Tag Archives: روسیه

شکست روسیه؛ لغو تولید انبوه سوخوی Su-۵۷


وبسایت گجت نیوز: بدون شک لغو تولید انبوه سوخوی Su-57 پک فا خبری بسیار جنجالی است و توجه علاقه‌مندان به علوم نظامی را به خود اختصاص می‌دهد. با وجود اینکه مقامات روسی از توانمندی‌ها و عملکرد جنگنده خود در آزمایش‌ها و همچنین سوریه اظهار رضایت کردند و در طی این سال‌ها بی‌وقفه به تعریف و تمجید از جنگنده نسل ۵ خود می‌پرداختند، جانشین وزیر دفاع روسیه در گفتگو با نشریه ژاپنی دیپلمات اعلام کرد:

سوخوی Su-57 یکی بهترین جنگنده‌های تولید شده در دنیاست. در نتیجه تسریع روند تولید انبوه جنگنده نسل پنج (Su-57) منطقی نیست.

جاستین برانک،‌ کارشناس هوانوردی نظامی از اندیشکده امنیتی و دفاعی RUSI (با ۱۸۷ سال قدمت) حرف‌های جانشین وزیر دفاع روسیه مبنی بر عدم نیاز به تولید انبوه جنگنده بومی پک فا را یک خوشبینی غیرمنطقی توصیف کرده و معتقد است حرف‌های جانشین وزیر دفاع روسیه بدان معناست که سوخوی Su-57 آنقدر از رقبای خود برتر است که نیازی به ساخت آن نیست؛ البته آقای برانک با این حرف محالف است.

شکست روسیه؛ لغو تولید انبوه سوخوی Su-۵۷

پس به جای ساخت جنگنده نسل ۵، روسیه به کاری می‌پردازد که در آن خوب است،‌ یعنی ارتقای جنگنده‌های نسل چهاری که در خدمت دارد. پیش از این قرار بود Su-57 جایگزین جنگنده‌های نسل ۴ قدیمی‌تر در نیروی هوایی روسیه شامل میگ-۲۹ و سوخوی Su-57 شود. ناگفته نماند روسیه در رقابت جنگنده‌های نسل ۴ به شدت خوب عمل کرد و با ساخت جنگنده‌هایی مطرح همچون سوخوی Su-35S، به خوبی ظاهر شد.

سوخوی Su-57 که روس‌ها آن را قاتل جنگنده‌های نسل ۵ آمریکایی F-22 رپتور (Raptor) و F-35 لایتنینگ ۲ (Lightning 2) می‌خواندند مدت کوتاهی در سوریه نیز حضور داشت که البته این حضور تنها چند روز طول کشید و Su-57 در این مدت با هیچ تهدیدی که در دنیای واقعی وجود دارد روبرو نشد.

پروژه پک فا که با سرمایه گذاری مشترک روسیه و هند آغاز شد، پس از اختلاف دو طرف بر سر تقسیم تولید و توسعه فناوری با مشکل روبرو شد. در نهایت پس از ۱۱ سال کار مشترک، هند از پروژه خارج و روسیه که با اقتصادی بحران زده دست و پنجه نرم می‌کرد را تنها گذاشت. نکته جالب‌تر اینجاست که به نظر هندی‌ها به F-35 آمریکایی علاقه‌مند بوده و از خریداران احتمالی این جنگنده نسل ۵ هستند.

ناگفته نماند دلایل اصلی هندی که آنان را به خروج از پروژه پک فا سوق داد نارضایتی هندی‌ها از توانمندی‌ها و قابلیت‌های سوخوی Su-57 بود. نارضایتی از سیستم‌های الکترونیکی جنگنده به ویژه رادار آن، ناتوان بودن موتورها، نارضایتی از پنهانکاری و رادارگریزی جنگنده و بالا بودن سطح مقطع راداری آن، مشکلات فنی و دیرکردهای پر تعداد در پروژه، افزایش هزینه‌ها و طلب پشتیبانی مالی بیشتر از سوی روسیه و… از جمله دلایل اصلی بود که هندی‌ها را به خروج از پروژه پک فا ترغیب کرد. روسیه همچنین دست هندی‌ها را از کدهای کامپیوتری Su-57 کوتاه کرده بود که این عامل نیز بر نارضایتی آنان می‌افزود. در اصل تیر خلاص به پروژه پک فا زمانی زده شد که هندی‌ها از آن خارج شدند.

در واقع بزرگترین مشکل پک فا سطع مقطع راداری بالای آن است که سبب می‌شود جنگنده رادارگریزی و پنهانکاری ضعیفی داشته باشد. تا آنجا که هفته نامه نظامی جینز در یکی از گزارش‌های سال ۲۰۱۶ خود پک فا را تنها اسما یک جنگنده نسل نسل ۵ می‌دانست. برای مقایسه بد نیست بدانید سطح مقطع راداری جنگنده‌های نسل ۴٫۵ غربی نیز از Su-57 کمتر است! پنهانکاری گرمایی نیز مشکل دیگر Su-57 است. ناتوانی موتور این هواپیما و نداشتن موتوری با رانش و مصرف سوخت ایده آل نیز از دیگر ضعف‌های اصلی Su-57 به شمار می‌رود و توسعه موتور مناسب برای آن نیز شدیدا با دیرکر مواجه است.

پک فا دارای دو دهلیزهای داخلی حمل مهمات زیر بدنه است که مجموعا ۶ آویزگاه داخلی دارند (درباره دهلیزهای ریشه بال بحث است)، زیر هر بال نیز ۳ آویزگاه خارجی دارد و می‌تواند در این ۱۲ آویزگاه مقدار زیادی مهمات حمل کند. پیش‌تر انتظار می‌رفت روزی به قابلیت حمل بمب‌های اتمی نیز دست یابد. البته دهلیزهای Su-57 چندان بزرگ نیستند؛ دو موشک‌ ضدکشتی براهموس-A و KH-35UE در دهلیزهای داخلی جا نمی‌شوند و در صورت حمل زیر بال نیز سبب افزایش سطح مقطع راداری می‌شوند. در این حالت جنگنده پشی از رسیدن به برد شلیک موشک توسط شناورها و آواکس‌ها کشف شده و کشتی‌ها می‌توانند جنگنده را با موشک‌های پدافندی فوق دوربرد و فرا افق همچون موشک آمریکایی RIM-174 SM-6 هدف قرار دهند.

