Tag Archives: جنگ

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!


گجت نیوز: برزیل یک کشور درحال توسعه است که از نظر اقتصادی نیز جز ۱۰ قدرت اقتصادی اول دنیا به شمار می‌رود. این کشور در سال‌های اخیر توجه ویژه به تقویت توان نظامی خود داشته که موشک کروز MTC-300 نیز یکی از مهم‌ترین آن‌هاست.

ارتش برزیل در گام‌های پایانی توسعه موشک کروز تاکتیکی خود موسوم به MTC-300 ماتادور (Matador به معنی قاتل) است. موشک کروز MTC-300 بخشی از برنامه آستروس ۲۰۲۰ (یا آستروس ۳) است که هدف آن ساخت یک موشک کروز قابل شلیک از توپخانه راکتی آستروس ۲ است.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

طرح اولیه موشک کروز MTC-300 که دارای بال‌های جمع شونده بود.

طراحی و توسعه این موشک کروز از سال ۲۰۰۱ آغاز و بر عهده کمپانی دفاعی برزیلی اویبارس (Avibras) است. تحویل موشک کروز MTC-300 از سال ۲۰۲۰ آغاز و تا سال ۲۰۲۳ کامل می‌شود و قرار است در کل ۱۰۰ تیر موشک کروز MTC-300 ماتادور به ارتش برزیل تحویل داده شود. البته قرار بود در ابتدا تحویل اولیه این موشک در سال ۲۰۱۶ صورت گیرد، اما بروز بحران اقتصادی در برزیل سبب بروز دیرکرد در پروژه این موشک شد.

برزیل همچنین قصد دارد نمونه دریاپایه این موشک را برای شلیک از شناورهای رزمی خود توسعه دهد که X-300 نام داشته و بالچه‌هایی مشابه موشک کروز ضد کشتی فرانسوی اگزوسه (Exocet) دارد.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

شلیک موشک کروز MTC-300 از راکت انداز چندتایی آستروس ۲

توپخانه راکتی یا راکت انداز چندتایی آستروس ۲ (Astros II MLRS) توسط کمپانی اویبارس طراحی و ساخته شده و از سال ۱۹۸۳ در خدمت است. آستروس ۲ ششمین نسل از توپخانه‌های راکتی ساخت برزیل است. این توپخانه راکت‌های گوناگون در کالیبرهای مختلف،‌ از ۱۲۷ میلی‌متری تا ۴۵۰ میلی‌متری، را شلیک می‌کند و بیشینه برد آتشش با راکت‌های ۴۵۰ میلی‌متری SS-150 به ۱۵۰ کیلومتر می‌‌رسد. درحالی که موشک کروز MTC-300 ماتادور بیش از ۳۰۰ کیلومتر برد دارد.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

این موشک از هدایت داخلی و همچنین هدایت ماهواره‌ای با کمک سیستم مکان‌یاب جهانی GPS استفاده می‌کند و دارای دایره خطای احتمالی ۵۰ متر (به گفته برخی منابع ۳۰ متر) است. MTC-300 قرار است برای هدف دادن دقیق اهداف راهبردی با ارزش دشمن مورد استفاده قرار گیرد؛ طوری که خسارات و تلفات ناخواسته‌ای وارد نشود.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

ماکتی از موشک کروز MTC-300 به همراه بوستر

این موشک ۵٫۴ متری توسط یک موتور راکتی پرتابگر کمکی (بوستر) سوخت جامد شلیک و پس از رسیدن به ارتفاع و برد مناسب،‌ پرتابگر کمکی رها شده و موتور اصلی ۷۰ کیلوگرمی موشک روشن شده تا موشک را با سرعت فروصوت ۰٫۸۵ ماخ به سمت هدف به پیش راند. موتور جت این موشک از نوع توربوجت بوده و TJ1000 نام دارد؛ رانش تولیدی آن نیز ۴٫۴۵ هزار نیوتون است. این موشک توسط اویبارس و تحت لیسانس کمپانی آمریکایی پولاریس (Polaris) ساخته می‌شود.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

در ساخت موشک از مواد کامپوزیتی استفاده شده که ضمن کاهش سطح مقطع راداری موشک، سبب کم شدن وزن موشک نیز می‌شود. وزن کلی این موشک ۱۱۴۰ کیلوگرم است که تا ۲۰۰ کیلوگرم آن به وزن سرجنگی موشک اختصاص می‌یابد. موشک کروز MTC-300 بسته به نوع ماموریتش سرهای جنگی گوناگون شامل سرجنگی به شدت انفجاری یا سرجنگی خوشه‌ای حمل می‌کند. سرجنگی خوشه‌ای این موشک دارای ۶۴ بمبچه است و می‌تواند از نوع ضد نفر یا ضد زره باشد.

موشک کروز MTC-300 از سرزمین فوتبال به جنگ دشمنان می‌رود!

یک دستگاه راکت انداز چندتایی آستروس ۲ متعلق به ارتش مالزی، مسلح به ۴ راکت ۳۰۰ میلی‌متری SS-80 با برد ۹۰ کیلومتر

البته می‌توان گفت این موشک بیشتر به درد صادر کردن به کشورهای دیگر می‌خورد و کشورهای عربستان سعودی،‌ قطر، عراق، بحرین، اندونزی و مالزی که از دارندگان راکت انداز چندتایی آستروس ۲ هستند نیز می‌توانند از خریداران خارجی این موشک باشند. زیرا برد این موشک بالا نیست و برزیل نیز با همسایگان خود مشکل ندارد، حتی در صورت بروز مشکل نیز توان نظامی هیچ کشوری در آمریکای لاتین حتی نزدیک به توان نظامی برزیل نیست. با این حال ورود به خدمت این موشک خود سبب افزایش توان رزمی ارتش برزیل می‌شود.


تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!


ایسنا: این روزها همه از دمای بالای هوا صحبت می‌کنند، اما اگر به آغاز تابستان ۱۳۴۸ بازگردیم، خواهیم دید که تبی با درجه حرارت بیش از امروز نه فقط ایران که کل جهان را فراگرفته بود: تب تسخیر ماه!

تیرماه ۱۳۴۸ نقطه اوج مسابقه‌ای بود که در آن زمان به آن “جنگ سرد تسخیر فضا” می‌گفتند؛ جنگ سردی که بلافاصله بعد از خوابیدن شعله‌های جنگ جهانی دوم آغاز شد. آمریکا و شوروی در آن روزها به عنوان دو ابرقدرت پیروز سربرآورده از نبرد بزرگ، اینک می‌خواستند توانمندی خود را به جهانیان نشان دهند و اثبات کنند از این پس آنها هستند که برای همه تعیین تکلیف خواهند کرد و این بار نه فقط از روی زمین، بلکه ماورای جو نیز مسخر آنان است و در زمانی که جهانیان پیشرفت فناوری را نماد قدرت می‌دانستند، فضانوردی حاصل از فناوری موشکی به غنیمت گرفته شده از آلمان شکست خورده، ابزار خوبی برای نمایش توانمندی این کشورها بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

نخستین خودنمایی‌ها نصیب روس‌ها شد که توانستند بسیاری از “اولین”‌های تاریخ فضانوردی را به نمایش بگذارند، از “نخستین ماهواره” آغاز کردند و با “نخستین موجود زنده در فضا”، “نخستین کاوشگر فضایی مهنورد”، “نخستین ناو دورپرواز به سوی زهره و مریخ” و بالاخره “نخستین انسان در فضا” که توانست حریف را بکلی در سطح جهان بی‌حیثیت کند.

