Tag Archives: را

دانشمندان ۱۰سال دیگر ماه را حفاری می‌کنند


خبرگزاری مهر: محققان، مهندسان و کارشناسان معدن تصمیم دارند ۱۰ سال دیگر یخ ماه را حفاری کنند. آنها تصمیم دارند با کمک این یخ اکسیژن، آب و سوخت موشک بسازند.

دانشمندان ۱۰سال دیگر ماه را حفاری می‌کنند

به نقل از اسپیس، جمعی از دانشمندان، مهندسان و کارشناسان معدن مشغول تهیه نقشه اولیه سخت افزار و ماموریت هایی برای اکتشاف یخ آب در قطب های ماه هستند.

یخ را می توان به اکسیژن، آب مایع و سخت موشک تبدیل کرد. استفاده از ذخایر این منابع که به عقیده محققان در قطب های ماه به وفور یافت می شوند، به فضانوردان کمک می کند در ماه زنده بمانند و از سوی دیگر برای تاجران فضایی نیز سودآوری همراه دارد.

به عنوان مثال شرکت United Launch Alliance در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد به ازای هر کیلوگرم سوخت موشکی که از مواد موجود در ماه ساخته شده و به مدار زمین آورده شود، ۳ هزار دلار به توسعه دهنده پرداخت می کند. این شرکت همچنان بر پیشنهاد خود پابرجاست.

صنعت ماهواره های مخابراتی نیز نخستین بازاری است که از سوخت تهیه شده از ماه استقبال می کند.

به همین دلیل دانشمندان، مهندسان و مکتشفان طرفدار حفاری در ماه مشغول بررسی خصوصیات یخ ماه به عنوان یک کالای تجاری هستند. برای این منظور آنها به اطلاعات بیشتری درباره مخازن یخ، نحوه توزیع آن، غلظت، کمیت، مکان، عمق، ویژگی های ژئوتکنیکال هستند. همچنین آنان باید سیستم های استخراج و فرآوری را نیز طراحی کنند و بسازند.

در همین راستا فیلیپ متزگر یکی از سیاره شناسان در انستیتو فضایی فلوریدا در اورلاندو می گوید: به طرز باورنکردنی ما فاصله کمی تا حفاری در ماه داریم.

این درحالی است که به گفته متزگر بسیاری از کشورها تمایل دارند در سطح ماه فعالیت کنند. اما به گفته او حفاری در ماه احتمالا ۱۰ سال دیگر آغاز می شود. زیرا باید زمان مورد نیاز برای دسته بندی وبررسی مقدار منابع را در نظر گرفت. همچنین پس از آن باید فناوری های مورد نیاز برای استخراج نیز بررسی شود. چنین فعالیت هایی به ۱۰ سال زمان نیاز دارد.

اما در حال حاضر بزرگترین عدم قطعیت موجود در این حوزه شکل یخ در ماه است. زیرا روش حفاری این منبع با توجه به شکل یخ تعیین می شود.


پهپاد ودافون رکورد سرعت را در گینس شکست


خبرگزاری مهر: در جریان برگزاری بیست و پنجمین فستیوال سرعت گود وود در انگلیس پهپاد تولید شده توسط شرکت ودافون با رکوردشکنی بی سابقه توانست نام خود را در فهرست رکوردهای گینس ثبت کند.

پهپاد ودافون رکورد سرعت را در گینس شکست

به نقل از درایو، این پهپاد که XBlades نام دارد، موفق شد با سرعت ۲۴۰ کیلومتر در ساعت پرواز کند و عنوان سریع ترین پرنده بدون سرنشین کنترل از راه دور را که دارای موتورهای پره ای است به خود اختصاص دهد.

هدایت این پهپاد در جریان برگزاری رقابت یادشده بر عهده لوک لنیستر بود که در زمینه به حرکت درآوردن انواع پهپاد شهرت زیادی دارد.

شرکت ودافون که شهرت خود را مدیون ارائه خدمات مخابراتی و تلفن همراه است، از مدتی قبل در زمینه تولید انواع پهپاد نیز سرمایه گذاری کرده و قصد دارد در آینده نزدیک یک شبکه اینترنت اشیا نیز ایجاد کند که برای مدیریت وسایل و ابزار قابل اتصال به اینترنت در نقاط مختلف جهان به کار گرفته خواهدشد.

آن شیهان از مدیران ارشد شرکت ودافون در این مورد گفته است: ثبت رکورد به پرواز درآوردن سریع ترین پهپاد جهان به ما نشان می دهد که راه اندازی شبکه های نسل پنجم تلفن همراه دسترسی به اطلاعات را با چه سرعتی ممکن می کند. این فناوری می تواند در آینده کاربردهای جدید و هیجان انگیزی پیدا کند.


ظاهر جدید گوگل کروم را همین الان ببینید


مجله دیجی کالا: جدیدترین نسخه‌ی در حال توسعه‌ی مرورگر گوگل کروم از نظر ظاهری تفاوت‌های بسیاری کرده است. اگر همین حالا نسخه‌ی جدید Chrome Canary را دانلود کنید، با سبک و سیاق ظاهری جدیدی روبرو می‌شوید؛ ظاهری که با در نظر گرفتن زبان طراحی جدید گوگل یعنی Google Material Design ساخته شده است.

ظاهر جدید گوگل کروم را همین الان ببینید

نسخه‌ی در حال توسعه‌ی مرورگر گوگل کروم که Chrome Canary نام دارد و به صورت روزانه بروزرسانی می‌شود، این امکان را برای افراد فراهم می‌کند تا قابلیت‌های آینده‌ی کروم را آزمایش کنند. به لطف جدیدترین نسخه‌ی Chrome Canary می‌توانیم ببینیم که گوگل می‌خواهد زبان طراحی جدید خود را به تمام محصولاتش بیاورد. اولین محصولی که زبان طراحی جدید گوگل را به کار گرفته، نسخه‌ی دسکتاپ جی‌میل است. هم‌چنین می‌توانیم در نسخه‌ی بتا اندروید بعدی یعنی Android P زبان طراحی Google Material Design را ببینیم.

همانطور که در تصویر زیر می‌بینید، گوگل می‌خواهد ظاهری گرد به کروم بدهد. نوار آدرس تفاوت کرده است و تب‌ها هم طراحی جدیدی پیدا کرده‌اند.

ظاهر جدید گوگل کروم را همین الان ببینید

تب‌ها به جای اینکه هر کدام جداگانه روی نوار خود جای گرفته باشند، در پس‌زمینه‌ی نوار تب‌ها حالتی محو شده به خود گرفته‌اند. گوشه‌ها فقط هم از تب‌ها حذف نشده‌اند و نوار آدرس هم گوشه‌های خود را از دست داده است. زمانی که در نوار آدرس شروع به نوشتن می‌کنید، به جای اینکه یک منو به سمت پایین باز شود، یک پنجره‌ی شناور می‌بینید.

نهایتا هم می‌توانیم ببینیم که نشانگر پروفایل شما در کروم حذف شده است و به گوشه‌ی سمت راست صفحه‌ی New Tab رفته است.

نسخه‌ی Canary مرورگر وب گوگل روز به روز آپدیت می‌شود و همیشه در حال تغییر است؛ یعنی این احتمال وجود دارد تا برخی از عناصری که می‌بینیم، در نسخه‌ی نهایی تغییر کنند.

می‌توان Chrome Canary را جدا از نسخه‌ی اصلی کروم روی یک کامپیوتر نصب کرد. در نتیجه اگر می‌خواهید ظاهر جدید کروم را ببینید، به صفحه‌ی دانلود Chrome Canary در گوگل بروید.


این ربات می‌تواند جان گیاهان شما را نجات دهد


مجله دیجی کالا: زمانی که به آینده و چگونگی استفاده از تکنولوژی در زندگی‌مان فکر می‌کنیم، معمولا یکی از اولین ایده‌هایی که به ذهن‌مان می‌آید، مجموعه‌ای از ربات‌های کوچک است که در خانه‌ی مان مشغول حرکت هستند؛ ربات‌هایی که کارهای‌مان رومزه و تکراری‌مان را برای‌مان انجام می‌دهند.

این ربات می‌تواند جان گیاهان شما را نجات دهد

هنوز به نقطه‌ای نرسیده‌ایم که در آن ربات‌های مختلفی در خانه‌مان، هر کدام یک وظیفه را برعهده گرفته باشند. پیچیده‌ترین رباتی که در خانه‌ی افراد پیدا می‌شود، احتمالا یک ربات دیسکی کوچک است که از استند خودش به بیرون می‌آید تا سطح خانه‌ی افراد را جارو کند. با این حال، اگر به ایده‌ی اصلی‌مان از آینده‌ی نزدیک و تکنولوژی بازگردیم، می‌بینیم که حجم زیادی از کارها هنوز هم نیاز به طراحی یک ربات دارند. برای شروع شاید بد نباشد سراغ یک ربات رویم که وظیفه‌ی مراقبت از گیاهان خانگی‌مان را برعهده می‌گیرد.

تعدادی مهندس حوزه‌ی ربات در چین، یک ربات «هکسا» (Hexa) را طوری دستکاری کرده‌اند که می‌تواند از پس انجام این کار برآید. «سون تیانکی» (Sun Tianqi)، که صد درصد اسمش را اشتباه تلفظ کرده‌ایم، مدیرعامل شرکت رباتیک «وینکراس» (Vincross) است. تیانکی در سال ۲۰۱۴ در شرکت خود پروژه‌ای با مضمون «ارایه‌ی تکنولوژی انسان‌ها به گیاهان» راه انداخته بود. این پروژه تازه دست و پا پیدا کرده است.

مدیرعامل شرکت وینکراس ربات هکسا خودش را طوری دستکاری کرده است که یک گیاه را روی سر خود حمل می‌کند. این ربات اگر تصور کند که گیاه نور کافی دریافت نمی‌کند، آن را به مکان بهتری می‌برد. البته توانایی این ربات فقط هم در نقل مکان و رساندن نور خورشید به گیاه نیست. در صورتی که آب کافی به گیاه نرسد، این ربات با تکان دادن پاهای خود به انسان اطلاع می‌دهد که باید به گیاه آب بدهد.