همچنین ادعا می‌شد این هواپیما توان مانوری بالاتر از رقبای غربی خود دارد که در این مورد نیز شبهاتی وارد است. برای مثال در یکی از نمایشگاه‌های هوایی برای اینکه سازه بدنه Su-57 قادر به تحمل فشار وارده هنگام مانور باشد، به بدنه و بال‌هایش میله‌های فلزی جوش داده بودند تا توان تحمل فشار سازه افزایش یابد!

روس‌ها امیدوار بودند جنگنده‌ای بسازند که بتواند در نبرد نزدیک از پس جنگنده‌‌های غربی برآید، اما با این سطح از پنهانکاری پک فا قادر به نزدیک شدن به نسل ۵‌های غربی نخواهد بود و حتی در صورت ورود به نبرد هوایی نزدیک با جنگنده‌ای همچون F-22 نیز امکان شکست Su-57 به شدت بالاست.

جاستین برانک معتقد است روس‌ها با تامل در پروژه خود متوجه شدند با صرف این هزینه بالا به هواپیمایی با قابلیت‌های بالاتر از آن‌چه که دارند نخواهند رسید و به همین دلیل تصمیم به عدم تولید انبوه آن رسیدند. سوخوی Su-57 با ۴۰ میلیون دلار قیمت به ازای هر فروند، از F-35 به قیمت ۹۵ تا ۱۲۲ میلیون دلار به ازای هر فروند بسیار ارزان‌تر است، با این حال همچنان از دیگر جنگنده‌های روسی گران‌تر است.

آقای برانک معتقد است روسیه کم و بیش شکست خود در زمینه ساخت یک جنگنده نسل ۵ واقعی را پذیرفته است. وی می‌گوید با این قیمت روس‌ها می‌توانند جنگنده‌های قدیمی‌تر و پرتعدادتر خود را به رادار و موشک‌های قوی‌ مجهز کنند که تفاوتی هم ندارد، زیرا خود Su-57 واقعا رادارگریز نبوده است.

در حال حاضر روسیه مشغول کار روی تانک،‌ زیردریایی و جنگ افزارهای اتمی جدیدخود است که این فعالیت‌ها بخش اعظم بودجه دفاعی این کشور که سالانه کاهش نیز می‌یابد را به خود اختصاص می‌دهند و به نظر می‌رسد سوخوی Su-57 از اولین قربانیان کمبود بودجه است. به نظر می‌رسد در حال حاضر که شمار F-35های آمریکایی به شدت در حال افزایش است و چینی‌ها نیز به صورت جدی مشغول عملیاتی کردن جنگنده نسل ۵ چنگدو J-20 خود هستند، ارتش روسیه از ارتش‌های برتر دنیا عقب مانده است. پروژه پک فا را می‌توان گران‌ترین شکست نظامی روسیه دانست.


فناوری‌های مورد استفاده در تصویربرداری جام‌جهانی روسیه


خبرگزاری ایسنا: در رقابت‌های جام جهانی امسال از فناوری‌های بسیاری استفاده شده است اما فناوری استفاده شده در تصویربرداری این مسابقات شگفت انگیز است.

به نقل از تک رادر، شاید بالغ بر یک میلیارد نفر در جهان رقابت فینال جام‌ جهانی ۲۰۱۸ روسیه را تماشا کنند. روس‌ها برای این‌ که اطمینان پیدا کنند تک تک این افراد به خوبی این رقابت‌ها را تماشا می‌کنند، تدابیر و آمادگی‌های لازم را انجام داده‌اند.

فناوری‌های مورد استفاده در تصویربرداری جام‌جهانی روسیه

فرآیند فیلمبرداری از یک مسابقه فوتبال کاری دشوار است که نیازمند کار چند ساعته چند صد نفر دست‌ اندر کار از قبل از بازی است.

سرمایه‌گذاری‌های بزرگی نیز در این فرآیند نیاز است. جام جهانی ۲۰۱۸ در مجموع از ۲۱۰ کشور دنیا به طور زنده گزارش می‌شود.

فیفا چند ماه پیش از برگزاری جام جهانی اعلام کرد که این برای اولین بار است که تمام ۶۴ مسابقه در این رقابت‌ها با کیفیت بالای “Ultra HD” و تکنیک “HDR” برای تصویر برداری استفاده می‌شود.

برای این که این مهم میسر گردد، در هر بازی جام‌جهانی ۳۷ دوربین هر مسابقه را پوشش می‌دهند.

کارایی این ۳۷ دوربین به این ترتیب است که ۸ دوربین تصویری با کیفیت بالای UHD با وضوح ۴K می‌گیرند که دوربین اصلی لنزی عریض دارد که سبب می‌شود تصویر بیشتر شبیه به پرده سینما به نظر برسد.

۸ دوربین دیگر تصاویری با کیفیت‌های ۱۰۸۰ پیکسل و “اچ‌.دی‌.آر” و کیفیت ۱۰۸۰ با قابلیت “SDR” می‌گیرند.

فناوری‌های مورد استفاده در تصویربرداری جام‌جهانی روسیه

تیم کارگردانی این مسابقات برای اینکه حتی سریع‌ترین حرکات بازیکنان را از دست ندهد از ۸ دوربین دیگر برای نمایش صحنه ها در حالت آهسته استفاده می‌کند.

دو دوربین نیز تصاویری با سرعت حرکت فوق‌العاده آهسته ضبط می‌کنند.