در این شرایط جان کندی، رئیس جمهوری که تازه در آمریکا بر سر کار آمده بود، می‌خواست به هر شکل ممکن، اعتماد به نفس را به جامعه بازگرداند و به همین دلیل بعد از تشکیل جلسه حساسی با مشاوران خود به این نتیجه رسیدند که باید هدف بزرگی را برای جامعه آمریکا تعیین کنند و وارد کار شوند تا بتوانند به ملت روحیه بدهند و با این هدف در بیست و پنجم ماه مه ۱۹۶۱ در پاسخ به مبارزه طلبی روس‌ها تعهدی سنگین را بر گردن مردم آمریکا گذارد.

او در سخنرانی خود گفت: «من معتقدم این ملت باید خود را متعهد سازد که قبل از به پایان رسیدن دهه جاری، هدف عالی فرود آوردن انسان در ماه و بازگرداندن سالم او را جامه عمل بپوشاند. در این مدت هیچ طرحی برای بشریت جالب‌تر و برای اکتشاف پر دامنه فضا از این مهم‌تر نیست و اجرای این طرح نه چندان دشوار است و نه پر خرج.»

او هم مثل بسیاری از سیاستمداران، در همین چند جمله، سه دروغ بزرگ گفت: این طرح هم بسیار دشوار بود و هم بسیار پرخرج! و نکته دیگر آن که سفر به ماه نسبت به هزینه سنگین آن در برابر طرح‌های دیگر از نظر علمی ارزش بسیار اندکی داشت. اما به هر حال با این سخنرانی مسابقه فضایی شدت بیشتری یافت. روس‌ها نیز به شکل پنهان برای انجام طرح مشابهی وارد عمل شدند. طبیعی است که هر یک از این دو ابرقدرت آن روزگار، تلاش می‌کردند بر دیگری پیشی گیرند و خود برنده این بازی باشند و همین شتاب بی‌مورد باعث شد هر دو در آغاز برنامه “آپولو” و “سایوز”، دو برنامه‌ای که برای سفر به ماه طراحی شده بود با ناکامی مواجه شوند. در ژانویه ۱۹۶۷ “آپولو-۱” ضمن تمرین نخستین گروه، بر روی سکوی پرتاب دچار آتش‌سوزی شد و هر سه سرنشین آن خاکستر شدند و به فاصله چند ماه، در آوریل همان سال، تنها فضانورد “سایوز-۱” به دلیل مشکلات فنی سفینه نه تنها نتوانست ماموریت خود را به پایان برساند، بلکه ضمن بازگشت به زمین به دلیل باز نشدن چتر نجات کشته شد.

به دنبال این حوادث، هر دو کشور ضربه حیثیتی سختی خوردند، اما مصمم‌تر از قبل راه را ادامه دادند. ناوهای کیهانی آپولو برای کسب اطمینان صد در صدی، ۵ پرواز بدون سرنشین داشتند و سامانه‌های مختلف آنها، بارها و بارها آزمایش شد و بالاخره در اکتبر ۱۹۶۸ نخستین سفینه سرنشین‌دار آپولو به فضا پرتاب شد و توانست توانایی‌های خود را به نمایش بگذارد. “آپولو-۸” برای نخستین بار، انسان را به مدار ماه برد، فضانوردان “آپولو-۹” عملیات فرود در ماه و ناو مه‌نشین را در مدار زمین آزمایش کردند و سرنشینان “آپولو-۱۰” همین عملیات را در مدار ماه انجام دادند. در این دوران روس‌ها گرچه توانایی چنین عملیاتی را نداشتند و شکست‌های مخفیانه آنان برای آزمایش موشک نیرومند “ان-۱” ادامه داشت، اما امیدشان را از دست نداده بودند. غیر از برنامه سرنشین‌دار، کاوشگران “لونا” را برای پژوهش‌های بدون سرنشین اختصاص دادند و کار فرستادن سفینه‌های بدون سرنشین به ماه را به موازات برنامه مخفی سرنشین‌دار ادامه می‌دادند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سال ۱۹۶۹ در چنین شرایطی آغاز شد و رسانه‌های جهان مرتبا هر حرکت طرفین را منعکس می‌کردند. در ۱۳ و ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ (۲۲ و ۲۵ تیر ۱۳۴۸) یکی بعد از دیگری دو سفینه فضایی یعنی “کاوشگر خودکار لونا-۱۵” و سفینه سرنشیندار آمریکایی “آپولو-۱۱” به فضا پرتاب شدند. فرود هر دو ناو در ماه باید روز ۲۰ ژوئیه (۲۹ تیر) صورت می‌گرفت. اما طبق نظر برخی کارشناسان، “لونا-۱۵” باید مقداری از خاک و سنگ ماه را به زمین می‌آورد و محاسبات نشان می‌داد که این محموله زودتر از بازگشت فضانوردان “آپولو-۱۱” به زمین خواهد رسید! این لحظه نهایی مسابقه تسخیر ماه بود. برای روس‌ها این لحظه به معنی حفظ آبرو بود و برای آمریکایی‌ها ثبت کردن یک «نخستین» بسیار بزرگ برای زدودن تمام ناکامی‌ها بود؛ به این ترتیب می‌توان گفت بیش از آن که جنبه علمی داشته باشند، این یک مسابقه سیاسی بود.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

در ۶ ژانویه ۱۹۶۹ “نیل آرمسترانگ”، “مایکل کالینز” و “ادوین آلدرین” رسما به عنوان فضانوردان “آپولو-۱۱” اعلام شدند. فضانوردان طبق یک سنت قدیمی نام “کلمبیا” را برای سفینه اصلی و “ایگل” (عقاب) را برای سفینه مه‌نشین انتخاب کردند. طبق برنامه، آنها باید در ژوییه به ماه سفر می‌کردند؛ گرچه اما و اگرهای بسیاری در سر راه وجود داشت: امکان داشت سرنشینان آپولو ۹ و ۱۰ نتوانند با موفقیت کارشان را انجام دهند.

در ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۶۹ در ساعت ۱۳:۳۲ بوقت گرینویچ (ساعت ۱۷:۰۲ چهارشنبه ۲۵ تیر به وقت تهران)، موشک ۱۱۰ متری “ساترن-۵” در حالی از پایگاه پرتاب‌های فضایی کندی راهی مدار زمین شد که حامل ناو اصلی و ناوچه مه‌نشین آپولو-۱۱ بود. ۲ دقیقه و ۴۲ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه نخستین و ۹ دقیقه و ۸ ثانیه بعد از پرتاب، طبقه دوم به کار خود پایان داد. ۱۱ دقیقه و ۴۹ ثانیه بعد از پرتاب، آپولو-۱۱ در مداری در اطراف زمین قرار گرفت.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

ساعت ۱۶:۱۷ روز ۱۶ ژوئیه موتور طبقه سوم برای حرکت به طرف ماه بکار افتاد. این موتور ۵ دقیقه و ۴۷ ثانیه کار کرد. “نیل آرمسترانگ” به مرکز هدایت پرواز گزارش داد که کار تمام طبقات موشک “ساترن” به خوبی انجام شده است.

حدود ۱۰ ساعت بعد، سفینه “آپولو” از طبقه سوم موشک “ساترن-۵” جدا شد و پس از یک گردش ۱۸۰ درجه، با مانوری که حدود ۱۱ دقیقه طول کشید، به ناوچه مه‌نشین متصل و بعد از جدا شدن از طبقه نهایی “ساترن-۵” راهی ماه شد.

