی پول هنگفتی به جیب می زدیم. این کار بسیار در میان مردم شناخته شده و تقریبا همه جا درباره آن صحبت می شود. تعدادی از مردم می دانند که استخراج ارز دیجیتال می تواند به منبع درآمدی برایشان تبدیل شود، اما هیچ نظر قطعی ای درباره آن ندارند. برای روشن شدن مسائل یک بار برای همیشه، ما در این مقاله درباره استخراج ارزهای دیجیتال صحبت خواهیم کرد- چه کاری چگونه انجام می شود و انواع مختلف استخراج کدامند. اطلاعات برای تمام معاملات ارز دیجیتال در آنچه که بلوک های داده نامیده می شود، تعبیه شده است.

جویندگان طلا

هر کدام از این بلوک ها با چندین نفر دیگر ارتباط برقرار می کنند و یک زنجیره بلوک یا «بلاک چین» ایجاد می کنند. برای بررسی معاملات، این بلوک ها باید در اسرع وقت مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند. صادرکنندگان ارز دیجیتال به خوبی می دانند که آنها به تنهایی قدرت پردازش این حجم از اطلاعات و محاسبات را ندارند و اینجا همان جایی است که نام ماینرها یا استخراج کنندگان ارزهای دیجیتال به میان می آید. استخراج کنندگان سرمایه گذارانی هستند که سخت افزار، فضای کامپیوتری و زمان را برای مرتب سازی از طریق بلوک های داده اختصاص می دهند. هنگامی که معادن آنها بر حسب «هش»- پازل با فرمول ریاضی پیچیده ای که نه تنها به بررسی معاملات، بلکه ایجاد ارز جدید کمک می کند.

شکل می گیرد، آنها راه حل خود را به صادرکننده ارز ارائه می کنند. هنگامی که کار و هش آنها مورد تایید قرار می گیرد، استخراج کنندگان یک پاداش شامل تعداد معینی سکه دریافت می کنند. بخشی از هزینه های محاسبات مربوط به معاملات استخراج کنندگان نیز برای تایید در شبکه به استخراج کنندگان مربوط می شود، بنابراین یک سیستم دو لایه پاداش وجود دارد. این نوع استخراج و پاداش حاصل از آن یک سیستم «اثبات کار» نامیده می شود، اصطلاحی که خود گویای معنای خود است: شما کاری را انجام می دهید و برای آن پول می گیرید. اثبات کار توسط Litecoin و Bitcoin و بسیاری دیگر از ارزهای دیجیتال استفاده می شود.

سیستم دیگری از استخراج به نام «اثبات سهام» نیز وجود دارد. برخلاف اثبات کار، این سیستم به صورت مستقل به کار نمی رود، بلکه در کنار سیستم اثبات کار است. اثبات مفهوم سهام، به این معنی است که سرمایه گذاران علاوه بر اثبات درآمد کاری از طریق استخراج ارز دیجیتال هم سود می برند، درواقع اثبات سهام مبلغی است که ماینر متناسب با مقدار ارز جاری در استخراج روی آن سرمایه گذاری کرده است. در حال حاضر، هر دو Peercoin و Novacoin شرایط استفاده اثبات کار/ اثبات ترکیب سهام را به صورت توام فراهم کرده اند. سرعت استخراج می تواند یک مسئله بسیار بزرگ باشد. این موضوع برای ارزهایی که از الگوریتم ۲۵۶-SHA در استخراج استفاده می کنند،

مانند بیت کوین و Peercoin-individual، می تواند حیاتی باشد زیرا الگوریتم و فرآیند هر دو نیاز به پردازشگر و مصرف انرژی بسیار بالا دارند. درواقع، بسیاری از استخراج کنندگانی که از استخراج ۲۵۶-SHA استفاده می کنند، کامپیوترهای جداگانه و قدرتمندی را در اختیار دارند که تنها به این وظیفه اختصاص داده شده است، و نه هیچ چیز دیگری. از آنجا که این برای اکثر استخراج کنندگان ارز دیجیتال امکان پذیر نیست، استخرهای استخراج تشکیل شده است که چندین ماینر سیستم های کامپیوتری خود را برای انجام این فرآیند ترکیب می کنند. به عنوان یک مقابله ۲۵۶-SHA، الگوریتم Scrypt یا رمزنگاری وجود دارد. Scrypt بسیار سریع تر و رایج است و زمان و انرژی کمتری را به خود اختصاص می دهد.