این دوربین‌ها به عنوان یک ابزار کلیدی برای استفاده از “کمک داور ویدئویی”(VAR) هستند. این فناوری زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که داوران قصد دارند از صحت تصمیم گرفته شده اطمینان پیدا کنند.

(VAR) در لحظه‌های حساس بازی مورد استفاده قرارمی‌گیرد.

دو دوربین دیگر نیز در بالای استادیوم به پرواز در می‌آیند. دو دوربین زاویه معکوس نیز در استادیوم قرار دارد.

برای پایان بازی‌ها نیز دو دوربین “تونلی” وجود دارد که لحظات پایانی را پوشش دهند.

برای تصویر برداری این رقابتهای مهیج یک دوربین نیز وجود دارد که با قابلیت چرخش ۳۶۰ درجه، از رقابت‌ها فیلمبرداری می‌کند که برای افرادی است که می‌خواهند صحنه‌ای از فوتبال را با فناوری “واقعیت مجازی” تماشا کنند.

در مجموع ۳۷ دوربین “سونی” در این رقابت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

همچنین ۲۹ “شانتر” یا “سوئیچر” نیز وجود دارد که از برند “سونی” است. ۱۰۰۰ مانیتور نیز برای ارسال تصاویر وجود دارد.

فناوری‌های مورد استفاده در تصویربرداری جام‌جهانی روسیه

تمامی این خدمات توسط شرکت Host Broadcast Services” (HBS)” ارائه شده است.

این شرکت از سال ۲۰۰۲ وظیفه نمایش جام‌ جهانی را به عهده داشته است.

برای اینکه تمام افراد مشتاق در دنیا بتوانند از تماشای این رقابت‌ها لذت ببرند، این بازی‌ها در اختیار تمامی کانال‌هایی قرار گرفته است که استفاده از آن‌ها برای عموم آزاد است.

این در حالی است که کانال‌هایی که بتوانند وضوح “۴K” را پشتیبانی کنند، بسیار محدود است و ابزارهای استفاده از این وضوح وجود ندارد.

امید است که در جام‌ جهانی ۲۰۲۲ قطر کانال‌های “۴K” استاندارد سازی شوند.


زیردریایی‌های مخوف روسیه؛ از «بوری» هسته‌ای تا «کیلو» دیزلی


وب سایت روزیاتو – حسین علی پناهی: روسیه که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروری، ناگاه خود را بی دفاع و منزوی می دید و قدرت نظامی و اقتصادی خود در سطح بین المللی را به یکباره سقوط کرده دید، از زمان روی کار آمدن ولادیمیر پوتین و بخصوص در دوره سوم ریاست جمهوری او به یکباره قدرت گذشته خود را بازیافته و در بسیاری از معادلات بین المللی دست بالا را دارد. در مناقشات اوکراین و به خصوص سوریه اکنون روسیه بیش از هر کشور دیگری نقش تعیین کننده را دارد و کار بجایی رسیده که در مناقشات بین المللی بدون بدست آوردن رضایت این کشور هیچ پیشرفتی ممکن نخواهد بود.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

روسیه تحت حکومت پوتین, علیرغم مشکلات اقتصادی و تحریم های کشورهای غربی و به ویژه ایالات متحده، توانسته با همراه سازی برخی از کشورهای همسو، و سود بردن از کشمکش ها و اختلافات بین این کشورها و ایالات متحده، فشار این سختگیری های غربی ها و مشکلات درونی خود را کاهش داده و در این اثنا توان نظامی خود را به نحو چشمگیری افزایش دهد. در این میان شاید بتوان گفت یکی از نقاط قوت ارتش روسیه ناوگان زیردریایی های هسته ای و غیرهسته ای آن است که حتی بزرگ تر از ناوگان زیردریایی های مدرن ایالات متحده می باشد. این ناوگان شامل ۷۲ فروند زیردریایی است که در زمان نگارش این مقاله یک فروند بیشتر از ناوگان مشابه ایالات متحده است.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

این ناوگان از زیردریایی های هسته ای، مجهز به موشک های کروز، تهاجمی و مخصوص عملیات ویژه یا آزمایشی تشکیل شده است. بهترین نمونه ها ۴ فروند زیردریایی مجهز به موشک بالستیک از کلاس «بوری» (Borei) هستند. هر کدام از این زیردریایی های هسته ای ۱۶ موشک بالستیک «بولاوا» (Bulava) را با خود حمل می کنند که بیش از ۵٫۸۰۰ مایل (۹٫۲۸۰ کیلومتر) برد داشته و هر کدام می توانند ۶ کلاهک هسته ای ۱۵۰ کیلوتنی را حمل نمایند. روسیه قصد دارد ۸ فروند از این نوع را به ناوگان خود اضافه کند. علاوه بر این ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی روسیه ۷ فروند مدل Delta III/IV در خود دارد که مجهز به موشک های «سینوآ» (Sineva) می باشند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلیزیردریایی کلاس «بوری»

همچنین می تواند به آخرین فروند از زیردریایی غول پیکر کلاس «تایفون» (Typhoon) با نام «دیمیتری دونسکوی» (Dmitri Donskoy) اشاره کرد که در حال حاضر به عنوان محملی برای آزمایش موشک مورد استفاده قرار می گیرد. بعد از آن نوبت ۸ فروند زیردریایی غول پیکر کلاس اسکار ۲ (Oscar-II) است که مجهز به موشک های هدایت شونده می باشند. این مدل ها با طول ۵۰۰ فوت (۱۵۲٫۴ متر) و وزن ۲۴٫۰۰۰ تن، در ابتدا توسط اتحاد جماهیر شوروی برای نابودی ناوهای هواپیمابر آمریکایی ساخته شده و با موشک های کروز بسیار بزرگ و قدرتمند مجهز شدند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی کلاس «اسکار»