در حاشیه همین حساسیت‌های پرتاب “لونا-۱۵” و ماموریت احتمالی آن، اخبار مربوط به “لونا” را مرتبا به خدمه “آپولو-۱۱” می‌فرستادند، صبح ۱۷ ژوئیه “بروس مک کاندلس” به فضانوردان خبر داد که “جودرل بنگ” دیگر علامتی از “لونا-۱۵” نمی‌گیرد. شاید “لونا-۱۵” در پشت ماه است و روز بعد اطلاع دادند که خبرگزاری “تاس” اعلام کرده “لونا-۱۵” در مداری بر گرد ماه در حال گردش است.

در همین روز اعلام شد که “ریچارد نیکسون” رئیس جمهور آمریکا اجازه داد روز فرود در ماه تعطیلی عمومی باشد تا مردم بتوانند همزمان شاهد این واقعه باشند.

۵۵ ساعت و ۳۰ دقیقه بعد از پرتاب، فضانوردان دریچه ورود به مه‌نشین را باز کردند تا سامانه‌های آن را مورد بررسی قرار دهند. از این عملیات گزارش مستقیم به زمین فرستاده می‌شد. مرکز هدایت پرواز تمام آنچهرا که باید در مه‌نشین باشد، از طریق دوربین بار دیگر بررسی می‌کرد.

بعد از ظهر روز ۱۹ ژوئیه (۲۸ تیر) “آپولو-۱۱” از منطقه تلاقی جاذبه ماه و زمین گذشت. اینک سفینه در محدوده ماه حرکت می‌کند، فضانوردان ماه را بسیار بزرگتر از گذشته می‌بینند. سطحی در حدود سه چهارم پنجره “آپولو” را پر کرده است.

۷۰ ساعت و ۴۹ دقیقه و ۵۰ ثانیه بعد از پرتاب در حالی که “آپولو” در پشت ماه قرار دارد، موتور سفینه روشن شده و آن را در مداری با اوج و حضیض ۳۱۴-۱۱۱ کیلومتر قرار داد. این مدار بعداً به مدار ۱۲۲-۱۰۱ تغییر مسیر می‌دهد. باید این مسیر تا زمان فرود دایره‌ای شکل شود.

در ساعت ۰۲:۲۶ روز یکشنبه ۲۹ تیرماه “آلدرین” برای بررسی دستگاه‌های مه‌نشین به داخل آن شناور شد، “آرمسترانگ” در کنار پنجره‌های سفینه اصلی ایستاده بود. او امید داشت که نقطه اصلی فرود را پیدا کند. اما سایه‌ها آنقدر طولانی بودند که تصویر جالبی به دست نمی‌داد.

“کالینز” سعی داشت با حرف‌های امیدوارکننده روحیه همکارانش را بالا ببرد، او می‌دانست میزان خطر برای او و همراهانش بسیار متفاوت است. او خود را مانند پدر دو کودک می‌دید که فرزندانش سفری طولانی و خطرناک در پیش رو دارند. تمامی شب نگهبانی داد و به همراهانش گفت: شما باید استراحت کامل داشته باشید. در ساعت ۱۷:۵۳ “آرمسترانگ” در مه‌نشین به “آلدرین” ملحق شد و حدود دو ساعت بعد مرکز هدایت پرواز دستور شروع عملیات فرود را داد و “کالینز” دکمه جدائی بست‌های دو سفینه را فشرد و در ساعت ۲۱:۱۷ (بوقت تهران) مه‌نشین از سفینه مادر جدا شد و بتدریج فاصله گرفت. بعد از رسیدن به فاصله امن، “آرمسترانگ” موتورهای جانبی مه‌نشین را به مدت کوتاهی روشن کرد. “کالینز” از عملیات عکس‌برداری می‌کرد. مرکز هدایت پرواز مکالمه بین دو ناو را می‌شنید:

– کالینز: سفینه‌تان خیلی خوب دیده می‌شود، با آن که واژگون هستید.

– آرمسترانگ: بله، یکی از ما دوتا واژگون است!

– کالینز: بچه‌ها مواظب خودتان باشید.

– آرمسترانگ: به امید دیدار!

بعد از این مکالمه مه‌نشین و سفینه اصلی از هم دور شدند و مه‌نشین راه سطح ماه را در پیش گرفت. نیم دور بعد “آرمسترانگ” موتور مه‌نشین را به مدت ۳۰ ثانیه روشن کرد، تا ارتفاع ناو را به ۱۴/۴ کیلومتری ماه کاهش دهد. این کاهش ارتفاع ۵۷ دقیقه طول کشید. در زمان این عملیات “آرمسترانگ” و “آلدرین” حالت ایستاده داشتند و کفش‌های آنها به کف مه‌نشین بسته شده بود.

۱۰۲ ساعت و ۳۳ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از پرتاب، “آلدرین” دکمه روشن شدن موتور را فشار داد. ۱۲ دقیقه تا زمان فرود مانده بود. موتور بطور نرم روشن شد و نیم دقیقه بعد به کشش کامل رسید. در این حالت هنوز مه‌نشین حالت معکوس داشت. دقایقی بعد “آرمسترانگ” در ارتفاع ۱۴ کیلومتری مه‌نشین را ۱۸۰ درجه چرخاند تا رادار فرودی نسبت به سطح ماه تنظیم شود. ۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناگهان یکی از چراغ‌های زرد شروع به چشمک زدن کرد. بعد مشخص شد مشکل در برنامه‌ریزی رایانه مه‌نشین بوده است و “آلدرین” کشف کرد که اگر از رایانه در مورد وضعیت لحظه چرخش سوال نشود، این اشتباه کمتر بوجود می‌آید. به همین دلیل از مرکز هدایت پرواز خواهش کرد که اطلاعات در این مورد را مستقیماً برای آنها بفرستند. ۱۸ دقیقه و ۳۱ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، ناوچه در ارتفاع ۱۷۰۰ متری ماه قرار داشت. حالا دیگر ماه از پنجره‌ها به خوبی دیده می‌شد.

دریای آرامش که پوشیده از دهانه‌های آتشفشان بود در زیر اشعه خورشید صبحگاهی می‌درخشید. ۹ دقیقه و ۵ ثانیه بعد از روشن شدن موتور مه‌نشین، “چارلز دوک” از مرکز هدایت پرواز اجازه فرود را صادر کرد. در این زمان فاصله مه‌نشین تا سطح ماه تنها ۹۰۰ متر بود. ۹ دقیقه و ۲۴ ثانیه بعد از روشن شدن، ارتفاع به ۶۰۰ متر رسید. زاویه مه‌نشین در این زمان نسبت به سطح ماه در نقطه فرود ۴۷ درجه بود.

بر اساس علائم روی پنجره، “آرمسترانگ” متوجه شد که دستگاه هدایت خودکار آنها را به چه نقطه‌ای می‌برد. منطقه دهانه‌های آتشفشان زیادی با قطرهای ۵ تا ۳۰ متر داشت. وقتی که مه‌نشین به ۲۰۰ متری رسید، در جلوی آرمسترانگ دهانه آتشفشانی پدیدار می‌شد. دستگاه هدایت خودکار سفینه را به آن سمت می‌برد تا در شیب شمال شرقی این گودال بنشاند. در آنجا تخته سنگ‌هایی با ارتفاع ۲-۳ متر و حتی بیشتر دیده می‌شد. آرمسترانگ منطقه را مناسب تشخیص نداد و اجازه خواست تا محل بهتری را جستجو کند. در ارتفاع ۱۵۰ متری آرمسترانگ هدایت مه‌نشین را از شکل خودکار خارج کرده و خود به دست گرفت.