سون تیانکی درباره‌ی ساخته‌ی خود می‌گوید: «با این پروژه، می‌توان گفت که یک گیاه را تبدیل به یک حیوان کرده‌ام. به گیاه کمک کرده‌ام تا محدودیت‌هایی که طبیعت در مقابلش گذاشته را پشت سر بگذارد. اگر بخواهم ساده‌تر بگویم، به یک گیاه کمک کرده‌ام تا به کمک تکنولوژی رباتیک، حرکت کردن را تجربه کند.»

او ادامه می‌دهد: «با این پروژه‌ی کوچک، در واقع هم یک اثر هنری است و هم یک محصول تکنولوژی، امیدوارم به انسان‌ها یادآوری کنیم که ما همیشه در حال شکستن محدودیت‌ها به کمک تکنولوژی هستیم؛ محدودیت‌هایی که طبیعت در طول میلیون‌ها سال گذشته مشخص کرده است.»

ایده‌ی ساخت این ربات، با مرگ یک گل آفتا‌ب‌گردان در ذهن سون تیانکی شکل گرفت. تیانکی توضیح می‌دهد: «اگر این گل آفتاب‌گردان می‌توانست فقط چند متر آن طرف‌تر برود و خودش را از سایه دور کند، نجات پیدا می‌کرد. گل آفتاب‌گردان به دلیل محدودیت‌های طبیعی مرده است. در حالی که ما انسان‌ها در همه حال از تکنولوژی استفاده می‌کنیم تا محدودیت‌های طبیعی‌مان را پشت سر بگذاریم. این گیاه نمی‌تواند به صورت طبیعی راه برود، ولی به کمک تکنولوژی می‌تواند.»


پژوهشگران آلمانی «شنیدن نور» را محقق کردند!


ایسنا: پژوهشگران آلمانی توانستند با روش جدیدی، امکان “شنیدن نور” را برای گروهی از موش‌سانان فراهم کنند.

به نقل از دیجیتال ترندز، شرایط “حس‌آمیزی”(synesthesia)، شرایطی عصب‌شناختی است که در آن تحریک یک گذرگاه حسی یا شناختی، به تجربه‌ای خودبه‌خود و بی‌اختیار در یک گذرگاه حسی یا شناختی دیگر می‌انجامد. در این شرایط، اتصال متقابل حواس مغزی می‌توانند به “شنیدن رنگ‌ها”، “دیدن صداها” و دیگر پدیده‌های غیرمعمول منجر شوند.

پژوهشگران آلمانی «شنیدن نور» را محقق کردند!

پژوهشگران دانشکده پزشکی “دانشگاه گوتینگن”(GAU) آلمان، تغییر کارآمدی در این مفهوم ایجاد کرده‌اند. آنها روشی ابداع کرده‌اند که در آن، برای بازگرداندن شنوایی، از تابش نور استفاده می‌شود. دکتر “مارکوس جسکه”(Marcus Jeschke)، پژوهشگر این پروژه گفت: ما با این روش، امکان “شنیدن نور” را برای “جربیل‌ها” – از خانواده موش‌سانان- فراهم کردیم.

آنها این کار را با تزریق یک ویروس به حلزون گوش جربیل انجام دادند. این ویروس، سلول‌ها را به صورت ژنتیکی کدگذاری می‌کند تا نسبت به نور حساس شوند. پس از تزریق، پژوهشگران، از فیبرهای نوری برای رساندن نور به نورون‌ها استفاده کردند. این کار موثر بود و حیوانات توانستند از طریق فیبرهای نوری، نور را مانند صدا تجربه ‌کنند.

پژوهشگران آلمانی «شنیدن نور» را محقق کردند!

پژوهشگران امیدوارند که بتوان از این روش، برای ساخت پروتزهای کاشت حلزونی انسان استفاده کرد.

جسکه ادامه داد: ناشنوایی، مشکل بزرگ بسیاری از افراد است. با بالا رفتن سن، شنوایی انسان کمتر و نیاز به ابزار شنوایی احساس می‌شود. ما تلاش کردیم با تقویت عملکرد حلزون گوش، راهی برای مقابله با این مشکل پیدا کنیم. ما با استفاده از نور برای شبیه‌سازی نورون‌های عصب شنوایی، امکان تحلیل بهتر فرکانس صوتی را برای بیماران فراهم کردیم که این به معنای ایجاد کانال‌های صوتی بیشتر است.

تحلیل فرکانس، برای ایمپلنت‌های حلزونی که در آینده ساخته می‌شوند، مهم است زیرا جدیدترین مدل‌های ایمپلنت، اغلب موجب دشواری شنیدن صداها در برخی محیط‌های خاص مانند یک اتاق پرجمعیت می‌شوند.

این پژوهش، هنوز در مراحل ابتدایی خود به سر می‌برد و برای استفاده در آزمایش‌های بالینی انسانی باید راه زیادی را طی کند.

پژوهشگران آلمانی «شنیدن نور» را محقق کردند!

جسکه افزود: ما دو مرحله اصلی در پیش داریم. نخستین مرحله، درک بهتر چگونگی فعال شدن سیستم شنوایی با شبیه‌سازی نور در حلزون گوش است. در این مرحله، باید بدانیم که این نوع فعال شدن از چه نظر، با شبیه‌سازی شنوایی معمولی، متفاوت است. دومین مرحله، انتقال این روش به مدل هایی فراتر از جوندگان است. ما برای به کار بردن این روش در انسان، باید سیستم عصبی و ایمنی حیوانی که شباهت بیشتری به انسان دارد، بررسی کنیم.

این پژوهش، در مجله ” Science Translational Medicine” به چاپ رسید.


۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: بسیاری از بزرگ ترین کشتی های جهان از نوع نفت کش، کشتی های حمل بار و کشتی های مسافرتی بزرگ هستند. این ماشین های غول پیکر شاهکارهای مهندسی بوده و بیش از ۹۰ درصد از کالاهای جهان بدین از جایی به جای دیگر منتقل می شوند هرچند افراد زیادی نیز برای سفر از کشتی های مسافرتی استفاده می کنند. از این رو نمی توان گفت که اندازه کشتی ها بسیار مهم انگاشته می شود.

با این شرایط هر چه سایز یک کشتی بزرگ تر باشد تکنولوژی ساخت آن نیز پیچیده تر خواهد بود زیرا این سازه های غول پیکر به سیستم پیشرانه بسیار بزرگ و قوی نیز نیاز دارند که برخی از آن ها دیزلی و برخی هسته ای هستند در حالی که برخی دیگر نیز از انرژی باد و یا انرژی خورشیدی برای تامین نیروی پیشرانه خود استفاده می کنند. اگر چه چنین ماشین های غول پیکری حجم قابل توجهی از دی اکسید کربن تولید شده در زمین را به خود اختصاص داده اند اما وجود آن ها ضروری بوده و این روزها تلاش های زیادی برای ساخت کشتی هایی با موتورهای بهتر و سیستم های هیبریدی انجام می گیرد. در ادامه این مطلب شما را با تعدادی از بزرگ ترین کشتی های جهان و اطلاعاتی در مورد هر یک از آن ها آشنا خواهیم کرد.

۱- کشتی Knock Nevis

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
بزرگ ترین کشتی که تاکنون ساخته شده یک کشتی نفتکش به نام «Knock Nevis» است که در آخرین سفرش نام آن به «Mont» تغییر پیدا کرد. این سوپر نفتکش در نهایت در سال ۲۰۰۹ از دور خارج شد. نفتکش فوق بزرگ ترین شیء متحرک ساخت دست بشر بود که طول آن از ارتفاع ساختمان امپایر استیت نیز بلندتر بود. این نفتکش دقیقاً ۴۵۸٫۴۵ متر طول داشته و وزن آن ۲۶۰٫۹۴۱ تن بود. «Knock Nevis» در سال ۱۹۷۹ توسط کمپانی «Sumitomo Heavy Industries» در ژاپن ساخته شد و در سال ۱۹۸۸ در تنگه هرمز و در بحبوحه جنگ بین ایران و عراق آسیب دید و سپس تعمیر شده و نام آن به «Happy Giant» تغییر داده شد.

سپس در سال ۱۹۹۱ توسط کمپانی نروژی «Jorgen Jahre» خریداری شد و نام آن به «Jahre Viking» تغییر داده شده و به مدت ۱۳ سال با همین نام به یکه تازی در دریاها ادامه داد. در نهایت این نفتکش توسط کمپانی «Olsen Tankers» خریداری شده و نام آن به «Knock Nevis» تغییر یافت. این کشتی بیش از ۳۵ نفر خدمه داشت و سرعت آن با استفاده از یک سیستم پیشرانه که قطری برابر با ۹ متر داشت به ۳۰ کیلومتر در ساعت می رسید.


۲-سوپرنفتکش های کلاس TI

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
بزرگترین نفتکش هایی که هنوز هم در سرویس هستند سوپرنفتکش های کلاس TI می باشند که در واقع ناوگانی از نفتکش ها بوده و به چهار فروند TI آفریقا، TI آسیا، TI اروپا و TI اقیانوسیه اطلاق می شود. این نفتکش های غول پیکر در سال ۲۰۰۳ توسط کمپانی «Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering» در اوکپو کره جنوبی و برای کمپانی «Hellespont» ساخته شدند. طول این کشتی ها از نفتکش «Knock Nevis» حدود ۷۸ متر کوتاه تر بوده و حدود ۳۸۰ متر طول دارند. وزن این نفتکش ها حدود ۲۳۴٫۰۰۶ تن بوده و می توانند با سرعت حداکثری ۳۰٫۵ کیلومتر در حالت کاملاً پر از نفت، در آب حرکت کند. دو فروند از این کشتی ها در سال ۲۰۱۰ به انبارهایی برای ذخیره نفت تبدیل شدند اما دو فروند دیگر هنوز در حال حمل نفت در دریاها هستند.