هر یک از این غول های دریایی ۲۴ فروند موشک پی-۷۰۰ ضد کشتی «گرانیت» (Granit) حمل می کنند. برخلاف ایالات متحده، روسیه از هر دو نوع زیردریایی های تهاجمی هسته ای و دیزلی با نیروی الکتریکی استفاده می کند. روسیه همچنین ۱۲ فروند کلاس «آکولا» (Akula)، ۳ فروند از کلاس «ویکتور ۳» (Victor III) و ۴ نوع از کلاس هسته ای «سیرا» (Sierra) در اختیار دارد. اغلب این سه کلاس به دوران جنگ سرد و قبل از آن و به طور کلی دوران اتحاد جماهیر شوروی تعلق دارند هر چند تعداد کمی از آن ها نیز پس از فروپاشی این ابرقدرت ساخته شدند.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی کلاس «آکولا»

اخیراً نیز روسیه سفارش ساخت ۲ فروند از کلاس «یاسن» (Yasen) با قابلیت حمل موشک های کروز را داده که می توانند جایگزین اسکارهای قدیمی و فرسوده شوند. در زمره زیردریایی های دیزلی الکتریکی نیز روسیه ۲۱ فروند کلاس «کیلو» (Kilo) و یک فروند کلاس «لادا» (Lada) نیز در اختیار دارد. کیلو ها در آب های نزدیک به خاک روسیه فعالیت می کنند که از آن جمله می توان به دریای سیاه و مدیترانه اشاره کرد. این زیردریایی ها اغلب در دوران اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده و تعدادی از آن ها نیز مانند «روستوف-اون-دون» (Rostov-on-Don) در سال ۲۰۱۴ وارد خدمت شدند. زیردریایی کلاس «لادا» برای جایگزینی کلاس «کیلو» طراحی شده و قرار است که دستکم ۵ فروند از آن ها ساخته شود.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

زیردریایی «روستوف- اون- دون»

علاوه بر این روسیه دارای ناوگانی ویژه مربوط به زیردریایی های با قابلیت انجام عملیات ویژه است که از آن میان می توان به ۲ فروند بسیار غول پیکر به نام «کشتی مادر» (mothership) اشاره کرد که بر پایه بدنه و ساختار دلتا ۳ و دلتا ۴ ساخته شده اند و برای شیرجه رفتن نمونه های کوچک به عمق دریا مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین روسیه یک فروند زیردریایی کلاس «لوسهاریک» (Losharik)، ۳ فروند از کلاس «نلما» (Nelma) و ۳ فروند نیز از کلاس «کاشالوت» (Kashalot) است که برای فعالیت های مهندسی در عمق دریا طراحی شده اند. شاید خوفناک ترین مدل این فهرست مدل «ساروف» (Sarov) باشد، پلتفرمی آزمایشی برای شلیک اژدر خوفناک کانیون/ استاتوس ۶ ( Kanyon/Status-6 apocalypse torpedo) که یک اژدر با سیستم تغذیه هسته ای است و برای هدف قرار دادن اهداف ساحلی مانند بندرها و شهرها طراحی شده و از یک کلاهک گرما هسته ای با قدرت ۱۰۰ مگاتنی سود می برد.

ناوگان مخوف و پرتعداد زیردریایی های روسیه؛ از «بوری» هسته ای تا «کیلو» دیزلی

موشک ضد کشتی «گرانیت»

سیستم تهاجمی استاتوس ۶ برای دور زدن سامانه های دفاع موشکی ایالات متحده، نابودی تمامی مناطق ساحلی با انفجار هسته ای،سونامی، و غیرقابل سکونت کردن منطقه برای مدت بسیار طولانی طراحی شده است. نیروی دریایی ایالات متحده، یک فروند زیردریایی بیشتر از ایالات متحده، دستکم روی کاغذ، دارد در حالی که ناوگان زیردریایی های ایالات متحده تماماً تهاجمی بوده و به موشک های بالستیک و کروز مجهز شده اند. به عبارت دیگر تمامی ناوگان زیردریایی های ایالات متحده از نوع هسته ای بوده و تاکنون نیازی به ساخت زیردریایی های غیرهسته ای ندیده زیرا هیچ دشمن محلی قابل توجهی ندارد که بتواند در این زمینه آن را تهدید کند.


بریوف A-۵۰U؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه


وب سایت گجت نیوز – رضا موسوی: از جمله مهم‌ترین هواپیماهای روسی حاضر در سوریه می‌توان به هواپیمای آواکس بریوف A-50U اشاره کرد که چشم تیزبین روس‌ها در آسمان سوریه است و می‌تواند تمامی تحرکات دشمن را زیر نظر بگیرد.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

بریوف A-50U نام یک هواپیمای پیش اخطار و کنترل هوابرد یا همان آواکس ساخت روسیه است که اولین پروازش را در سال ۲۰۱۱ انجام داد و اولین فروند آن نیز در سال ۲۰۱۳ به نیروی هوایی روسیه تحویل داده شد. A-50U نمونه ارتقا یافته از نمونه قدیمی‌تر A-50M است که به سیستم‌های الکترونیکی دیجیتال و کامپیوترهای قوی‌تر مجهز شده است. بریوف A-50 در اصل همان هواپیمای ترابری راهبردی روسی ایلوشین Il-76MD است که یک رادار و سیستم‌های مورد نیاز هواپیماهای آواکس به آن اضافه شده است.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

روسیه در حال حاضر سه فروند A-50U دارد که دست کم یکی از آن‌ها در سوریه است. این هواپیماها یک رادار به نام اِشمل-ام با دو آنتن بزرگ دارد که همگی در یک پوشش دیسکی شکل به قطر ۱۱ متر بالای بدنه قرار دارند. آنتن‌های این رادار گردان بوده و در هر دقیقه ۶ بار می‌چرخند تا یک پوشش سراسری فراهم آورده و تمامی جهت را با رادار خود پویش کند.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