۱۱ دقیقه و ۲ ثانیه بعد از روشن شدن مه‌نشین به ارتفاع ۷۵ متری ماه رسیده بود. آنها اینک در جاده مرگ بودند، یعنی اگر ناگهان موتور سفینه خاموش می‌شد، ارتفاع در حدی بود که آنها نمی‌توانستند بخش بالایی را جدا کنند و به شکل اضطراری خود را به مدار برسانند. محلی که آرمسترانگ فکر می‌کرد صاف است، اینک مشخص شد که چندان هم جالب نیست. آرمسترانگ در جستجوی محل مناسبی در حدی که پنجره‌های مه‌نشین اجازه می‌داد، اطراف را نگاه می‌کرد.

یک بار دیگر چراغ اعلام خطر شروع به چشمک زدن کرد: سوخت تنها برای ۹۴ ثانیه وجود دارد. در مرکز هدایت پرواز همه سکوت اختیار کرده بودند و نفس‌ها در سینه حبس شده بود. سرانجام در ارتفاع ۲۰ متری آرمسترانگ منطقه صافی را دید. ارتفاع لحظه به لحظه کمتر و کمتر می‌شد. نخست سایه پایه‌ها و سپس سایه بقیه مه‌نشین بر روی ماه به چشم می‌خورد. بزودی تمام پنجره در سایه قرار گرفت و ثانیه‌ای بعد همه چیز ساکت شد.

ساعت ۲۰ و ۱۷ دقیقه و ۳۹ ثانیه روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ (ساعت ۲۳:۴۴ یکشنبه ۲۹ تیر ماه ۱۳۴۸)

صدای آرمسترانگ در مرکز هدایت پرواز به گوش رسید: اینجا پایگاه آرامش است. “عقاب” فرود آمد.

آلدرین و آرمسترانگ به طرف هم برگشتند و برای نخستین بار پس از جدا شدن از سفینه مادر به هم نگاه کردند. با دستکش به هم دست دادند و در چشمان همه برق پیروزی را دیدند.

در هیوستون فریادهای شادی بلند شده بود. در مسکو نیمه‌شب بود و رادیو مسکو به مردم خبر داد: امروز در ساعت ۲۳:۱۷ مه‌نشین سفینه فضایی آمریکایی آپولو بر سطح ماه به آرامی فرود آمد …

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

آن شب در تهران چه خبر بود؟

سفر فضانوردان آپولو-۱۱ به ماه در ایران هم مانند همه نقاط جهان شور و هیجان فوق‌العاده‌ای بوجود آورد. از حتی چند ماه قبل نشریات مختلف بشدت پیگیر این ماموریت بودند و مجلات هفتگی با چاپ مقالات و حتی شماره‌های ویژه به استقبال این سفر رفته بودند. دو روزنامه مطرح آن دوره یعنی کیهان و اطلاعات هم مانند دو ابرقدرت که برای فتح ماه به نبرد برخاسته بودند، رقابت شدیدی را برای درج خبرها در پیش گرفتند و حتی شماره ویژه سفر به ماه منتشر کردند. روز بعد از فرود مه‌نشین آپولو ۱۱ روزنامه اطلاعات ضمن زدن تیتر “تهران هم دیشب از تب فتح ماه بیدار بود” گزارش‌هایی از سطوح مختلف جامعه از کارشناسان و افراد مشهور گرفته تا مردم عادی تهیه و نظر آنان را منتشر کرد:

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

دیشب تهران و دیگر شهرهای ایران مانند هر نقطه دیگری در روی این کره خاکی چشم به آسمان دوخته بود، چشم به کره ماه که نخستین انسان‌های زمینی را در آغوش خویش جای می‌داد و هنگامی که دستگاه‌های مخابراتی خبر بزرگترین واقعه تاریخ یعنی فتح ماه را به گوش میلیون‌ها مردم جهان من‌جمله مردم ایران رسانیدند، در هر محفل و مجلسی در میان خانواده‌ها همگی بی اختیار شروع به کف زدن کردند و فریادهای پیروزی و هیجان سردادند. در چشم هزاران نفر قطره‌های اشک شادی سرازیر گشت. در خیابان‌ها اتومبیل‌ها چراغ‌های خود را روشن کردند و صدای بوق اتومبیل‌ها گوئی خبر عروس شدن هزاران دختر جوان را اعلام می‌کرد.

از قهوه‌خانه‌ها، کافه رستوران‌ها، پشت بام‌ها و داخل منازل آخرین اخبار مربوط به این حادثه تاریخی شنیده می‌شد. تهران شب زنده‌داری‌های بسیاری داشته اما شب زنده‌داری دیشب وضع دیگری داشت،؛ مردم از وقتی که روزنامه‌های عصر را خواندند تا پاسی از نیمه شب از کنار رادیوها و تلویزیون‌ها تکان نمی‌خوردند، همه می‌خواستند لحظه با شکوه نشستن ماه‌نشین را بیدار باشند. مردم رادیوهای ترانزیستوری از جیب بیرون کشیده بودند و با دقت لحظات هیجان انگیز دیشب را دنبال می‌کردند و همگی ساعات و دقایق اضطراب انگیزی را گذراندند.

علی ایرانپور آرزو داشت فضانوردان سالم به زمین بازگردند و نتایج این سفر تاریخی آنان به صلح و امنیت دنیا کمک کند.

ابوالفضل قماش دانشجوی هیدرومهندسی می‌گفت: تسخیر ماه می‌تواند به خلق صنایع جدیدی در روی زمین در تمام کشورها منتهی گردد.

پوران عاملی گفت: در جریان پیروزی آپولو ۱۱ و تسخیر ماه سهم همسران فضانوردان را نباید فراموش کرد، این زنان شجاع با بوجود آوردن یک محیط گرم در خانواده و تشویق و دلگرم کردن همسران خود، بار فضانوردان را در تسخیر ماه سبک کردند و خونسردی و شجاعت آنها در تحمل هیجانی که بوجود آمده است، واقعا قابل تحسین است.

عبدالله ریاضی، رئیس مجلس شورای ملی در این زمینه گفت: این کار یک واقعه تاریخی است و من در تمام دیشب برای آگاهی از اخبار مربوط به مسافرت فضانوردان نخوابیدم و دلم نیز نمی‌خواست بخوابم.

دکتر عیسی صدیق گفت: با فرود آمدن انسان در سطح کره ماه، به نظر من درخشانترین کامیابی نصیب نوع بشر شده است، انسان در اثر اندیشیدن و آزمایش و به کار بردن عقل و انگشتان اکتشافات و اختراعاتی را در قرن حاضر انجام داده که وی را بر بسیاری از قوای طبیعت مسلط ساخته و موانع را در راه ترقی و تعالی بشر از میان برداشته است.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

اما این سفر مخالفینی هم داشت! دکتر لطفعلی صورتگر، شاعر و استاد دانشگاه درباره فتح ماه گفت: ما سال‌ها با ماه راز و نیازها داشتیم و از این کار لذت می‌بردیم ولی با این کار (سفر به ماه) یکی از ظواهر زیبائی از بین رفته و جای آن همه زیبائی را مشتی سنگ، خاک و سطحی پر آبله گرفته است. خواهش ما این است که ممالک خارجی به هر کره‌ای که می‌خواهند، بروند ولی حداقل زهره را برای ما شاعران باقی بگذارند.