Litecoin و Novacoin از جمله ارزهای دیجیتال هستند که از Scrypt استفاده می کنند و تعداد بیشتری از استخراج کنندگان خود را در میان سرمایه گذاران ماین های کوچک ارز دیجیتال برگزیده اند. درآمد ارزی دیجیتال از طریق استخراج ساخته می شود؛ با این حال، این فرآیند اغلب می تواند زمان گیر و نسبتا کم بازگشت، به ویژه برای استخراج کنندگان تک نفره باشد. این قطعا طرح غنی و سریعی نیست و بهتر است آن را به صورت اشتراکی با چند نفر دیگر انجام دهید تا هم هزینه کمتری برای سخت افزار و مسائل جانبی صرف کنید و هم با اطمینان بیشتری به استخراج بپردازید.

سکه های دیجیتال

بیت کوین یک اختراع اینترنتی با کارکردهایی مشابه پول بی پشتوانه یا پول حکومتی است. نوآورانه بودن بیت کوین به این معناست که خالقان آن توانسته اند آن را در مدت کوتاهی از یک ایده به یک واقعیت اثرگذار بر دنیای اقتصاد و مراکز سیاست پژوهی مبدل کنند. زیرا در چند سال گذشته ارزش بیت کوین در بازارهای جهانی از چند صدم دلار به چند هزار دلار افزایش یافته است. پول بودن یک جایگاه حقوقی است و پول بودن بیت کوین منوط به پذیرش جایگاه حقوقی آن از سوی دولت هاست.

تاکنون هیچ دولتی بیت کوین را به عنوان پول به رسمیت نشناخته است و دولت های ایالات متحده آمریکا، آلمان و چین بر کالا بودن بیت کوین تاکید دارند. البته از لحاظ فنی و کارکردی این عبارت صحیح است که بیت کوین نوعی پول دیجیتال بر پایه شبکه همتا به همتا و امضای دیجیتال است که به کاربران امکان می دهد تا بدون هیچ واسطه ای، انتقال پول غیرقابل بازگشت انجام دهند. Nodها یا گره های شبکه هر معامله را در شبکه اعلام می کنند که پس از تایید در یک سیستم اثبات کار، در یک تاریخچه عمومی به نام block chain یا زنجیره بلوکی ذخیره می شود.

قبل از ابداع بیت کوین، سیستم های مالی آنلاین برای امنیت به یک سیستم کنترل کننده مرکزی احتیاج داشتند. مخترع این پول مجازی با ابداع یک شیوه اثبات کار در شبکه همتا به همتا، راهی جایگزین پیشنهاد کرد. بیت کوین پروژه ای نسبتا جدید و شدیدا تحت توسعه است. به همین دلیل توسعه دهندگان آن به کاربران توصیه می کنند که به آن به عنوان یک نرم افزار آزمایشی نگاه کنند.

خالق نامرئی

جویندگان طلا

ساتوشی ناکاموتو؛ این نامی است که به عنوان مخترع بیت کوین در اینترنت منتشر شده است اما هویت واقعی او هنوز مجهول است. بسیاری معتقدند که او یک شخص نیست و بیت کوین محصولی از یک گروه برنامه نویسی بزرگ است. مشخصات اولین بیت کوین در سال ۲۰۰۹ توسط ساتوشی ناکوموتو در یک فهرست ایمیل رمزنگاری شده منتشر شد. ناکاموتو پروژه را به اواخر سال ۲۰۱۰ موکول کرد و در سال ۲۰۱۱ هم ایمیلی از سوی ساتوشی ارسال شد که می گفت او دیگر از بیت کوین دست کشیده و به سوی پروژه های دیگر متمایل شده است.

در تاریخ ۲ می سال ۲۰۱۶ کریگ رایت ادعا کرد که همان ساتوشی ناکاموتو است. BBC اعلام کرد که طبق اسناد منتشر شده توسط وی، رایت توانسته یک پیام را توسط کلید خصوصی مربوط به اولین تراکنش بیت کوین امضا کند. برخی از اعضای برجسته انجمن بیت کوین هم ادعای او را تایید کردند. سه روز پس از این که کریگ رایت ادعا کرد که همان ساتوشی ناکاموتو است، از انظار عمومی پنهان شد و در وبلاگش اعلام کرد که مدرک دیگری برای اثبات ادعای خود نخواهدآورد.

هویت نانشاخته ناکاموتو باعث نگرانی هایی می شود که یکی از دلایل آن به برداشت نادرست از متن باز بودن بیت کوین بر می گردد. این که هر توسعه دهنده ای می تواند کد آن را بازبینی کرده و یا تغییراتی در آن ایجاد کرده یا نرم افزار بیت کوینی مخصوص خودش را بسازد. امنیت، از ویژگی های مهم نرم افزار متن باز است. هیچ کس مالک شبکه بیتکوین نیست و درست همانند ایمیل، این کاربران بیت کوین هستند که آن را کنترل می کند. بیت کوین کاربردهای جالبی دارد که در هیچ کدام از سیستم های پرداخت دیگر نمی توان یافت.