اشمل-ام یک رادار قدرتمند است که بیشینه برد جستجوی آن در حالت پویش آسمان ۶۰۰ کیلومتر و در حالت پویش سطح نیز ۳۰۰ کیلومتر است. البته ناگفته نماند هدفی همچون یک هواپیمای جنگنده و یا یک ناوشکن در این بردها کشف نمی‌شود و این اعداد بیانگر بیشینه توان رادار هواپیماست. این رادار همچنین می‌تواند در حالت ترکیبی نیز کار کرده و همزمان آسمان و سطح را پویش کند که البته در این حالت برد پویش کاهش می‌یابد.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

آواکس A-50 به همراه دو فروند جنگنده رهگیر نسل ۴ روسی میگ-۳۱

رادار اشمل-ام می‌تواند ۳۰۰ هدف را به صورت همزمان دنبال کرده و با ۴۰ عدد از آن‌ها به صورت همزمان درگیر شود. البته این هواپیما مسلح نیست و منظور از درگیر شدن این است که جنگنده‌های خودی را به سمت آنان هدایت می‌کند. این هواپیما همچنین قابلیت تشخیص دوست از دشمن را داشته و می‌تواند ارتباطات رادیویی را نیز رمزنگاری کند.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

این هواپیما نقش مدیریت نبرد را نیز بر عهده داشته و می‌تواند همزمان ۱۰ تا ۱۲ جنگنده (یک اسکادران) را مدیریت کند؛ برای مثال به هر هواپیما می‌گوید که با کدام هدف درگیر شود. بریوف A-50U برای دفاع از خود به سیستم جنگ الکترونیک مجهز است و با استفاده از آن در کار موشک و رادارها اخلال ایجاد می‌کند.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

آواکس بریوف A-50U دارای پیوستگی پروازی ۷٫۵ تا ۱۱ ساعت است که البته با سوخت‌گیری هوایی افزایش نیز می‌یابد. این هواپیما ۱۵ خدمه دارد که عبارت‌اند از دو خلبان، یک افسر ناوبری، یک مهندس پروازی و یک متخصص ارتباط رادیویی که این افراد مسئول پرواز با هواپیما، هدایت و دیگر امور مربوطه به هواپیما هستند. دیگر اعضای خدمه نیز سه افسر رادار، سه افسر ناوبری و هدایت‌گر و سه مهندس هستند که وظیفه این سه گروه کار با سیستم‌های راداری و همکاری با دیگر نیروهای خودی است.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

آواکس بریوف A-50U در همکاری با سامانه پدافند هوایی موشکی روسی S-400 ارتش روسیه می‌تواند یک تیم بسیار قدرتمند را تشکیل دهد و به پدافند در امر هدف یابی و کنترل آتش کمک کند. در حمله موشکی پیشین نیروی دریای آمریکا به پایگاه هوایی شعیرات سوریه، ۵۹ موشک کروز آمریکایی تاماهاوک (Tomahawk) از ۷۰ کیلومتری پایگاه هوایی حمیمیم که S-400 روسی در آن مستقر است گذر کردند، بی آن‌که S-400 قادر به سرنگونی آنان باشد. البته در صورت توانمندی نیز احتمالا روس‌ها به دلایل سیاسی از انجام این کار خودداری می‌کردند.

هواپیمای بریوف A-50U ؛ تکیه گاه اصلی نیروی هوایی روسیه در سوریه

آواکس بریوف A-50U که کمتر از ۱ ماه پیش به سوریه اعزام شده است، می‌تواند موشک‌های کروز که در ارتفاع پایین پرواز می کنند را نیز پیدا کرده و اطلاعات آن را به پدافند هوایی منتقل کند تا پدافند با آن‌ها درگیر شود. در صورت حمله موشکی دوباره توسط آمریکا، اگر بریوف A-50U در آسمان آن منطقه باشد می‌تواند موشک‌های تاماهاوک را چندین کیلومتر قبل از رسیدن به هدف پیدا کند. البته اینکه اینبار روس‌ها موشک را سرنگون کنند یا خیر مشخص نیست و تماما جنبه سیاسی دارد.


باز هم روسیه و موشک بالستیک قاره‌پیما


وب سایت روزیاتو – حسین علی پناهی: باز هم روسیه و باز هم موشک بالستیک قاره پیما اما این بار خطرناک تر و بسیار قوی تر! یکی از نکات جالب در مورد سلاح های اتمی این است که زمانی که یک سیاستمدار از آن ها صحبت می کند نسبت به زمانی که به طور واقعی مورد استفاده قرار می گیرند تاثیر بسیار بیشتری دارند. ولادیمیر پوتین هفته گذشته با اعلام اینکه کشورش در زمینه ساخت یک موشک بالستیک قاره پیما و سلاح های اتمی جدید به پیشرفتی خیره کننده دست یافته است همه جهانیان را شگفت زده کرد.

وی ادعا کرده که سیستم موشکی جدید این کشور می تواند هر سیستم ضد موشکی پیشرفته ای در جهان را شکست داده و ناکام بگذارد. او در یک کنفرانس خبری در این باره چنین گفت:” تلاش ها برای محدود کردن روسیه شکست خورده است، با این موضوع کنار بیایید”.

پوتین درباره چه سلاحی صحبت می کند؟

اس اس- ایکس-۳۰ شیطان ۲: موشک بالستیک قاره پیما و خوفناک جدید روسیه

با توجه به توضیحاتی که پوتین در این نشست خبری ارایه داد، به احتمال زیاد وی در مورد موشک بالستیک قاره پیما آر اس-۲۸ سارمات (RS-28 Sarmat) است. اسم رمز ناتو برای این موشک بالستیک قاره پیما اس اس ایکس ۳۰ شیطان ۲ (SS-X-30 Satan 2) می باشد. این موشک مانند یک موشک هسته ای معمولی با استفاده از راکت به فضا پرتاب می شود. اما سارمات از موتور سوخت مایع بسیار توانمندی استفاده می کند که در مقایسه با موتورهای سوخت جامد، توان و قدرت بسیار بیشتری به آن می بخشد. این موتور می تواند کلاهک های هسته ای این موشک بالستیک قاره پیما را به مسافت های بالاتری بفرستد که به معنای پایین آمدن سریع تر آن ها خواهد بود که در ادامه رهگیری و انهدام آن ها برای سیستم های دفاع موشکی را بسیار سخت خواهد کرد.