هیجان، نه فقط در میان طبقات روشنفکر و یا مرفه، بلکه به مردم عادی هم کشیده شده بود و در آن لحظات بسیاری از مردم از خانه‌ها به خیابان‌ها آمده و گروه گروه دور هم جمع می‌شدند و به رادیوهای کوچک و بزرگی که در دست داشتند، گوش می‌دادند و همین که درباره آپولو خبری می‌رسید، سکوت می‌کردند و هنگامی خبر پایان می‌یافت بحث و صحبت و پیش‌بینی‌ها شروع می‌شد.

در یکی از کوچه‌های خیابان عباسی، عده‌ای زن دور هم جمع بودند و بر خلاف شب‌های دیگر صحبت آنها راجع به شوهر و بچه و سختی زندگی یا غیبت از این و آن نبود، بلکه تنها درباره ماه صحبت می‌کردند.

خانمی می‌گفت: ما راجع به زن‌های این سه آمریکائی صحبت می‌کردیم، چون زن‌های این سه نفر الان بر خلاف دیگران سخت دلواپس جان شوهرانشان هستند این سه زن و بچه‌هایشان امشب خواب به چشمشان نمی‌رود، زیرا تنها مسئله شهرت و افتخار برای شوهران آنها مطرح نیست، بلکه در یک طرف دیگر مرگ و نیستی در کمین است.

بعد از آن که رادیو و خبر دادند که لونا ۱۵ به پانزده کیلومتری ماه رسیده و این همان مداری است که سفینه‌ها از آنجا بر سطح ماه فرود می‌آیند، یک مرتبه هیجان وصف ناپذیر بوجود آمد. عده‌ای معتقد بودند شوروی زودتر به ماه خواهد رسید، عده‌ای می‌گفتند لونا به ماه نخواهد نشست. هیچکدام نمی‌توانستند پیش‌بینی قطعی کنند؛ اما یک چیز برای مردم روشن بود که رقابت بزرگی بین شوروی و امریکا در جریان است.

بالاخره ساعت موعود فرا رسید چند دقیقه مانده به نیمه‌شب، فرستنده‌های رادیویی و تلویزیونی با گفتن “توجه فرمائید، توجه فرمائید” اعلام کردند که “عقاب” ساعت یازده و چهل و چهار دقیقه بر سطح ماه نشست. غریو شادی تمام بینندگان و شنوندگان یک مرتبه بلند شد.

مردم از این‌که بالاخره “عقاب” به سلامت به مقصد رسید، خوشحال شدند. همه این موفقیت را متعلق به بشریت و مردم سراسر جهان می‌دانستند.

دیشب به مناسبت پخش برنامه‌های آپولو۱۱ از رادیو و تلویزیون و توجه مردم به این حادثه تاریخی، کلانتری‌های تهران شب خلوتی را گذراندند. افسر نگهبان یکی از کلانتری‌ها صبح امروز گفت: شب قبل اهالی تهران سرگرم تماشای تلویزیون و گوش دادن به اخبار رادیو بودند و فرصت دعوا کردن را نیافتند. بدین مناسبت دیشب در تهران از دعوا و زد و خورد خبری نبود.

یک مسافر تاکسی گفت: آمریکایی‌ها در ماه پیاده شدند و ما هنوز از مشکل تاکسی نتوانستیم پیاده شویم. مدیر عامل یک شرکت تعاونی مسکن نیز اظهار داشت قبل از این که افراد برای سکونت به ماه بروند، بایستی با یک دورنگری مسکن مناسبی جهت اقامت خود تهیه کنند.

دکتر عباس ریاضی کرمانی، استاد دانشگاه گفت: چون وضع آب و هوای کره مریخ شباهت کاملی به کره زمین دارد، مسلما موجودات کره مریخ نیز شباهت زیادی به موجودات کره زمین دارند و چون تمدن مریخی‌ها پیشرفته‌تر از بشر است و از طرفی جاذبه زمین بیش از مریخ است، لذا می‌توان پیش بینی کرد که کره ماه قبلا به وسیله ساکنین مریخ فتح گردیده است و در آنجا برای این‌که بتوانند به سایر کرات مسافرت کنند، برای خود مبادرت به احداث پایگاه نموده‌اند.

دکتر ریاضی کرمانی از این که فضانوردان آمریکائی توانسته‌اند در ماه پیاده شوند، اظهار خوشوقتی کرد و گفت: این اقدام سبب خواهد شد که با احداث پایگاه در کره ماه مسافرت به سایر کرات منظومه شمسی آسانتر شود.

***

“عقاب” در محلی فرود آمده بود که تا مسافتی صاف و بدون حلقه‌های بزرگ اما سنگ‌های کوچک دیده می‌شد. در فاصله دور حفره‌هایی دیده می‌شد که ارتفاع دیواره آنها ۵ تا ۱۰ متر می‌رسید. اشعه خورشید اطراف آنها را روشن و به رنگ برنز در آورده بود. در سمت راست رنگ قهوه‌ای و در نزدیک مه‌نشین رنگ خاکستری دیده می‌شد. اطراف مه‌نشین محیطی به نظر نمی‌رسید که باعث مرگ انسان شود. آرمسترانگ از پنجره کوچک فوقانی نگاه کرد و اطراف را در زیر آسمان قیرگون ماه دید. او به چارلز دوک در مرکز هدایت پرواز گفت: زمین بزرگ، درخشان و زیباست.

آنها باید ۲۲ ساعت در ماه می‌ماندند و قرار شد نخستین راهپیمایی در نیمه مدت اقامت انجام شود. قبل از خروج از مه‌نشین آنها باید ۴ ساعت می‌خوابیدند. اما آرمسترانگ با مرکز هدایت پرواز قرار گذاشت ۵ ساعت بعد از فرود نخستین راهپیمایی را انجام دهد. یعنی حدود ساعت ۸ بعدازظهر بوقت هیوستون.

آلدرین به فکر افتاد و سپس در حالت ویژه روحی این پیام را فرستاد:

«من خلبان مه‌نشین هستم. می‌خواهم از این امکان استفاده کنم و از تمامی کسانی که صدای مرا در هرکجای زمین می‌شنوند، یک لحظه بایستند و درباره چند ساعت گذشته فکر کنند و شکر خداوند را بجا آورند.» و در ادامه بخشی از کتاب مقدس را خواند.

گام نهادن بر سطح ماه

سه ساعت و نیم بعد از فرود، فضانوردان مقدمه راهپیمایی بر سطح ماه را چیدند. دو فضانورد لباس‌های خود را بطور دقیق پوشیدند. همه اجزا را طبق کتابچه راهنما بررسی کردند. بعد از پوشیدن لباس کامل، آنها هوای داخل ناوچه را تخلیه کردند و بالاخره به منهای ۱۰ رساندند. بعد آلدرین آزمایش کرد که دریچه باز می‌شود یا نه، اما باز نشد. فشار هنوز منهای ۵ بود. بالاخره آلدرین تصمیم گرفت که تراکم را کمتر کند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۷ دقیقه و ۳۳ ثانیه بعد از پرتاب (ساعت ۰۶:۱۰ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) دریچه باز شد. آرمسترانگ با صدای نسبتاً گرفته باز شدن دریچه را اعلام کرد. آنها مجبور بودند تا تکمیل کار دستگاه تهویه صبر کنند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

۱۰۹ ساعت و ۱۶ دقیقه و ۴۹ ثانیه پس از پرتاب نیل آرمسترانگ پشت به دریچه به زانو نشست و با احتیاط پاهای خود را به بیرون گذاشت و بعداً تمام تن خود را از دریچه مربعی شکل که طول هر ضلعش ۸۱ سانتیمتر بود، به بیرون کشید. ایستاد و بررسی کرد آیا می‌تواند به مه‌نشین برگردد.