۳- کشتی های Q-max

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
بزرگ ترین کشتی های حمل گاز طبیعی مایع در جهان کشتی های موسوم به Q-max هستند. این کشتی ها وزنی بالغ بر ۱۶۲٫۴۰۰ تن داشته و طول آن ها ۳۴۵ متر است. کشتی های Q-max گنجایش بیش از ۲۶۶٫۰۰۰ متر مکعب گاز را داشته و با سرعت ۳۶٫۱۱۴ کیلومتر در دریا حرکت می کنند. در کل ۱۴ فروند از این کشتی ها وجود داشته و هر یک نام خاص خود را دارند. این کشتی ها توسط کمپانی های سامسونگ، هیوندای و دوو ساخته شده و اولین فروند از آن ها در سال ۲۰۰۷ به نام «Mozah» در کره جنوبی تکمیل شد. تمامی این کشتی ها به شرکت حمل و نقل گاز قطر با نام «نخیلات» تعلق دارند.


۴- کشتی کانتینربر CSCL Globe

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
در نوامبر سال ۲۰۱۴، مراسم نامگذاری بزرگ ترین کشتی کانتینربر جهان با نام «CSCL Globe» برگزار شد. این کشتی اولین فروند از پنج فروند کشتی ۱۹٫۰۰۰ تنی بود که توسط خطوط حمل و نقل کانتینری چین در سال ۲۰۱۳ سفارش شده بود. این کشتی توسط یک موتور الکتریکی با قدرت ۷۷٫۲۰۰ اسب بخار تغذیه شده و از لحاظ کارآیی موتور می توان آن را با دیگر کشتی های کانتینربری که ۱۰٫۰۰۰ تن وزن دارند مقایسه نمود. این موتور حدود ۲۰ درصد نسبت به دیگر کشتی های مشابه انرژی مصرف می کند.

در سال ۲۰۱۱ کمپانی «Maersk» سفارش ساخت ۲۰ فروند از این کشتی های کانتینربر « Maersk Triple E Class» به ارزش ۲۰۰ میلیون دلار برای هر فروند را در قالب دو قرارداد به کمپانی کشتی سازی دوو ارایه داد. کشتی های سفارش داده شده کمی کوچکتر از کشتی «CSCL Globe» بوده و ۱۸٫۰۰۰ تن وزن دارند اما از لحاظ طول و سرعت با این کشتی ها یکسان هستند. این کشتی های کانتینتربر در حال حاضر کارآمدترین کشتی ها از لحاظ مصرف بهینه سوخت هستند که در دریاها حضور دارند.


۵- کشتی مسافربری Oasis of the Seas

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
کشتی مسافربری «Oasis of the Seas» در کنار دو کشتی مشابه دیگر به نام های «Allure of the Seas» و «Harmony of the Seas» بزرگ ترین کشتی های مسافربری امروز جهان هستند که توسط کمپانی «Royal Carribean» ساخته شده اند. این کشتی ها به ترتیب در سال های ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ ساخته شدند.

هر یک از این کشتی های مسافربری غول پیکر ۳۶۰ متر طول داشته و می توانند حداکثر ۶٫۲۹۶ مسافر را علاوه بر ۲٫۳۹۴ خدمه در خود جای دهند. کشتی های فوق سریع ترین کشتی ها در سایز خود بوده و با سرعت حدود ۴۲ کیلومتری در دریا حرکت می کنند و وزن هر یک از آن ها حدود ۲۲۵٫۲۸۲ تن می باشد.

در درون این کشتی ها مکان های تفریحی و ورزشی کافی برای سرگرم نگه داشتن مسافران ساخته شده است که از آن ها می توان به شبیه سازهای موج سواری، سالن اسکیت و دیوارهای صخره نوردی به ارتفاع ۱۳ متر، استخرهای شنا، یک زمین بسکتبال با اندازه واقعی و یک پارک ابی اشاره کرد. هزینه ساخت نمونه اول این کشتی های مسافربری بیش از ۹۰۰ میلیون دلار برآورد شده است که آن را به گران قیمت ترین کشتی تجاری تاریخ بشر تبدیل می کند.


۶- کشتی مسافربری RMS Queen Mary 2

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
بزرگ ترین کشتی اقیانوس پیمای حاضر در اقیانوس اطلس کشتی مسافربری « RMS Queen Mary 2» است بعد از کشتی ملکه الیزابت ۲ برزگ ترین کشتی اقیانوس پیمایی است که از سال ۱۹۶۹ تاکنون ساخته شده است. این کشتی توسط ملکه الیزابت دوم در سال ۲۰۰۴ و به افتخار کشتی ملکه الیزابت اول نامگذاری شده که ساخت آن در سال ۱۹۳۶ تکمیل گردید. کشتی « RMS Queen Mary 2» در حال حاضر تنها کشتی مسافربری قاره پیمایی است که بین بندر ساوتهمپتون و نیویورک فعالیت می کند. طول این کشتی ۳۴۵ متر بوده و وزن آن ۱۴۸٫۵۲۸ متر می باشد. همچنین این کشتی می تواند ۲٫۶۲۰ مسافر را علاوه بر ۱٫۲۵۳ خدمه در خود جای داده و با سرعت ۵۶ کیلومتر در دریا حرکت می کند. اگر چه این کشتی در مقایسه با کشتی های مورد قبلی ۱۵ متر کوتاه تر است اما همچنان بزرگ ترین کشتی مسافربری اقیانوس پیما شناخته می شود.

تفاوت بین کشتی اقیانوس پیما با کشتی های مورد قبلی که به «کروز لاینر» مشهور هستند در این است که کشتی های اقیانوس پیما به منظور انتقال مسافر از نقطه ای به نقطه دیگر طراحی شده اند در حالی که کشتی های کروز لاینز تفریحی بوده و بعد از گشت زدن در دریا به نقطه اول خود باز می گردند.

البته این تنها تفاوت نیست زیرا اقیانوس پیماها که برای سفرهای طولانی طراحی شده اند معمولاً با شرایط جوی بد در اقیانوس مواجه می شوند. به همین دلیل این کشتی ها باید محکم تر و قدرتمندتر از کروز لاینرها بوده و دماغه آن ها باریک تر و بلندتر باشد. کشتی های کروز لاینر معمولاً تنها در ایام تعطیلات فعالیت می کنند و به همین دلیل احتمال مواجهه آن ها با آب و هوای بد و شرایط ناگوار در دریا کمتر است. سرعت برای کروز لاینرها موضوع مهمی نیست و نسبت به اقیانوس پیماها در مصرف سوخت بهتر عمل می کنند.


۷- کشتی جنگی USS Enterprise (CVN-65)

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
وقتی که پای کشتی های جنگی به میان می آید کشتی « USS Enterprise (CVN-65)» بدون شک بزرگ ترین کشتی جنگی ساخته دست بشر است که یک ناو هواپیما و هلی کوپتربر بوده و با سوخت هسته ای کار می کند. این کشتی غول پیکر تاریخچه پرفراز و نشیبی داشته و تا به امروز نیز به آن به چشم یک شاهکار مهندسی نگاه می شود. کشتی « USS Enterprise (CVN-65)» ۳۴۲ متر طول دارد که آن را به بلند ترین کشتی در حال سرویس جهان تبدیل می کند.

این کشتی بیش از ۴٫۶۰۰ خدمه داشه و با سرعت ۳۸٫۷ کیلومتر در ساعت در دریا حرکت می کند. این کشتی قرار بود پس از ۵۱ سال خدمت مداوم در سال ۲۰۱۳ از سرویس خارج شود که البته تاکنون خبری در این مورد مخابره نشده است اما این بیشترین سال های خدمتی است که یک ناو در ناوگان دریایی ایالات متحده داشته است.


۸- کشتی بادبانی The Club Med 2

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
کشتی بادبانی « The Club Med 2» در سال ۱۹۹۲ در بندر لو هاور فرانسه به اب انداخته شد و یکی از بزرگترین کشتی های بادبانی جهان به شمار می آید. این کشتی ۱۹۴ متر طول داشته و وزن آن به ۱۴٫۹۸۳ تنمی رسد. کشتی « The Club Med 2» می تواند ۳۸۶ مسافر را علاوه بر ۲۱۴ خدمه در خود جای دهد. سرعت این کشتی به ۱۹ تا ۲۸ کیلومتر در ساعت رسیده و در حال حاضر به عنوان یک کشتی تفریحی عمل می کند.

این کشتی در آب های دریای مدیترانه و دریای آدریاتیک در فصل تابستان و دریای کاراییب در فصل زمستان به مسافران سرویس رسانی می نماید. کشتی «The Club Med 2» دارای ۵ دکل بادبانی بوده که برای جایگیری از سیستم الکترونیکی استفاده کرد و از کارآیی بسیار بالایی برخوردارند.

همچنین نیروی هفت بادبان آن که توسط کامپیوتر و دو موتور الکتریکی کنترل می شوند با چهار ژنراتور دیزلی به صورت ترکیبی عمل خواهند کرد. این سیستم هیبریدی به کشتی «The Club Med 2» امکان می دهد که دائماً بتواند بین سوخت و انرژی پاک گزینه بهتر را با توجه به شرایط انتخاب نماید. این کشتی از دماغه کم ارتفاع تری نسبت به دیگر کشتی های مسافربری تفریحی برخوردار است که به آن امکان می دهد بیشتر از دیگر کشتی ها با بنادر نزدیک شود. کشتی «The Club Med 2» معمولاً هنگام شب سفر کرده و هر صبح توقف می کند. همچنین این کشتی دارای سالن رقص باله، کازینو، محل برگزاری کنسرت موسیقی، سالن ورزش های آبی و بسیاری دیگر امکانات تفریحی است.


۹- قایق غول پیکر PlanetSolar

۹ فروند از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان را بشناسید
یکی از چیزهایی که کمتر و به ندرت در صنعت کشتی سازی مورد استفاده قرار می گیرد انرژی خورشیدی است. نیاز با داشتن صفحات خورشیدی بزرگ کار را برای ساخت کشتی های مسافری یا باربر با استفاده از این ساختار مشکل کرده است. با این وجود تیم سازنده قایق «PlanetSolar» یک قایق خورشیدی ۳۱ متری ساخته که عرض آن ۱۵ مرت است و می تواند ۱۰۳٫۴ کیلووات انرژی خورشیدی را برای تغذیه موتور ۲۰ کیلوواتی خود جذب نماید. این قایق می تواند با سرعت ۱۵ کیلومتر در ساعت حرکت نماید.