اس اس- ایکس-۳۰ شیطان ۲: موشک بالستیک قاره پیما و خوفناک جدید روسیه

اما این موشک بالستیک قاره پیما از مسیر پرتابی کوتاه تری استفاده می کند. به جای ایجاد یک کمان بالستیک پرتابی، سارمات تعدادی کلاهک هسته ای را رها خواهد کرد که هر کدام مانند یک موشک کروز هدایت شده عمل می کنند. بر اساس گزارش ها، با پرواز در نزدیکی زمین و با سرعت مافوق صوت، این موشک بالستیک قاره پیما می تواند جدیدترین سیستم های دفاع موشکی ایالات متحده را در رهگیری خود ناکام بگذارد که به طور خاص برای مقابله با موشک های بالستیکی طراحی شده که به روش سنتی کلاهک های خود را پرتاب خواهند کرد. الکسی لئونکوف، که یک تحلیل گر نظامی روسی است در مصاحبه با اسپوتنیک گفته که برد این موشک بالستیک قاره پیما بیش از ۱۸٫۰۰۰ کیلومتر است.

لئونکوف می گوید: [این موشک] همچنین دارای قسمت های مجزای بسیار زیاد، از ۱۰ تا ۱۵ کلاهک، است که هر کدام توانی بیش از ۷۵۰ کیلوتن دارند. آن ها در سرعت های مافوق صوت به سمت هدف خود پرواز کرده و طوری مانور خواهند داد که سیستم های دفاع موشکی موجود ایالات متحده توان رهگیری آن ها را نخواهد داشت”.

آیا قبلاً در مورد این تکنولوژی شنیده بودیم؟

اس اس- ایکس-۳۰ شیطان ۲: موشک بالستیک قاره پیما و خوفناک جدید روسیه

گزارش ها در مورد موشک بالستیک قاره پیمای جدید روسیه سال هاست که در رسانه های این کشور شنیده می شود و مهندسان پوتین در این زمینه تنها نیستند. روسیه، ایالات متحده و چین همگی وقت و سرمایه عظیمی را صرف توسعه موشک های مافوق صوت خود کرده اند. آزمایش های موشکی ایالات متحده در این زمینه با شکست و انفجار پیش از موعد مواجه شد که نشان می داد این موشک در تداوم مسیر پروازی و تحت کنترل ماندن در سرعت های مافوق صوت مشکل دارد. لازم به ذکر است که این موشک ها می توانند هر هدفی در دور دست ترین نقاط کره زمین را در عرض چندین دقیقه نابود سازند و این موضوع برای کشورهای برتر نظامی جهان وسوسه انگیز است.

این که این موشک ها می توانند کلاهک های هسته ای و متعارف را حمل کنند باعث نگرانی قدرت های برتر شده است که مبادا طرف مقابل در یک برخورد نظامی از آن ها استفاده نماید حتی اگر درگیری به صورت تصادفی و ناخواسته شکل گیرد. پوتین می تواند از ضعف سیستم دفاع موشکی ایالات متحده در رهگیری موشک بالستیک قاره پیمای جدید خود سود ببرد و هر زمان که بخواهد آمریکا را مورد هدف قرار دهد هر چند چنین کاری می تواند به نابودی طرفین بینجامد. این سیستم جدید نمایانگر خطراتی است که در سال های آینده ممکن است رخ دهند. مشکل اصلی این نیست که این موشک ها می توانند در مدت زمانی بسیار کم خود را به هدفی در دوردست برسانند زیرا همین حالا نیز موشک های بالستیک قاره پیما می توانند در عرض ۳۰ دقیقه به آنسوی کره زمین برسند.

اس اس- ایکس-۳۰ شیطان ۲: موشک بالستیک قاره پیما و خوفناک جدید روسیه

بلکه هراس اصلی این است که این موشک بالستیک جدید می تواند به صورت غیرمنتظره خود را به هدف برساند بدون این که سیستم های دفاع موشکی بتوانند جهت پرتاب آن را شناسایی کرده و آن را رهگیری نمایند و این موضوع خود تمامی محاسبات در مورد یک رویارویی هسته ای را به هم زده است. سیستم دفاع موشکی که توان مقابله با یک موشک کروز را نداشته باشد مانند سوراخی کوچک اما حیاتی در زره است.

چرا پوتین در این برهه زمانی در مورد این موشک بالستیک صحبت می کند؟

اس اس- ایکس-۳۰ شیطان ۲: موشک بالستیک قاره پیما و خوفناک جدید روسیه

سلاح های هسته ای این روزها دیگر ابزارهایی دیپلماتیک و در مورد سیاست های داخلی به شمار می روند. هدف اصلی پوتین از رونمایی از موشک بالستیک قاره پیما سارمات همان هدفی است که همیشه داشته است: کنترل کردن ناتو و جلوگیری از قدرت نمایی آن در مرزهای روسیه. استقرار سامانه های دفاع موشکی ناتو در کشورهای عضو این پیمان که مرز مشترک با روسیه دارند همواره از دغدغه های پوتین بوده است. این موشک قاره پیمای مافوق صوت، خشم پوتین را به کشورهای عضو ناتو یادآور می شود و نشان می دهد که روسیه از ظرفیت نظامی خود برای حمایت از تلاش های دیپلماتیک خود سود می برد. پوتین در سخنان اخیرش چنین گفته است:” هیچ کس به صحبت های ما گوش نداد، اکنون گوش فرا دهید”.