۱۰۹ ساعت و ۱۹ دقیقه و ۱۶ ثانیه بعد از پرتاب، آرمسترانگ در خارج از مه‌نشین بر روی سکوی قبل از پله‌ها ایستاده بود. حدود ۲ دقیقه بعد، حلقه‌ای را کشید که صندوقچه ابزار و وسایل علمی باز شود و گزارش داد که همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود. یک دقیقه بعد، یک دوربین سیاه و سفید تلویزیونی شروع به کار کرد که تصویر سطح ماه را نشان داد.

از زمان پوشیدن لباس تا زمان قدم گذاشتن بر سطح ماه یک ساعت طول کشید. پله تحتانی پلکان تا پایه بشقابی ۹۰ سانتیمتر مانده بود. نیل آرمسترانگ دو طرف پلکان را گرفته و با احتیاط در سایه مدول پایین رفت. او یک بار به بشقاب پایه مه‌نشین پاگذارد و سپس به پله تحتانی بازگشت و گزارش داد که به پلکان قدم گذاشته و گفت همه چیز درست است. سپس نفس عمیقی کشید و بار دیگر پرید بعد از ۱.۵ ثانیه فرود آرام اما باز به همان پله بازگشت و بعد گفت باید شدیدتر پرش کنم.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

سرانجام در ساعت ۲ و ۵۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه روز ژوئیه بوقت گرینویچ (۰۶:۲۶ روز دوشنبه ۳۰ تیر به وقت تهران) آرمسترانگ قدم بر سطح ماه گذاشت و نامش به عنوان نخستین انسانی که سطح یک جسم غیرزمینی قدم گذارده بر در تاریخ به ثبت رسید. او در این لحظه گفت: «این گام کوچکی است برای انسان ولی جهش عظیمی است برای بشریت.» تلویزیون این صحنه ها را به نظر میلیونها نفر از مردم روی زمین می رساند. بر خلاف سایر برنامه های تلویزیونی آپولو۱۱، مخابره عکس ها از ماه سیاه و سفید است.

سپس نخستین گزارش خود از روی سطح ماه را به زمین فرستاد: خاک نرم است و پوشیده از گرد و غبار. من می‌توانم آن را بطور آسان با پایم حرکت بدهم. من آثار کفش خودم را بر روی خاک می‌بینم. حرکت کردن سخت نیست. موتور در زمین اثری ایجاد نکرده … .

همه ابزارها برای کار و تحقیق سطح ماه در بخش مخصوص در طبقه فرودی قرار داشت. آرمسترانگ دوربین عکاسی ۷۰ میلیمتر را برداشت، در محل مخصوصی بر روی سینه‌اش نصب کرد و به فاصله ۲-۱.۵ متری از مه‌نشین دور شد تا از محل فرود عکسبرداری کند.

بعد از جیب خود یک خاک‌انداز کوچک در آورد، خاک ماه را برداشت و در کیسه ریخت و سپس آن را در جیب راستش گذاشت. این نمونه‌برداری اضطراری از خاک ماه بود تا اگر اتفاقی افتاد و وضعیت اضطراری پیش آمد، بدون نمونه برنگردند.

در این حال که آلدرین از دریچه خارج می‌شد، دقت کرد که دریچه کاملاً چفت نشود. به آرامی از پله‌ها پایین آمد و خود را به آرمسترانگ رساند؛ اینک هر دو فضانورد روبروی هم ایستاده بودند، اما نمی‌توانستند همدیگر را در آغوش بگیرند، زیرا لباس‌ها و دوربین عکاسی مزاحم بود. از خوشحالی چند بار بالا و پایین پریدند.

سپس هر دو به باز کردن بسته وسایل تحقیقاتی و فنی مشغول شدند و روپوش پلاک نصب شده در پای سکو را برداشتند که روی آن نوشته بود: «در اینجا انسان‌هایی از سیاره زمین برای نخستین بار پا بر روی کره ماه گذاشتند. ما برای صلح جهت تمام بشریت به این جا آمدیم. ژوییه ۱۹۶۹» این پلاک حاوی امضای سرنشینان آپولو و ریچارد نیکسون، رئیس جمهور وقت آمریکا بود. سپس به عکسبرداری مشغول شدند. آرمسترانگ حدود ۱۷ متر از سفینه دور شد و دوربین فیلمبرداری را در آنجا کاشت. سپس او و آلدرین دستگاه‌های تحقیقاتی دیگر را نصب کردند.

ماموریت دو فضانورد در سطح ماه در ساعت ۰۸:۴۴ روز ۳۰ تیر (به وقت تهران) به پایان رسید و به راهپیمایی خود پایان داده به داخل سفینه بازگشتند. آلدرین در سطح ماه ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه و آرمسترانگ ۲ ساعت و ۱۳ دقیقه در ماه راهپیمایی کردند. تا بلند شدن از ماه ۹ ساعت باقی مانده بود. بعد از ناهار و دادن جواب به سوالات کارشناسان، فضانوردان سعی کردند بخوابند. آرمسترانگ روی پوسته موتور پرتابی دراز کشید، ولی نتوانست بخوابد. اما آلدرین در کف مه‌نشین دراز کشید و کمی خوابید.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

بالاخره زمان بازگشت فرا رسید. حدود ۱۲۵ ساعت بعد از پرتاب، ضربه ناگهانی حاصل از انفجار، پیچ‌های بین بخش فرودی و قسمت فوقانی را از جا کند و بخش بالایی مه‌نشین با نیروی حاصل از موتورش را بلند کرد. ۷ دقیقه و ۱۵ ثانیه بعد “عقاب” نیز در مدار پیرامون ماه بود. مانورها برای رسیدن به ناو اصلی دقیق صورت می‌گرفت. ۱۲۸ ساعت بعد از پرتاب مه‌نشین و سفینه مادر به هم پیوستند و اضطراب‌ها کاهش یافت، چون می‌شد مطمئن بود که فضانوردان می‌توانند به خانه بازگردند.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

حدود ۱۳۶ ساعت بعد از پرتاب (ساعت ۰۸:۲۷ سه‌شنبه ۳۱ تیر به وقت تهران) کلمبیا موتور خود را برای بازگشت به زمین روشن کرد.

روز چهارشنبه، اول مرداد و در حین بازگشت به زمین، تلویزیون برنامه‌های کوتاهی پخش کرد که کار کردن و غذا خوردن فضانوردان را نشان می‌داد. اینک مردم کمتر تب و تاب نشان می‌دادند و تقریبا مطمئن شده بودند که همه چیز به خوبی پایان خواهد پذیرفت.

پنجشنبه، ۲ مرداد باز هم فضانوردان گزارش تلویزیونی برای مردم داشتند و نشان دادند که برای فرود آماده می‌شوند. در ساعت ۱۹:۵۲ روز پنج‌شنبه ۲ مرداد ۱۳۴۸ بخش سرنشین‌دار آپولو از قسمت خدمات (موتورهای عمده موشکی و سایر تجهیزاتی) جدا شد و راه بازگشت به زمین را در پیش گرفت.