برای ساخت این قایق ۶۰ تنی بیش از ۲۴ میلیون دلار هزینه شده است و بزرگ ترین قایق خورشیدی جهان به شمار می آید. قایق «PlanetSolar» ساخت یک کمپانی در شمال آلمان است و در سال ۲۰۱۰ پس از ۱۴ ماه روند ساخت به آب انداخته شد. پنل های خورشیدی به کار رفته در این قایق با راندمان ۲۲ درصد بهترین عملکرد و راندمان را در میان صفحات خورشیدی دارند.


چگونه پست‌های اینستاگرامی را موقتاً حذف کنیم؟


خبرگزاری ایسنا: اگر شما نیز جزو آن دسته از کاربرانی هستید که می‌خواهند پست‌های اینستاگرامی خود را به طور موقت از صفحه مجازی خود پاک کنند، مطالعه این گزارش می‌تواند به شما در این باره کمک کند.

 برخی از کاربران به دلایل فراوانی مجبورند پست‌های منتشره در صفحه اینستاگرام خود را حذف کنند اما نمی‌خواهند آن‌ها برای همیشه از دسترس خارج شده و از صفحه کاربری شان پاک شود چراکه این احتمال را می‌دهند بتوانند باری دیگر این پست‌ها را به صفحه پروفایل خود بازگردانده و در دید عموم کاربران و دوستان خود قرار دهند.

شبکه اجتماعی اینستاگرام برای این دسته از کاربران قابلیتی را در نظر گرفت تا بوسیله آن بتوانند پست‌های خود اعم از تصاویر و ویدیوهای منتشره را به طور موقت از صفحه خود پاک کنند و در صورت دلخواه، آن‌ها را بعدا دوباره بر سر جای قبلیشان باز گردانده و از حذف شدن همیشگی آن‌ها جلوگیری بعمل بیاورند.

برای این کار کافیست به صفحه کاربری خود در اینستاگرام رفته و برروی پست موردنظر خود کلیک کنید تا باز شود. سپس برروی سه نقطه در قسمت بالا سمت راست پست موردنظر بزنید تا گزینه‌های مختلفی همچون ویرایش (Edit) و حذف (delete) و غیره باز شود. نخستین گزینه آرشیو (Archive) است که باید به منظور حذف موقتی پست‌های خود برروی آن بزنید.

در این صورت، شما آن دسته از پست‌هایی را که با لمس گزینه آرشیو موقتا از صفحه کاربری خود پاک کرده و از دسترس و دید سایرین آن را مخفی کرده‌اید، به قسمت دیگری که تنها خودتان به آن دسترسی دارید و هیچ کس دیگری نمی‌تواند آن را مشاهده کند، منتقل کرده‌اید. این قسمت با علامتی شبیه به یک ساعت در قسمت بالای صفحه اصلی کاربری‌تان در اینستاگرام دیده می‌شود که می‌توانید با مراجعه به آن، پست‌ها و استوری‌هایی را که از نظر دیگران مخفی نگه داشته‌اید، باری دیگر به صفحه کاربری خود بازگردانید.

برای این کار کافیست در قسمت آرشیو پست‌های پنهان شده، برروی پست‌هایی که قصد بازگرداندن آن به صفحه کاربری خود را دارید، کلیک کرده و گزینه «نمایش بر روی صفحه اصلی یا پروفایل کاربری» یا show on profile را بزنید تا دوباره به همان جایی که قبلا بوده است، بازگردد و در دسترس دوستان اینستاگرامی‌تان قرار گیرد.

چگونه پست‌های اینستاگرامی را موقتاً حذف کنیم؟


پژوهشگران قدیمی‌ترین رنگ دنیا را کشف کردند


مجله دیجی کالا: بر اساس نتایج پژوهشی تازه، رنگ صورتی روشن، قدیمی‌ترین رنگ روی کره‌ی زمین است. محققان رنگ صورتی جدید کشف شده را در صخره‌هایی پیدا کرده‌اند که قدمت آن‌ها به ۱.۱ میلیارد سال پیش بازمی‌گردد.

صخره‌هایی که رنگدانه‌های صورتی در آن کشف شده، در صحرای موریتانی در غرب افریقا بوده‌اند. این رنگدانه‌ها بسیار قدیمی‌تر از رنگدانه‌هایی هستند که پیش از این تصور می‌شد، قدیمی‌ترین رنگ‌های دنیا باشند. دکتر «نور گونلی» (Nur Gueneli)، پژوهشگر ارشد این تحقیقات در دانشگاه ملی استرالیا، می‌گوید که قدیمی‌ترین رنگدانه‌های کشف شده پیش از اکشتاف او، مربوط به ۵۰۰ میلیون سال پیش بودند. رنگدانه‌های صورتی جدیدی که او کشف کرده، توسط موجودات زنده‌ی باستانی در اقیانوس تولید شده‌اند.

او در تحقیقات خود نوشته است: «رنگدانه‌های صورتی روشن کشف شده، فسیل‌های مولکولی از کلروفیل تولیدی موجوداتی بسیار قدیمی هستند؛ موجوداتی که فوتوسنتز می‌کرده‌اند و زمان بسیار زیادی از وجود آن‌ها می‌گذرد.»

پژوهشگران قدیمی‌ترین رنگ دنیا را کشف کردند

برای کشف این رنگدانه‌ها، محققان صخره‌هایی که عمری یک میلیارد ساله داشتند را خرد و تبدیل به پودر کردند. سپس بقایای مولکول‌های قدیمی موجوداتی را از این صخره‌ها استخراج و آن‌ها را بررسی کرده‌اند. زمانی که رنگدانه‌های کشف شده به مایع تبدیل می‌شوند، رنگ صورتی روشن از خود نشان می‌دهند. با این حال، هر چه غلظت آن‌ها بیشتر شود، رنگ این فسیل‌ها می‌تواند به سمت قرمز یا حتی بنفش عمیق هم پیش رود.

البته در تحقیقات جدید، فقط هم به بررسی رنگدانه‌ها و اینکه قدیمی‌ترین رنگ دنیا صورتی است، بسنده نشده. پژوهشگران هم‌چنین اطلاعاتی تازه از موجودات زنده‌ای که در گذشته زیر اقیانوس وجود داشته، کسب کرده‌اند.

تیم این تحقیقات متشکل از پژوهشگرانی است که از امریکا، استرالیا و ژاپن گرد هم آمده‌اند. این تیم توانسته است این موضوع که موجودات زنده‌ی داخل اقیانوس‌ها، بیشتر از باکتری کوچک «سیانوباکتری» تشکیل شده بودند را تایید کند. این نوع باکتری انرژی مورد نیاز خودش را توسط فوتوسنتز تامین می‌کند. این تحقیقات جدید، می‌تواند دیدگاه تازه‌ای از چگونگی تکامل حیوانات به ما دهد.

پژوهشگران قدیمی‌ترین رنگ دنیا را کشف کردند

در گونلی در این باره نوشته است: «مطالعه‌ی دقیق روی رنگدانه‌های باستانی، این موضوع را تایید کرده است که باکتری‌های کوچک سیانوباکتری سلطه‌ی زنجیره‌ی غذایی اقیانوس را در میلیاردها سال پیش به دست داشتند. این موضوع می‌تواند به توضیح اینکه چرا حیوانات در آن زمان وجود نداشتند، کمک کند.»

محدودیت منابع بزرگ غذایی مثل جلبک در آن زمان، مانع شکل‌گیری موجودات زنده و بزرگ شده است. جلبک، در عین اینکه بسیار کوچک است، ولی اندازه‌ای هزاران بار بزرگتر از سیانوباکتری دارد. جلبک‌ها ۶۵۰ میلیون سال پیش رشد زیادی پیدا می‌کنند و در همین زمان، سیانوباکتری به تدریج از بین می‌رود. فراوانی جلبک‌ها و غنی بودن آن‌ها به عنوان یک منبع غذایی، انرژی لازم برای تکامل سیستم‌های پیچیده مثل حیوانات و انسان را فراهم می‌کند.


تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!


ایسنا: این روزها همه از دمای بالای هوا صحبت می‌کنند، اما اگر به آغاز تابستان ۱۳۴۸ بازگردیم، خواهیم دید که تبی با درجه حرارت بیش از امروز نه فقط ایران که کل جهان را فراگرفته بود: تب تسخیر ماه!

تیرماه ۱۳۴۸ نقطه اوج مسابقه‌ای بود که در آن زمان به آن “جنگ سرد تسخیر فضا” می‌گفتند؛ جنگ سردی که بلافاصله بعد از خوابیدن شعله‌های جنگ جهانی دوم آغاز شد. آمریکا و شوروی در آن روزها به عنوان دو ابرقدرت پیروز سربرآورده از نبرد بزرگ، اینک می‌خواستند توانمندی خود را به جهانیان نشان دهند و اثبات کنند از این پس آنها هستند که برای همه تعیین تکلیف خواهند کرد و این بار نه فقط از روی زمین، بلکه ماورای جو نیز مسخر آنان است و در زمانی که جهانیان پیشرفت فناوری را نماد قدرت می‌دانستند، فضانوردی حاصل از فناوری موشکی به غنیمت گرفته شده از آلمان شکست خورده، ابزار خوبی برای نمایش توانمندی این کشورها بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

نخستین خودنمایی‌ها نصیب روس‌ها شد که توانستند بسیاری از “اولین”‌های تاریخ فضانوردی را به نمایش بگذارند، از “نخستین ماهواره” آغاز کردند و با “نخستین موجود زنده در فضا”، “نخستین کاوشگر فضایی مهنورد”، “نخستین ناو دورپرواز به سوی زهره و مریخ” و بالاخره “نخستین انسان در فضا” که توانست حریف را بکلی در سطح جهان بی‌حیثیت کند.