همچنین این رونمایی پیامی داخلی برای مردم روسیه داشت. افتخار به ارتش در میان روس ها بسیار عمیق است و پوتین با نشان دادن قدرت نظامی کشورش سعی دارد پایگاه قدرت خود در میان مردم روسیه را تحکیم بخشد. این همان رویه ای است که ترامپ با نوسازی زرادخانه های هسته ای کشورش در صدد القای آن است. حقیقت اما این است که زرادخانه های هسته ای هر دو کشور به شدت فرسوده و قدیمی شده و نیاز به مدرن سازی دارند. با توجه به جنگ های نیابتی دو کشور در سراسر جهان و تنش های مرزی، باید گفت که دستیابی به جهانی عاری از سلاح های هسته ای از هر زمان دیگری بعیدتر به نظر می رسد.


زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: زیردریایی های کلاس «کیلو» (Kilo) از لحاظ تکنیکی و صادراتی بسیار موفق عمل کردند. زیردریایی های مشهوری که تقریباً به معنای یک راه چاره برای نجات از درگیری در کشورهای متحد اتحاد جماهیر شوروی بوده و در طرف دیگر برای کشورهای عضو  ناتو  به یک کابوس تبدیل شده بود. ۵۳ فروند از این زیردریایی ها در طول ۳۳ سال ساخته شد که بار کاری لازم برای شرکت های کشتی سازی بزرگ روسی در طول دوران رکود پس از جنگ سرد را به منظور ادامه فعالیت آن ها فراهم کرد. علاوه بر عملیات های روسیه علیه داعش، بالا گرفتن تنش در دریای جنوبی احتمال درگیری های دریایی را افزایش داده است به همین دلیل باید شاهد حضور زیردریایی های کلاس کیلو در آب های آسیا باشیم.

برخلاف نیروی دریایی ایالات متحده، که زیردریایی های خود را به طور کلی اتمی کرده است اما روسیه هنوز به طور مشترک از زیردریایی های اتمی و دیزلی استفاده می نماید. زیردریایی های روسی نسبت به همتایان آمریکایی خود به مناطق عملیاتی نزدیک تر هستند. در حالی که روسیه از زیردریایی های هسته ای خود برای گشت زنی در آب های دوردست استفاده می کند ناوگان زیردریایی های دیزلی این کشور به خوبی برای نبرد در اروپا، خاورمیانه و کشورهای اطراف روسیه آمادگی دارند.

 

زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا 

تکیه گاه اصلی نیروی دریایی روسیه از ابتدا زیردریایی های کلاس ۸۷۷ بوده که ناتو و کشورهای غربی آن را با نام «کیلو» می شناسند و نسخه های روزآمد و مدرن این زیردریایی بسیار بی صدا و پنهانکار هستند. این کلاس روی هم رفته بیش از سه دهه است که در کارخانه های کشتی سازی روسیه ساخته می شود که این موضوع خود مبین کارآیی فوق العاده این زیردریایی در دریا بوده است. این زیردریایی در ابتدا قرار بود که در اختیار نیروهای دریایی کشورهای عضو پیمان ورشو قرار گرفته و جانشین قایق های قدیمی کلاس ویسکی و فوکستروت شود. این زیردریایی تنها ۷۲٫۵ متر طول و ۹٫۷ متر عرض و ۳۰۷۴ تن نیز وزن دارد. این زیردریایی تنها ۱۲ نفر افسر خدمه و ۴۱ خدمه ساده داشته و می تواند بدون نیاز به سوختگیری و تامین تجیهیزات مجدد ۴۵ روز را بدون وقفه به ماموریت خود ادامه دهد.

 

توان مورد نیاز برای این زیردریایی توسط دو ژنراتور دیزلی و یک گرداننده الکتریکی تامین شده که می توانند سرعت ۱۸٫۵ کیلومتر در ساعت در سطح و ۳۱ کیلومتر در ساعت در زیر آب را برای آن فراهم نمایند. این زیردریایی ها در مقایسه با زیردریایی های دیگر سرعت زیادی ندارند. برد عملیاتی آنها بین ۱۱۱۱۰ تا ۱۳۹۰۰ کیلومتر است یعنی این زیردریایی می تواند از مرکز فرماندهی ناوگان شمالی روسیه مسیر یک هزار کیلومتری را گشت زنی کرده و سپس به کوبا برسد. آن ها زیاد به عمق نیز نمی روند و بر اساس گزارش ها زیردریایی های کلاس کیلو معمولاً ۲۴۰ متر به عمق می روند و در بهترین حالت تا عمق ۳۰۰ متری نیز خواهند رفت این زیردریایی ها در آب های کم عمق نیز عملکرد خوبی دارند و با استفاده از دو پروانه پیشران که توسط موتورهای با سرعت پایین تغذیه می شوند کار کرده و به آن اجازه می دهند که در فضای نزدیک به کف دریا عملکرد بهتری داشته باشند. بخش زیادی از بی صدایی این زیردریایی مربوط به داخل آن است.

 

بدنه زیردریایی تقریبا به شکل یک قطره آب بوده و این طراحی جدید فشار آب روی طرح های زیردریایی قدیمی دوران جنگ جهانی دوم کاهش می دهد. موتور پیشران روی یک پایه ی لاستیکی قرار گرفته تا با برخورد آن با بدنه جلوگیری کند. همچنین این شیوه طراحی باعث می شود که لرزش ها به سر و صدا تبدیل نشده و این صداها در بیرون از زیردریایی شنیده نشوند. همچنین این زیردریایی دارای روکشی لاستیکی ضد پژواک است که سر و صدایی که در نتیجه ی حرکت زیردریایی تولید می شود را از بین خواهد برد این لایه روکش مانند به این زیردریایی ظاهری بسیار گرد و چاق می دهد که در عکس ها نیز می توان آن را مشاهده کرد. سیستم تولید هوا می تواند هوای مورد نیاز برای خدمه به مدت ۲۶۰ ساعت را تولید نماید که با توجه به این توان زیردریایی کلاس کیلو می تواند دو هفته را بدون آمدن روی آب به ماموریت خود ادامه دهد.