سرانجام در ساعت ۲۰:۱۹ ناو آپولو-۱۱ با فرود در ۱.۴۶۰ کیلومتری جنوب غربی هاوایی در اقیانوس آرام به سفر تاریخی خود پایان داد.

روایتی از تسخیر ماه؛ تبی که بعد از جنگ جهانی، دنیا را فراگرفت!

کارشناسان ناسا برای جلوگیری از آلودگی زمین به میکروب‌های احتمالی حمل شده از ماه به زمین، برنامه ریخته بودند که تمام افراد و تجهیزاتی که در معرض تماس فضانوردان قرار گیرند و در این قرنطینه مدتی بررسی شوند تا زمینیان آلودگی پیدا نکنند. از این رو فضانوردان را با بالگرد به کشتی هواپیمابر “هورنت” بردند. هم گروه نجات و هم فضانوردان با لباس‌های عایقی رنگ خاکستری و ماسک در حالی که به دریانوردان و دوربین نمایندگان رسانه‌ها دست تکان می‌دادند به داخل اتاقک قرنطینه رفتند.

به این ترتیب هیجان‌انگیز ترین سفر فضایی به پایان رسید.


۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند


برترین ها: پیشرفت تاریخی تمدن را نمی توان بدون شناخت تاریخچه جنگ و خونریزی درک کرد. در واقع تغییر در الگوها و ساختارهای تاریخی تنها با استفاده از سلاح در جنگ ها برای گردن زدن شاهان و کنار زدن امپراطورها شکل گرفته است. توسعه سلاح ها برای پیشرفت جوامع و تعیین سرنوشت افراد و دولت ها بسیار تعیین کننده بوده است.

درحالی که وسایلی مانند گیوتین ارزش سمبولیک بسیار بالایی از لحاظ نقشش در انقلاب فرانسه دارند در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با سلاح هایی که در طول تاریخ بشریت مورد استفاده قرار داده و نقش تعیین کننده ای در توسعه جوامع بشری داشته اند آشنا کنیم.

۱۰- اولین سلاح بشر: یک تکه استخوان

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
چه کسی می تواند آن صحنه به یاد ماندنی در فیلم «۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی» ساخته استنلی کوبریک را فراموش کند که در آن اولین نیاکان انسان یک تکه استخوان را به سمت آسمان پرتاب می کنند؟ این استخوان رفته رفته بعد از هزاران سال به یک سفینه فضایی تبدیل شد. استفاده از ابزارهای موجود در طبیعت نقش مهمی در توانمندسازی انسان های اولیه برای خارج شدن از آفریقا و مبارزه با رقبای خود مانند نئاندرتال ها داشت.

یکی از بزرگ ترین برتری های انسان های اولیه توانایی آن ها در ساخت تیرهای با نوک سنگی بود. این پیشرفت های تکنولوژیکی اولیه باعث شد که انسان ها بتوانند به شکار حیوانات و مبارزه با دشمنان انسانی خود از مسافت های دور بپردازند و با دقت و درصد موفقیت بیشتری این کار را انجام دهند. انسان ها ابتدا چاقوهایی از جنس سنگ ساختند و با قرار دادن این وسایل سنگی در درون آتش به تیز کردن لبه های آنان پرداختند. سپس تکه های نازک و تیز سنگ ها با مهارت در نوک تکه های استخوان قرار گرفته و به ساخت نیزه و دارت منجر شد. در واقع انسان ها دریافتند که استخوان و دیگر اشیاء نوک تیز می توانند در نبرد برای بقا بسیار کارآمد و تعیین کننده باشند.


۹- شمشیر بزرگترین امپراطوری باستان: گلادیوس

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
وقتی افراد به امپراطوری های بزرگ فکر می کنند، اولین اسمی که به ذهن خطور میکند روم باستان خواهد بود. این امپراطوری سه قاره و ۵ میلیون کیلومتر مربع را در برمی گرفت. امپراطوری روم باستان در زمان خود بر بیش از ۷۰ میلیون نفر حکمرانی می کرد که ۲۱ درصد از جمعیت آن زمان را تشکیل می دادند. فتح چنین سرزمین های وسیعی با وجود چنین جمعیتی بصورت تصادفی نبوده است. این پیروزی ها به کمک شمشیر و به خصوص شمشیر موسوم به «گلادیوس» شکل گرفت. طراحی شمشیر گلادیوس نتیجه سال های تکامل و تجربه نظامی بود. در مورد منشأ شمشیر اختلافاتی وجود دارد اما بسیاری بر این باورند که ساخت شمشیر در روم باستان پس از حمله رومی ها به شبه جزیره ایبریان در طور نبردهای پیونیک شکل گرفت.

برای سال های متوالی سربازان رومی شمشیرهای مشابهی داشتند اما برتری های شمشیر گلادیوس بسیار تعیین کننده بود که مهم تر از همه کاربردی بودن آن بود. در مقایسه با سلاح های قدرتمند اولیه که ساخت آن ها بسیار مشکل بود، شمشیر گلادیوس براحتی توسط مواد طبیعی ساخته شده و فرآیند ساخت آن نیز بسیار ساده بود. شمشیر گلادیوس با ساختار مستقیم و دو لبه خود بسیار ساده ساخته شده و در نبردهای تن به تن و مستقیم بسیار موثر بود و سربازان براحتی می توانستند قسمت شکم مهاجمان را با این شمشیر مورد هدف قرار داده و آن ها را از پای درآورند.


۸- کمان بزرگ انگلیسی

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
مانند رومی ها، مردم انگلیس نیز به یک امپراطوری بزرگ دست یافتند و این عبارت مشهور انگلیسی که «خورشید هیچگاه در امپراطوری انگلستان غروب نمی کند» نشان از قدرت و وسعت انگلیسی ها در قرن نوزدهم دارد. در اوایل قرن دوازدهم میلادی، در طی یک زد و خورد کوچک میان ولزی ها و انگلیسی ها، کمان علیه سربازان انگلیسی به کار گرفته شد. بعد از این که اخبار این حادثه به مقامات ارشد انگلیس رسید، ادوارد اول از این سلاح برای ادامه مبارزات خود در ولز استفاده کرد.

درکمال ناباوری سلاحی که برای مقابله با انگلیسی ها به کار گرفته شده بود به موثرترین سلاح آن ها برای دیکته کردن قدرت نظامی و فتح ولز تبدیل شد. کمان انگلیسی باعث تغییرات زیادی در مسیر جنگ های دوران قرون وسطی شد و به کمک آن، انگلیسی ها ارتش خود را بازسازی کرده و با استفاده از کمانداران در تعداد فراوان در طول نبردهای یکصد ساله با فرانسه توانستند ضربات سختی به فرانسویان وارد کنند. آن ها در واقع مهم ترین بخش از ارتش انگلیس بودند و تعداد آن ها نسبت به دیگر سربازان ده به یک بود.در آن دوران شوالیه های دارای زره موثرترین نیروها در میدان نبرد بودند اما ورود کمان و کماندار این قاعده را به طور کلی تغییر داد. این کمان ها از فاصله های طولانی پرتاب می شده و می توانستند در سخت ترین اهداف نیز نفوذ کنند.