در این شرایط جان کندی، رئیس جمهوری که تازه در آمریکا بر سر کار آمده بود، می‌خواست به هر شکل ممکن، اعتماد به نفس را به جامعه بازگرداند و به همین دلیل بعد از تشکیل جلسه حساسی با مشاوران خود به این نتیجه رسیدند که باید هدف بزرگی را برای جامعه آمریکا تعیین کنند و وارد کار شوند تا بتوانند به ملت روحیه بدهند و با این هدف در بیست و پنجم ماه مه ۱۹۶۱ در پاسخ به مبارزه طلبی روس‌ها تعهدی سنگین را بر گردن مردم آمریکا گذارد.

او در سخنرانی خود گفت: «من معتقدم این ملت باید خود را متعهد سازد که قبل از به پایان رسیدن دهه جاری، هدف عالی فرود آوردن انسان در ماه و بازگرداندن سالم او را جامه عمل بپوشاند. در این مدت هیچ طرحی برای بشریت جالب‌تر و برای اکتشاف پر دامنه فضا از این مهم‌تر نیست و اجرای این طرح نه چندان دشوار است و نه پر خرج.»

او هم مثل بسیاری از سیاستمداران، در همین چند جمله، سه دروغ بزرگ گفت: این طرح هم بسیار دشوار بود و هم بسیار پرخرج! و نکته دیگر آن که سفر به ماه نسبت به هزینه سنگین آن در برابر طرح‌های دیگر از نظر علمی ارزش بسیار اندکی داشت. اما به هر حال با این سخنرانی مسابقه فضایی شدت بیشتری یافت. روس‌ها نیز به شکل پنهان برای انجام طرح مشابهی وارد عمل شدند. طبیعی است که هر یک از این دو ابرقدرت آن روزگار، تلاش می‌کردند بر دیگری پیشی گیرند و خود برنده این بازی باشند و همین شتاب بی‌مورد باعث شد هر دو در آغاز برنامه “آپولو” و “سایوز”، دو برنامه‌ای که برای سفر به ماه طراحی شده بود با ناکامی مواجه شوند. در ژانویه ۱۹۶۷ “آپولو-۱” ضمن تمرین نخستین گروه، بر روی سکوی پرتاب دچار آتش‌سوزی شد و هر سه سرنشین آن خاکستر شدند و به فاصله چند ماه، در آوریل همان سال، تنها فضانورد “سایوز-۱” به دلیل مشکلات فنی سفینه نه تنها نتوانست ماموریت خود را به پایان برساند، بلکه ضمن بازگشت به زمین به دلیل باز نشدن چتر نجات کشته شد.

به دنبال این حوادث، هر دو کشور ضربه حیثیتی سختی خوردند، اما مصمم‌تر از قبل راه را ادامه دادند. ناوهای کیهانی آپولو برای کسب اطمینان صد در صدی، ۵ پرواز بدون سرنشین داشتند و سامانه‌های مختلف آنها، بارها و بارها آزمایش شد و بالاخره در اکتبر ۱۹۶۸ نخستین سفینه سرنشین‌دار آپولو به فضا پرتاب شد و توانست توانایی‌های خود را به نمایش بگذارد. “آپولو-۸” برای نخستین بار، انسان را به مدار ماه برد، فضانوردان “آپولو-۹” عملیات فرود در ماه و ناو مه‌نشین را در مدار زمین آزمایش کردند و سرنشینان “آپولو-۱۰” همین عملیات را در مدار ماه انجام دادند. در این دوران روس‌ها گرچه توانایی چنین عملیاتی را نداشتند و شکست‌های مخفیانه آنان برای آزمایش موشک نیرومند “ان-۱” ادامه داشت، اما امیدشان را از دست نداده بودند. غیر از برنامه سرنشین‌دار، کاوشگران “لونا” را برای پژوهش‌های بدون سرنشین اختصاص دادند و کار فرستادن سفینه‌های بدون سرنشین به ماه را به موازات برنامه مخفی سرنشین‌دار ادامه می‌دادند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سال ۱۹۶۹ در چنین شرایطی آغاز شد و رسانه‌های جهان مرتبا هر حرکت طرفین را منعکس می‌کردند. در ۱۳ و ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ (۲۲ و ۲۵ تیر ۱۳۴۸) یکی بعد از دیگری دو سفینه فضایی یعنی “کاوشگر خودکار لونا-۱۵” و سفینه سرنشیندار آمریکایی “آپولو-۱۱” به فضا پرتاب شدند. فرود هر دو ناو در ماه باید روز ۲۰ ژوئیه (۲۹ تیر) صورت می‌گرفت. اما طبق نظر برخی کارشناسان، “لونا-۱۵” باید مقداری از خاک و سنگ ماه را به زمین می‌آورد و محاسبات نشان می‌داد که این محموله زودتر از بازگشت فضانوردان “آپولو-۱۱” به زمین خواهد رسید! این لحظه نهایی مسابقه تسخیر ماه بود. برای روس‌ها این لحظه به معنی حفظ آبرو بود و برای آمریکایی‌ها ثبت کردن یک «نخستین» بسیار بزرگ برای زدودن تمام ناکامی‌ها بود؛ به این ترتیب می‌توان گفت بیش از آن که جنبه علمی داشته باشند، این یک مسابقه سیاسی بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

در ۶ ژانویه ۱۹۶۹ “نیل آرمسترانگ”، “مایکل کالینز” و “ادوین آلدرین” رسما به عنوان فضانوردان “آپولو-۱۱” اعلام شدند. فضانوردان طبق یک سنت قدیمی نام “کلمبیا” را برای سفینه اصلی و “ایگل” (عقاب) را برای سفینه مه‌نشین انتخاب کردند. طبق برنامه، آنها باید در ژوییه به ماه سفر می‌کردند؛ گرچه اما و اگرهای بسیاری در سر راه وجود داشت: امکان داشت سرنشینان آپولو ۹ و ۱۰ نتوانند با موفقیت کارشان را انجام دهند.

در ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ در ساعت ۱۳:۳۲ بوقت گرینویچ (ساعت ۱۷:۰۲ چهارشنبه ۲۵ تیر به وقت تهران)، موشک ۱۱۰ متری “ساترن-۵” در حالی از پایگاه پرتاب‌های فضایی کندی راهی مدار زمین شد که حامل ناو اصلی و ناوچه مه‌نشین آپولو-۱۱ بود. ۲ دقیقه و ۴۲ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه نخستین و ۹ دقیقه و ۸ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه دوم به کار خود پایان داد. ۱۱ دقیقه و ۴۹ ثانیه بعد از پرتاب، آپولو-۱۱ در مداری در اطراف زمین قرار گرفت.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

ساعت ۱۶:۱۷ روز ۱۶ ژوئیه موتور طبقه سوم برای حرکت به طرف ماه بکار افتاد. این موتور ۵ دقیقه و ۴۷ ثانیه کار کرد. “نیل آرمسترانگ” به مرکز هدایت پرواز گزارش داد که کار تمام طبقات موشک “ساترن” به خوبی انجام شده است.

حدود ۱۰ ساعت بعد، سفینه “آپولو” از طبقه سوم موشک “ساترن-۵” جدا شد و پس از یک گردش ۱۸۰ درجه، با مانوری که حدود ۱۱ دقیقه طول کشید، به ناوچه مه‌نشین متصل و بعد از جدا شدن از طبقه نهایی “ساترن-۵” راهی ماه شد.

در حاشیه همین حساسیت‌های پرتاب “لونا-۱۵” و ماموریت احتمالی آن، اخبار مربوط به “لونا” را مرتبا به خدمه “آپولو-۱۱” می‌فرستادند، صبح ۱۷ ژوئیه “بروس مک کاندلس” به فضانوردان خبر داد که “جودرل بنگ” دیگر علامتی از “لونا-۱۵” نمی‌گیرد. شاید “لونا-۱۵” در پشت ماه است و روز بعد اطلاع دادند که خبرگزاری “تاس” اعلام کرده “لونا-۱۵” در مداری بر گرد ماه در حال گردش است.

در همین روز اعلام شد که “ریچارد نیکسون” رئیس جمهور آمریکا اجازه داد روز فرود در ماه تعطیلی عمومی باشد تا مردم بتوانند همزمان شاهد این واقعه باشند.

۵۵ ساعت و ۳۰ دقیقه بعد از پرتاب، فضانوردان دریچه ورود به مه‌نشین را باز کردند تا سامانه‌های آن را مورد بررسی قرار دهند. از این عملیات گزارش مستقیم به زمین فرستاده می‌شد. مرکز هدایت پرواز تمام آنچهرا که باید در مه‌نشین باشد، از طریق دوربین بار دیگر بررسی می‌کرد.

بعد از ظهر روز ۱۹ ژوئیه (۲۸ تیر) “آپولو-۱۱” از منطقه تلاقی جاذبه ماه و زمین گذشت. اینک سفینه در محدوده ماه حرکت می‌کند، فضانوردان ماه را بسیار بزرگتر از گذشته می‌بینند. سطحی در حدود سه چهارم پنجره “آپولو” را پر کرده است.

۷۰ ساعت و ۴۹ دقیقه و ۵۰ ثانیه بعد از پرتاب در حالی که “آپولو” در پشت ماه قرار دارد، موتور سفینه روشن شده و آن را در مداری با اوج و حضیض ۳۱۴-۱۱۱ کیلومتر قرار داد. این مدار بعداً به مدار ۱۲۲-۱۰۱ تغییر مسیر می‌دهد. باید این مسیر تا زمان فرود دایره‌ای شکل شود.

در ساعت ۰۲:۲۶ روز یکشنبه ۲۹ تیرماه “آلدرین” برای بررسی دستگاه‌های مه‌نشین به داخل آن شناور شد، “آرمسترانگ” در کنار پنجره‌های سفینه اصلی ایستاده بود. او امید داشت که نقطه اصلی فرود را پیدا کند. اما سایه‌ها آنقدر طولانی بودند که تصویر جالبی به دست نمی‌داد.