 

سیستم سنسوری این زیردریایی از یک رادار ام جی کا-۴۰۰ روبیکون (شارک گریل) فعال و انفعالی با فرکانس پایین با یک رشته بدنه ای انفعالی تشکیل شده است. همچنین این زیردریایی یک رادار فرکانس بالای ام جی ۵۱۹ Mouse Roar نیز دارد که برای دسته بندی اهداف و جلوگیری از برخورد با مین تعبیه شده است. برای مسیر یابی ساده و جستجوی سطحی این زیردریایی به یک رادار آلباتروس ام آر کا ۵۰ مجهز شده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

همچنین این زیردریایی دارای شش سیلندر اژدر انداز با قطر استاندارد ۵۳۳ میلیمتر است که در اصل قرار بود محل نگهداری تعدادی اژدر و ۱۸ موشک ضد زیردریایی استارفیش اس اس-ان- ۱۵ آی باشد. در آخرین مدل از این زیردریایی دو سیلندر اژدر انداز توانایی شلیک اژدرهای با هدایت سیمی را دارند. همچنین در این کلاس یک موشک انداز ضد هوایی که روی دوش سوار شده و جایگاهی برای اپراتور آن نیز در این زیردریایی تعبیه شده است.

بیش از ۲۴ زیردریایی کلاس کیلو در دوران شوروی سابق عملیاتی شده بودند که از این تعداد هنوز ۱۱ فروند در حال انجام فعالیت های خود هستند. یکی از این زیردریایی ها به کشور لهستان فروخته شد که هنوز عملیاتی بوده و یکی دیگر نیز به رومانی فروخته شد که از سرویس خارج شده است. ۹ فروند دیگر نیز به هند فروخته شد که از این تعداد هنوز ۹ فروند عملیاتی بوده و زیردریایی دهم نیز در آگوست سال ۲۰۱۳ دچار حریق شده و در دریا غرق شد. ایران نیز ۳ و الجزایر ۲ فروند  از این زیردریایی را در اختیار دارند. چین نیز پس از دوران جنگ سرد دو فروند از این زیردریایی ها را از روسیه خریداری نمود.

زیردریایی ها یکی از اولین تجهیزات سنگین دریایی بودند که کارخانه های کشتی سازی روسی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شروع به ساخت آن ها در مقیاس گسترده کردند. یک نمونه ی مدرن شده از کلاس کیلو با نام «پروژه ۶۳۶٫۶ » یا «کیلو بهینه سازی شده» برای جوان سازی ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی روسیه ساخته شد که مورد تحسین کارشناسان قرار گرفت.

کلاس ۶۳۶٫۶ از همه لحاظ بهینه سازی و مدرن شده بود. ابعاد این مدل نسبت به مدل های قبلی تقریباً هیچ تغییری نکرده اما طراحی قسمت سینه ی زیردریایی با تغییرات اندکی به منظور بهبود جریان هیدرودینامیک تغییر داده شده بود. تغییرات اعمال شده به طور ویژه برای ایزوله کردن بیش از پیش موتورخانه بوده و قسمت های مرکزی موتوری آن به جاهایی منتقل شده بود که سر و صدای کمتری را تولید کنند. این نمونه در زمینه ی طی مسافت در هر بار سوخت گیری نسبت به نمونه های قبلی ۲۵ درصد عمکلرد بهتری داشته اما سیستم ردیاب زیردریایی آن نسبت به نمونه ی اولیه تفاوتی نداشت.

یکی از بهینه سازی های اصلی در کلاس ۶۳۶٫۶ توانایی پرتاب موشک های کروز کالیبور است. کالیبور اسم گونه ی متنوعی از موشک های زمینی، ضد کشتی و ضد زیردریایی است. در دسامبر ۲۰۱۶، زیردریایی روستوف-اون- دون از موشک های بالستیک کالیبور برای هدف قرار دادن مواضع داعش استفاده نمود.

جمهوری خلق چین یکی از اولین مشتریان مدل ۶۳۶٫۶ بوده و در دهه ی ۱۹۹۰ توانست ۱۰ فروند از این زیردریایی ها را خریداری نماید. این زیردریایی ها بین ناوگان شرقی و جنوبی نیروی دریایی این کشور تقسیم شده اند. یکی دیگر از خریداران این مدل الجزایر بوده که برای تکمیل ناوگان زیردریایی های کلاس قدیمی خود دو فروند زیردریایی مدرن کیلو نیز به ناوگان خود اضافه کرده است.

ویتنام نیز تاکنون ۶ فروند زیردریایی از کلاس ۶۳۶٫۶ را سفارش داده که ۵ فروند آن را تحویل گرفته است تا بدین ترتیب در برابر تهدیدات چین قدرت دریایی خود را تقویت کرده باشد. این دو کشور سابقه ی دشمنی و درگیری داشته و این روزها نیز اکتشاف نفت توسط دولت چین در مناطق دریایی مورد مناقشه باعث تیرگی بیش از پیش روابط دو کشور شده است. ویتنام برای خرید این ۶ فروند زیردریایی بیش از ۱٫۸ میلیارد دلار هزینه کرده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

روسیه نیز ۶ فروند از این زیردریایی ها را برای تقویت ناوگان زیردریایی های خود خریداری کرده است. آخرین زیردریایی این کلاس با نام «کوپلینو» (Kolpino) در فوریه سال کنونی در سنت پترزبورگ به آب انداخته شد. کوپلینو در ناوگان دریای سیاه مشغول به کار شده و در حملات علیه نیروهای داعش از آن استفاده خواهد شد. خبرهای حاکی از این است که ارتش این کشور خرید زیردریایی های کلاس کیلو را متوقف کرده و سعی دارد به سمت خرید زیردریایی های کلاس «لادا» (Lada ) برود.