“کالینز” سعی داشت با حرف‌های امیدوارکننده روحیه همکارانش را بالا ببرد، او می‌دانست میزان خطر برای او و همراهانش بسیار متفاوت است. او خود را مانند پدر دو کودک می‌دید که فرزندانش سفری طولانی و خطرناک در پیش رو دارند. تمامی شب نگهبانی داد و به همراهانش گفت: شما باید استراحت کامل داشته باشید. در ساعت ۱۷:۵۳ “آرمسترانگ” در مه‌نشین به “آلدرین” ملحق شد و حدود دو ساعت بعد مرکز هدایت پرواز دستور شروع عملیات فرود را داد و “کالینز” دکمه جدائی بست‌های دو سفینه را فشرد و در ساعت ۲۱:۱۷ (بوقت تهران) مه‌نشین از سفینه مادر جدا شد و بتدریج فاصله گرفت. بعد از رسیدن به فاصله امن، “آرمسترانگ” موتورهای جانبی مه‌نشین را به مدت کوتاهی روشن کرد. “کالینز” از عملیات عکس‌برداری می‌کرد. مرکز هدایت پرواز مکالمه بین دو ناو را می‌شنید:

– کالینز: سفینه‌تان خیلی خوب دیده می‌شود، با آن که واژگون هستید.

– آرمسترانگ: بله، یکی از ما دوتا واژگون است!

– کالینز: بچه‌ها مواظب خودتان باشید.

– آرمسترانگ: به امید دیدار!

بعد از این مکالمه مه‌نشین و سفینه اصلی از هم دور شدند و مه‌نشین راه سطح ماه را در پیش گرفت. نیم دور بعد “آرمسترانگ” موتور مه‌نشین را به مدت ۳۰ ثانیه روشن کرد، تا ارتفاع ناو را به ۱۴/۴ کیلومتری ماه کاهش دهد. این کاهش ارتفاع ۵۷ دقیقه طول کشید. در زمان این عملیات “آرمسترانگ” و “آلدرین” حالت ایستاده داشتند و کفش‌های آنها به کف مه‌نشین بسته شده بود.

۱۰۲ ساعت و ۳۳ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از پرتاب، “آلدرین” دکمه روشن شدن موتور را فشار داد. ۱۲ دقیقه تا زمان فرود مانده بود. موتور بطور نرم روشن شد و نیم دقیقه بعد به کشش کامل رسید. در این حالت هنوز مه‌نشین حالت معکوس داشت. دقایقی بعد “آرمسترانگ” در ارتفاع ۱۴ کیلومتری مه‌نشین را ۱۸۰ درجه چرخاند تا رادار فرودی نسبت به سطح ماه تنظیم شود. ۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناگهان یکی از چراغ‌های زرد شروع به چشمک زدن کرد. بعد مشخص شد مشکل در برنامه‌ریزی رایانه مه‌نشین بوده است و “آلدرین” کشف کرد که اگر از رایانه در مورد وضعیت لحظه چرخش سوال نشود، این اشتباه کمتر بوجود می‌آید. به همین دلیل از مرکز هدایت پرواز خواهش کرد که اطلاعات در این مورد را مستقیماً برای آنها بفرستند. ۱۸ دقیقه و ۳۱ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناوچه در ارتفاع ۱۷۰۰ متری ماه قرار داشت. حالا دیگر ماه از پنجره‌ها به خوبی دیده می‌شد.

دریای آرامش که پوشیده از دهانه‌های آتشفشان بود در زیر اشعه خورشید صبحگاهی می‌درخشید. ۹ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، “چارلز دوک” از مرکز هدایت پرواز اجازه فرود را صادر کرد. در این زمان فاصله مه‌نشین تا سطح ماه تنها ۹۰۰ متر بود. ۹ دقیقه و ۲۴ ثانیه بعد از روشن شدن، ارتفاع به ۶۰۰ متر رسید. زاویه مه‌نشین در این زمان نسبت به سطح ماه در نقطه فرود ۴۷ درجه بود.

بر اساس علائم روی پنجره، “آرمسترانگ” متوجه شد که دستگاه هدایت خودکار آنها را به چه نقطه‌ای می‌برد. منطقه دهانه‌های آتشفشان زیادی با قطرهای ۵ تا ۳۰ متر داشت. وقتی که مه‌نشین به ۲۰۰ متری رسید، در جلوی آرمسترانگ دهانه آتشفشانی پدیدار می‌شد. دستگاه هدایت خودکار سفینه را به آن سمت می‌برد تا در شیب شمال شرقی این گودال بنشاند. در آنجا تخته سنگ‌هایی با ارتفاع ۲-۳ متر و حتی بیشتر دیده می‌شد. آرمسترانگ منطقه را مناسب تشخیص نداد و اجازه خواست تا محل بهتری را جستجو کند. در ارتفاع ۱۵۰ متری آرمسترانگ هدایت مه‌نشین را از شکل خودکار خارج کرده و خود به دست گرفت.

۱۱ دقیقه و ۲ ثانیه بعد از روشن شدن مه‌نشین به ارتفاع ۷۵ متری ماه رسیده بود. آنها اینک در جاده مرگ بودند، یعنی اگر ناگهان موتور سفینه خاموش می‌شد، ارتفاع در حدی بود که آنها نمی‌توانستند بخش بالایی را جدا کنند و به شکل اضطراری خود را به مدار برسانند. محلی که آرمسترانگ فکر می‌کرد صاف است، اینک مشخص شد که چندان هم جالب نیست. آرمسترانگ در جستجوی محل مناسبی در حدی که پنجره‌های مه‌نشین اجازه می‌داد، اطراف را نگاه می‌کرد.

یک بار دیگر چراغ اعلام خطر شروع به چشمک زدن کرد: سوخت تنها برای ۹۴ ثانیه وجود دارد. در مرکز هدایت پرواز همه سکوت اختیار کرده بودند و نفس‌ها در سینه حبس شده بود. سرانجام در ارتفاع ۲۰ متری آرمسترانگ منطقه صافی را دید. ارتفاع لحظه به لحظه کمتر و کمتر می‌شد. نخست سایه پایه‌ها و سپس سایه بقیه مه‌نشین بر روی ماه به چشم می‌خورد. بزودی تمام پنجره در سایه قرار گرفت و ثانیه‌ای بعد همه چیز ساکت شد.

ساعت ۲۰ و ۱۷ دقیقه و ۳۹ ثانیه روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ (ساعت ۲۳:۴۴ یکشنبه ۲۹ تیر ماه ۱۳۴۸)

صدای آرمسترانگ در مرکز هدایت پرواز به گوش رسید: اینجا پایگاه آرامش است. “عقاب” فرود آمد.

آلدرین و آرمسترانگ به طرف هم برگشتند و برای نخستین بار پس از جدا شدن از سفینه مادر به هم نگاه کردند. با دستکش به هم دست دادند و در چشمان همه برق پیروزی را دیدند.

در هیوستون فریادهای شادی بلند شده بود. در مسکو نیمه‌شب بود و رادیو مسکو به مردم خبر داد: امروز در ساعت ۲۳:۱۷ مه‌نشین سفینه فضایی آمریکایی آپولو بر سطح ماه به آرامی فرود آمد …

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

آن شب در تهران چه خبر بود؟

سفر فضانوردان آپولو-۱۱ به ماه در ایران هم مانند همه نقاط جهان شور و هیجان فوق‌العاده‌ای بوجود آورد. از حتی چند ماه قبل نشریات مختلف بشدت پیگیر این ماموریت بودند و مجلات هفتگی با چاپ مقالات و حتی شماره‌های ویژه به استقبال این سفر رفته بودند. دو روزنامه مطرح آن دوره یعنی کیهان و اطلاعات هم مانند دو ابرقدرت که برای فتح ماه به نبرد برخاسته بودند، رقابت شدیدی را برای درج خبرها در پیش گرفتند و حتی شماره ویژه سفر به ماه منتشر کردند. روز بعد از فرود مه‌نشین آپولو ۱۱ روزنامه اطلاعات ضمن زدن تیتر “تهران هم دیشب از تب فتح ماه بیدار بود” گزارش‌هایی از سطوح مختلف جامعه از کارشناسان و افراد مشهور گرفته تا مردم عادی تهیه و نظر آنان را منتشر کرد:

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

دیشب تهران و دیگر شهرهای ایران مانند هر نقطه دیگری در روی این کره خاکی چشم به آسمان دوخته بود، چشم به کره ماه که نخستین انسان‌های زمینی را در آغوش خویش جای می‌داد و هنگامی که دستگاه‌های مخابراتی خبر بزرگترین واقعه تاریخ یعنی فتح ماه را به گوش میلیون‌ها مردم جهان من‌جمله مردم ایران رسانیدند، در هر محفل و مجلسی در میان خانواده‌ها همگی بی اختیار شروع به کف زدن کردند و فریادهای پیروزی و هیجان سردادند. در چشم هزاران نفر قطره‌های اشک شادی سرازیر گشت. در خیابان‌ها اتومبیل‌ها چراغ‌های خود را روشن کردند و صدای بوق اتومبیل‌ها گوئی خبر عروس شدن هزاران دختر جوان را اعلام می‌کرد.

از قهوه‌خانه‌ها، کافه رستوران‌ها، پشت بام‌ها و داخل منازل آخرین اخبار مربوط به این حادثه تاریخی شنیده می‌شد. تهران شب زنده‌داری‌های بسیاری داشته اما شب زنده‌داری دیشب وضع دیگری داشت،؛ مردم از وقتی که روزنامه‌های عصر را خواندند تا پاسی از نیمه شب از کنار رادیوها و تلویزیون‌ها تکان نمی‌خوردند، همه می‌خواستند لحظه با شکوه نشستن ماه‌نشین را بیدار باشند. مردم رادیوهای ترانزیستوری از جیب بیرون کشیده بودند و با دقت لحظات هیجان انگیز دیشب را دنبال می‌کردند و همگی ساعات و دقایق اضطراب انگیزی را گذراندند.

علی ایرانپور آرزو داشت فضانوردان سالم به زمین بازگردند و نتایج این سفر تاریخی آنان به صلح و امنیت دنیا کمک کند.

ابوالفضل قماش دانشجوی هیدرومهندسی می‌گفت: تسخیر ماه می‌تواند به خلق صنایع جدیدی در روی زمین در تمام کشورها منتهی گردد.

پوران عاملی گفت: در جریان پیروزی آپولو ۱۱ و تسخیر ماه سهم همسران فضانوردان را نباید فراموش کرد، این زنان شجاع با بوجود آوردن یک محیط گرم در خانواده و تشویق و دلگرم کردن همسران خود، بار فضانوردان را در تسخیر ماه سبک کردند و خونسردی و شجاعت آنها در تحمل هیجانی که بوجود آمده است، واقعا قابل تحسین است.

عبدالله ریاضی، رئیس مجلس شورای ملی در این زمینه گفت: این کار یک واقعه تاریخی است و من در تمام دیشب برای آگاهی از اخبار مربوط به مسافرت فضانوردان نخوابیدم و دلم نیز نمی‌خواست بخوابم.

دکتر عیسی صدیق گفت: با فرود آمدن انسان در سطح کره ماه، به نظر من درخشانترین کامیابی نصیب نوع بشر شده است، انسان در اثر اندیشیدن و آزمایش و به کار بردن عقل و انگشتان اکتشافات و اختراعاتی را در قرن حاضر انجام داده که وی را بر بسیاری از قوای طبیعت مسلط ساخته و موانع را در راه ترقی و تعالی بشر از میان برداشته است.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

اما این سفر مخالفینی هم داشت! دکتر لطفعلی صورتگر، شاعر و استاد دانشگاه درباره فتح ماه گفت: ما سال‌ها با ماه راز و نیازها داشتیم و از این کار لذت می‌بردیم ولی با این کار (سفر به ماه) یکی از ظواهر زیبائی از بین رفته و جای آن همه زیبائی را مشتی سنگ، خاک و سطحی پر آبله گرفته است. خواهش ما این است که ممالک خارجی به هر کره‌ای که می‌خواهند، بروند ولی حداقل زهره را برای ما شاعران باقی بگذارند.

هیجان، نه فقط در میان طبقات روشنفکر و یا مرفه، بلکه به مردم عادی هم کشیده شده بود و در آن لحظات بسیاری از مردم از خانه‌ها به خیابان‌ها آمده و گروه گروه دور هم جمع می‌شدند و به رادیوهای کوچک و بزرگی که در دست داشتند، گوش می‌دادند و همین که درباره آپولو خبری می‌رسید، سکوت می‌کردند و هنگامی خبر پایان می‌یافت بحث و صحبت و پیش‌بینی‌ها شروع می‌شد.

در یکی از کوچه‌های خیابان عباسی، عده‌ای زن دور هم جمع بودند و بر خلاف شب‌های دیگر صحبت آنها راجع به شوهر و بچه و سختی زندگی یا غیبت از این و آن نبود، بلکه تنها درباره ماه صحبت می‌کردند.

خانمی می‌گفت: ما راجع به زن‌های این سه آمریکائی صحبت می‌کردیم، چون زن‌های این سه نفر الان بر خلاف دیگران سخت دلواپس جان شوهرانشان هستند این سه زن و بچه‌هایشان امشب خواب به چشمشان نمی‌رود، زیرا تنها مسئله شهرت و افتخار برای شوهران آنها مطرح نیست، بلکه در یک طرف دیگر مرگ و نیستی در کمین است.

بعد از آن که رادیو و خبر دادند که لونا ۱۵ به پانزده کیلومتری ماه رسیده و این همان مداری است که سفینه‌ها از آنجا بر سطح ماه فرود می‌آیند، یک مرتبه هیجان وصف ناپذیر بوجود آمد. عده‌ای معتقد بودند شوروی زودتر به ماه خواهد رسید، عده‌ای می‌گفتند لونا به ماه نخواهد نشست. هیچکدام نمی‌توانستند پیش‌بینی قطعی کنند؛ اما یک چیز برای مردم روشن بود که رقابت بزرگی بین شوروی و امریکا در جریان است.

بالاخره ساعت موعود فرا رسید چند دقیقه مانده به نیمه‌شب، فرستنده‌های رادیویی و تلویزیونی با گفتن “توجه فرمائید، توجه فرمائید” اعلام کردند که “عقاب” ساعت یازده و چهل و چهار دقیقه بر سطح ماه نشست. غریو شادی تمام بینندگان و شنوندگان یک مرتبه بلند شد.

مردم از این‌که بالاخره “عقاب” به سلامت به مقصد رسید، خوشحال شدند. همه این موفقیت را متعلق به بشریت و مردم سراسر جهان می‌دانستند.

دیشب به مناسبت پخش برنامه‌های آپولو۱۱ از رادیو و تلویزیون و توجه مردم به این حادثه تاریخی، کلانتری‌های تهران شب خلوتی را گذراندند. افسر نگهبان یکی از کلانتری‌ها صبح امروز گفت: شب قبل اهالی تهران سرگرم تماشای تلویزیون و گوش دادن به اخبار رادیو بودند و فرصت دعوا کردن را نیافتند. بدین مناسبت دیشب در تهران از دعوا و زد و خورد خبری نبود.

یک مسافر تاکسی گفت: آمریکایی‌ها در ماه پیاده شدند و ما هنوز از مشکل تاکسی نتوانستیم پیاده شویم. مدیر عامل یک شرکت تعاونی مسکن نیز اظهار داشت قبل از این که افراد برای سکونت به ماه بروند، بایستی با یک دورنگری مسکن مناسبی جهت اقامت خود تهیه کنند.

دکتر عباس ریاضی کرمانی، استاد دانشگاه گفت: چون وضع آب و هوای کره مریخ شباهت کاملی به کره زمین دارد، مسلما موجودات کره مریخ نیز شباهت زیادی به موجودات کره زمین دارند و چون تمدن مریخی‌ها پیشرفته‌تر از بشر است و از طرفی جاذبه زمین بیش از مریخ است، لذا می‌توان پیش بینی کرد که کره ماه قبلا به وسیله ساکنین مریخ فتح گردیده است و در آنجا برای این‌که بتوانند به سایر کرات مسافرت کنند، برای خود مبادرت به احداث پایگاه نموده‌اند.

دکتر ریاضی کرمانی از این که فضانوردان آمریکائی توانسته‌اند در ماه پیاده شوند، اظهار خوشوقتی کرد و گفت: این اقدام سبب خواهد شد که با احداث پایگاه در کره ماه مسافرت به سایر کرات منظومه شمسی آسانتر شود.

***

“عقاب” در محلی فرود آمده بود که تا مسافتی صاف و بدون حلقه‌های بزرگ اما سنگ‌های کوچک دیده می‌شد. در فاصله دور حفره‌هایی دیده می‌شد که ارتفاع دیواره آنها ۵ تا ۱۰ متر می‌رسید. اشعه خورشید اطراف آنها را روشن و به رنگ برنز در آورده بود. در سمت راست رنگ قهوه‌ای و در نزدیک مه‌نشین رنگ خاکستری دیده می‌شد. اطراف مه‌نشین محیطی به نظر نمی‌رسید که باعث مرگ انسان شود. آرمسترانگ از پنجره کوچک فوقانی نگاه کرد و اطراف را در زیر آسمان قیرگون ماه دید. او به چارلز دوک در مرکز هدایت پرواز گفت: زمین بزرگ، درخشان و زیباست.

آنها باید ۲۲ ساعت در ماه می‌ماندند و قرار شد نخستین راهپیمایی در نیمه مدت اقامت انجام شود. قبل از خروج از مه‌نشین آنها باید ۴ ساعت می‌خوابیدند. اما آرمسترانگ با مرکز هدایت پرواز قرار گذاشت ۵ ساعت بعد از فرود نخستین راهپیمایی را انجام دهد. یعنی حدود ساعت ۸ بعدازظهر بوقت هیوستون.

آلدرین به فکر افتاد و سپس در حالت ویژه روحی این پیام را فرستاد:

«من خلبان مه‌نشین هستم. می‌خواهم از این امکان استفاده کنم و از تمامی کسانی که صدای مرا در هرکجای زمین می‌شنوند، یک لحظه بایستند و درباره چند ساعت گذشته فکر کنند و شکر خداوند را بجا آورند.» و در ادامه بخشی از کتاب مقدس را خواند.

گام نهادن بر سطح ماه

سه ساعت و نیم بعد از فرود، فضانوردان مقدمه راهپیمایی بر سطح ماه را چیدند. دو فضانورد لباس‌های خود را بطور دقیق پوشیدند. همه اجزا را طبق کتابچه راهنما بررسی کردند. بعد از پوشیدن لباس کامل، آنها هوای داخل ناوچه را تخلیه کردند و بالاخره به منهای ۱۰ رساندند. بعد آلدرین آزمایش کرد که دریچه باز می‌شود یا نه، اما باز نشد. فشار هنوز منهای ۵ بود. بالاخره آلدرین تصمیم گرفت که تراکم را کمتر کند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۷ دقیقه و ۳۳ ثانیه بعد از پرتاب (ساعت ۰۶:۱۰ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) دریچه باز شد. آرمسترانگ با صدای نسبتاً گرفته باز شدن دریچه را اعلام کرد. آنها مجبور بودند تا تکمیل کار دستگاه تهویه صبر کنند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۱۶ دقیقه و ۴۹ ثانیه پس از پرتاب نیل آرمسترانگ پشت به دریچه به زانو نشست و با احتیاط پاهای خود را به بیرون گذاشت و بعداً تمام تن خود را از دریچه مربعی شکل که طول هر ضلعش ۸۱ سانتیمتر بود، به بیرون کشید. ایستاد و بررسی کرد آیا می‌تواند به مه‌نشین برگردد.

۱۰۹ ساعت و ۱۹ دقیقه و ۱۶ ثانیه بعد از پرتاب، آرمسترانگ در خارج از مه‌نشین بر روی سکوی قبل از پله‌ها ایستاده بود. حدود ۲ دقیقه بعد، حلقه‌ای را کشید که صندوقچه ابزار و وسایل علمی باز شود و گزارش داد که همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود. یک دقیقه بعد، یک دوربین سیاه و سفید تلویزیونی شروع به کار کرد که تصویر سطح ماه را نشان داد.

از زمان پوشیدن لباس تا زمان قدم گذاشتن بر سطح ماه یک ساعت طول کشید. پله تحتانی پلکان تا پایه بشقابی ۹۰ سانتیمتر مانده بود. نیل آرمسترانگ دو طرف پلکان را گرفته و با احتیاط در سایه مدول پایین رفت. او یک بار به بشقاب پایه مه‌نشین پاگذارد و سپس به پله تحتانی بازگشت و گزارش داد که به پلکان قدم گذاشته و گفت همه چیز درست است. سپس نفس عمیقی کشید و بار دیگر پرید بعد از ۱.۵ ثانیه فرود آرام اما باز به همان پله بازگشت و بعد گفت باید شدیدتر پرش کنم.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سرانجام در ساعت ۲ و ۵۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه روز ژوئیه بوقت گرینویچ (۰۶:۲۶ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) آرمسترانگ قدم بر سطح ماه گذاشت و نامش به عنوان نخستین انسانی که سطح یک جسم غیرزمینی قدم گذارده بر در تاریخ به ثبت رسید. او در این لحظه گفت: «این گام کوچکی است برای انسان ولی جهش عظیمی است برای بشریت.» تلویزیون این صحنه ها را به نظر میلیونها نفر از مردم روی زمین می رساند. بر خلاف سایر برنامه های تلویزیونی آپولو۱۱، مخابره عکس ها از ماه سیاه و سفید است.

سپس نخستین گزارش خود از روی سطح ماه را به زمین فرستاد: خاک نرم است و پوشیده از گرد و غبار. من می‌توانم آن را بطور آسان با پایم حرکت بدهم. من آثار کفش خودم را بر روی خاک می‌بینم. حرکت کردن سخت نیست. موتور در زمین اثری ایجاد نکرده … .

همه ابزارها برای کار و تحقیق سطح ماه در بخش مخصوص در طبقه فرودی قرار داشت. آرمسترانگ دوربین عکاسی ۷۰ میلیمتر را برداشت، در محل مخصوصی بر روی سینه‌اش نصب کرد و به فاصله ۲-۱.۵ متری از مه‌نشین دور شد تا از محل فرود عکسبرداری کند.

بعد از جیب خود یک خاک‌انداز کوچک در آورد، خاک ماه را برداشت و در کیسه ریخت و سپس آن را در جیب راستش گذاشت. این نمونه‌برداری اضطراری از خاک ماه بود تا اگر اتفاقی افتاد و وضعیت اضطراری پیش آمد، بدون نمونه برنگردند.

در این حال که آلدرین از دریچه خارج می‌شد، دقت کرد که دریچه کاملاً چفت نشود. به آرامی از پله‌ها پایین آمد و خود را به آرمسترانگ رساند؛ اینک هر دو فضانورد روبروی هم ایستاده بودند، اما نمی‌توانستند همدیگر را در آغوش بگیرند، زیرا لباس‌ها و دوربین عکاسی مزاحم بود. از خوشحالی چند بار بالا و پایین پریدند.

سپس هر دو به باز کردن بسته وسایل تحقیقاتی و فنی مشغول شدند و روپوش پلاک نصب شده در پای سکو را برداشتند که روی آن نوشته بود: «در اینجا انسان‌هایی از سیاره زمین برای نخستین بار پا بر روی کره ماه گذاشتند. ما برای صلح جهت تمام بشریت به این جا آمدیم. ژوییه ۱۹۶۹» این پلاک حاوی امضای سرنشینان آپولو و ریچارد نیکسون، رئیس جمهور وقت آمریکا بود. سپس به عکسبرداری مشغول شدند. آرمسترانگ حدود ۱۷ متر از سفینه دور شد و دوربین فیلمبرداری را در آنجا کاشت. سپس او و آلدرین دستگاه‌های تحقیقاتی دیگر را نصب کردند.

ماموریت دو فضانورد در سطح ماه در ساعت ۰۸:۴۴ روز ۳۰ تیر (به وقت تهران) به پایان رسید و به راهپیمایی خود پایان داده به داخل سفینه بازگشتند. آلدرین در سطح ماه ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه و آرمسترانگ ۲ ساعت و ۱۳ دقیقه در ماه راهپیمایی کردند. تا بلند شدن از ماه ۹ ساعت باقی مانده بود. بعد از ناهار و دادن جواب به سوالات کارشناسان، فضانوردان سعی کردند بخوابند. آرمسترانگ روی پوسته موتور پرتابی دراز کشید، ولی نتوانست بخوابد. اما آلدرین در کف مه‌نشین دراز کشید و کمی خوابید.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

بالاخره زمان بازگشت فرا رسید. حدود ۱۲۵ ساعت بعد از پرتاب، ضربه ناگهانی حاصل از انفجار، پیچ‌های بین بخش فرودی و قسمت فوقانی را از جا کند و بخش بالایی مه‌نشین با نیروی حاصل از موتورش را بلند کرد. ۷ دقیقه و ۱۵ ثانیه بعد “عقاب” نیز در مدار پیرامون ماه بود. مانورها برای رسیدن به ناو اصلی دقیق صورت می‌گرفت. ۱۲۸ ساعت بعد از پرتاب مه‌نشین و سفینه مادر به هم پیوستند و اضطراب‌ها کاهش یافت، چون می‌شد مطمئن بود که فضانوردان می‌توانند به خانه بازگردند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

حدود ۱۳۶ ساعت بعد از پرتاب (ساعت ۰۸:۲۷ سه‌شنبه ۳۱ تیر به وقت تهران) کلمبیا موتور خود را برای بازگشت به زمین روشن کرد.

روز چهارشنبه، اول مرداد و در حین بازگشت به زمین، تلویزیون برنامه‌های کوتاهی پخش کرد که کار کردن و غذا خوردن فضانوردان را نشان می‌داد. اینک مردم کمتر تب و تاب نشان می‌دادند و تقریبا مطمئن شده بودند که همه چیز به خوبی پایان خواهد پذیرفت.

پنجشنبه، ۲ مرداد باز هم فضانوردان گزارش تلویزیونی برای مردم داشتند و نشان دادند که برای فرود آماده می‌شوند. در ساعت ۱۹:۵۲ روز پنج‌شنبه ۲ مرداد ۱۳۴۸ بخش سرنشین‌دار آپولو از قسمت خدمات (موتورهای عمده موشکی و سایر تجهیزاتی) جدا شد و راه بازگشت به زمین را در پیش گرفت.

سرانجام در ساعت ۲۰:۱۹ ناو آپولو-۱۱ با فرود در ۱.۴۶۰ کیلومتری جنوب غربی هاوایی در اقیانوس آرام به سفر تاریخی خود پایان داد.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

کارشناسان ناسا برای جلوگیری از آلودگی زمین به میکروب‌های احتمالی حمل شده از ماه به زمین، برنامه ریخته بودند که تمام افراد و تجهیزاتی که در معرض تماس فضانوردان قرار گیرند و در این قرنطینه مدتی بررسی شوند تا زمینیان آلودگی پیدا نکنند. از این رو فضانوردان را با بالگرد به کشتی هواپیمابر “هورنت” بردند. هم گروه نجات و هم فضانوردان با لباس‌های عایقی رنگ خاکستری و ماسک در حالی که به دریانوردان و دوربین نمایندگان رسانه‌ها دست تکان می‌دادند به داخل اتاقک قرنطینه رفتند.

به این ترتیب هیجان‌انگیز ترین سفر فضایی به پایان رسید.


مچ‌بندهای هوشمند اطلاعات نظامیان را لو داد


ایسنا: به تازگی ردیاب‌های سلامتی برند Polar اطلاعات خصوصی کاربران و نظامیان را در فضای مجازی افشا کرده است.

مچ‌بندهای هوشمند اطلاعات نظامیان را لو داد

به نقل از وب سایت Threatpost، این روزها که گجت‌های هوشمندی همچون ردیاب‌های سلامتی در میان کاربران و مصرف‌کنندگان محصولات تکنولوژی از محبوبیت و استقبال بی‌نظیری برخوردار شده است، کمتر کسی ممکن است فکر کند این گجت‌های جذاب و جدید می‌تواند به ابزاری برای افشای اطلاعات خصوصی و نقض حریم شخصی کاربران و مصرف کنندگان تبدیل شود.

بسیاری از کاربران بخصوص در کشورهای پیشرفته جهان به منظور پیگیری و ردیابی وضعیت تحرک بدنی، تناسب اندام و ورزش‌های روزانه خود از ردیاب‌های سلامتی و مچ‌بندهای هوشمند استفاده می‌کنند و هرگز فکر نمی‌کنند که این گجت می‌تواند تهدیدی برای حریم شخصی آن‌ها در فضای مجازی باشد.

حالا به تازگی پژوهشگران و محققان فعال در حوزه امنیت سایبری اعلام کرده‌اند که مچ‌بندهای هوشمند و ردیاب‌های سلامتی برند پولار ( Polar ) تحت تاثیر نقص امنیتی و آسیب پذیری موقعیت جغرافیایی افراد و تمام اطلاعات مربوط به امکانی که تاکنون به آن مراجعه کرده‌اند، را در دسترس افراد غریبه و هکرها قرار می‌دهد و به عبارتی دیگر، اطلاعات شخصی آن‌ها را در فضای مجازی منتشر و افشا می‌کند.

روشن کردن همیشگی و مداوم موقعیت‌یاب یا GPS می‌تواند احتمال افشا و درز اطلاعات مربوط به موقعیت جغرافیایی کاربران را به میزان قابل ملاحظه‌ای افزایش دهد.

اپلیکیشن اختصاصی ردیاب‌های سلامتی Polar به طور کاملا ناخواسته از طریق قابلیت هیت مپس (heat maps) موقعیت چند پایگاه نظامی و اطلاعات سری و محرمانه آن‌ها در ایالات متحده آمریکا را افشا کرده است. همچنین گفته می‌شود هکرها قادر خواهند بود با دانش اندکی از هک، به تمامی این اطلاعات دسترسی پیدا کنند.

شرکت سازنده این گجت‌های هوشمند به کاربران قول داده است که با بهره‌گیری از متخصصان و مهندسان زبده به سرعت این ضعف امنیتی را از پلت‌فرم اپلیکیشن و سرورهایش برطرف خواهد کرد. بدین منظور ارتش ایالات متحده آمریکا نیز قوانین سختگیرانه‌تری را برای استفاده نظامیان از گجت‌های پوشیدنی و هوشمند وضع کرده است.


1 2 3 6