۷- اختراع تاریخساز شرقی: باروت

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
بعد از این که به عنوان یک سلاح روانشناسانه در نبرد چینی ها با مغول ها به کار گرفته شد، باروت و اختراع آن در نهایت به انقلاب در تکنولوژی نظامی در سراسر جهان منجر شد. در قرن نهم میلادی، شیمیدانان چینی با ترکیب سولفور، زغال و شوره (نیترات پتاسیم) باروت تولید کردند. نتیجه نهایی پودری بود که به آن «serpentine» گفته می شد. این ماده چنان خطرناک بود که برای کاهش احتمال انفجار ناخواسته و آتش سوزی در طول فرآیند تولید حبه آن آب، شراب یا دیگر مایعات افزوده می شد. در نهایت با انتقال آن از یک صفحه شبکه ای دانه های ریز باروت تولید می شد.

شیمیدان های امپراطوری تائو که اولین بار فرمول ساخت باروت را کشف کردند بالاخره توانستند به فناناپذیری که حاکمان آن ها سال های زیادی در جستجوی آن بودند دست یابند و قدرت خود را به رخ مردمشان بکشند. ابتدا از باروت برای کشتن حشرات و درمان بیماری های پوستی استفاده شد اما خیلی زود مسیر استفاده از آن به سمت تسلیحات نظامی تغییر کرد. پیکان های باروتی اولین مورد استفاده از باروت در سطح نظامی بود که خیلی زود به سمت استفاده در سلاح های راکتی و پرتابی تغییر یافت.


۶- سلاح غرب وحشی: کلت روولور

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
طلایه دار شدن آمریکایی ها در ساخت سلاح خیلی طول نکشید و با ساخت کلت روولور که نماد غرب وحشی در آمریکا بود این مهم به حقیقت پیوست. زمانی که آمریکایی ها به سمت غرب متمایل شدند برای سکونت در این منطقه با مشکلات و موانع متعددی مواجه شدند و سادگی و قدرت تیراندازی آن، کلت روولور را به سلاح باارزش سربازان و افراد غیرنظامی تبدیل کرد. طپانچه کلت در سال ۱۸۳۶ توسط ساموئل کلت اختراع شد که یک کمپانی را برای ستخت طپانچه های دارای سیلندر چرخشی بنیان نهاد. این صنعت چندان با رونق مواجه نشد تا این که جنگ آمریکا و مکزیک به سفارش ۱٫۰۰۰ قبضه از این تپانچه ها توسط ارتش ایالات متحده منجر شد.

این قرارداد با کلت این امکان را داد که کمپانی خود را توسعه داده و بدین ترتیب وی بزرگ ترین کارخانه تولید سلاح خصوصی جهان را ساخت. همچنین این سلاح نقش تعیین کننده ای در جنگ های داخلی ایالات متحده داشت زیرا ساموئل کولت، روولورهای خود را تنها به شمالی ها می فروخت.


۵- سلاحی که میدان نبرد را درنوردید: آ کا- ۴۷

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
چه کسی فکر می کرد سلاحی که توسط افسران اطلاعاتی ایالات متحده به سخره گرفته شد باعث شد که قاعده نبرد به طور کلی تغییر کرده و حتی ضعیف ترین افراد نیز در برابر قدرت های جهانی قد علم کنند؟ ایده ساخت این سلاح در دهه ۱۹۵۰ شکل گرفت، زمانی که میخاییل کالاشنیکوف که یک طراح اصلی اهل شوروی سابق بود تصمیم گرفت ویژگی های برتر اسلحه ام ۱ آمریکایی را با مسلسل اس تی ۴۴ آلمانی ترکیب کند. اگر چه در ساخت این سلاح موانع بسیاری وجود داشت اما در سال ۱۹۴۹ اسلحه مذکور با نام «Avtomat Kalashnikova» به طور رسمی توسط نیروهای نظامی شوروی مورد استفاده قرار گرفته و پس از پیمان ورشو، بسیاری از کشورهای حاضر در این اتحاد آن را به عنوان سلاح رسمی ارتش های خود انتخاب کردند.

با وقوع جنگ سرد، کرملین از تمامی کشورهای بلوک شرق خواست که این سلاح را در مقیاس گسترده تولید کنند و بدین ترتیب سلاح کالاشنیکوف بدست جنبش های انقلابی در سراسر جهان راه یافت. کاربردی بودن آ کا ۴۷ و همچنین سبکی و هزینه ساخت ناچیز آن باعث شده حتی امروزه نیز این سلاح خودکار مشهورترین سلاح انفرادی باشد که توسط سربازان پیاده، نیروهای شبه نظامی و گروه های تروریستی مورد استفاده قرار می گیرد.


۴- سلاح غیرانسانی: کاز کلرین

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
یکی از شوکه کننده ترین لحظات در تاریخ بحران های بشری استفاده از سلاح های شیمیایی بود. در این موارد جنازه زنان و کودکان بی دفاع در خانه هایشان افتاده بود. استفاده از سلاح های شیمایی را همه یک جنایت جنگی تلقی می کند اما این موضوع مانع از بکارگیری این سلاح مخرب نشده است. در طول جنگ جهانی اول، فریتز هابر که برنده جایزه نوبل نیز شده بود به ساخت اولین سلاح شیمایی یعنی گاز کلرین کمک کرد. وی ابتدا فرآیند هابر-بوش را کشف کرد که ساخت اولین کودهای شیمایی را ممکن می ساخت، اختراعی که زندگی بسیاری از کشاورزان و روستاییان را از مرگ در اثر گرسنگی و قحطی نجات داد. اما هابر که یک آلمانی میهن پرست بود از اختراع خود در زمینه ساخت سلاح های شیمیایی در طول جنگ جهانی اول استفاده کرد. او شخصاً استقرار اولین خمپاره های پرتاب کننده گلوله های حاوی گاز کلرین را در جبهه های غربی سرپرستی نمود.

بدستور او تعدادی از نیروهای ویژه شیمیایی منتظر ماندند تا باد از سمت شرق به سمت سنگرهای متفقین وزیده و سپس اولین حمله شیمیایی در آوریل سال ۱۹۱۵ شکل گرفت که بیش از ۵٫۰۰ سرباز را به کام مرگ فرستاد. این کشتار بیرحمانه باعث شد که همسر هابر بعد از درگیری و مشاجره بر سر فعالیت های غیرانسانی اش دست به خودکشی بزند و در نهایت هابر خود شاهد شکل گیری حکومت نازی ها و مرگ هم کیشان یهودی خود با استفاده از گازهای شیمیایی ساخته شده بدست خودش بود.


۳- نبرد در آسمان ها: فوکر تریپلین

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
در حالی که تاکنون بر روی نبرد در روی زمین متمرکز بوده ایم، هواپیمای فوکر تریپلین نبرد در آسمان ها را موجب شد. علیرغم شکست در جنگ جهانی اول، آلمان ها یکی از بزرگ ترین اختراعات نظامی تاریخ بشر را به نام خود ثبت کردند: هواپیمای فوکر. فوکر تریپلین در واقع نسخه ای شبیه سازی شده از یک جنگنده بریتانیایی بود. بعد از این که خلبان یکی از این هواپیماها در پشت خطوط آلمان ها سقوط کرد، دانشمندان نظامی آلمانی به بررسی بقایای جنگنده مذکور پرداخته و توانستند یک نسخه بهتر و کارآمدتر از روی آن بسازند.

این هواپیمای سه باله اگر چه نسبت به هواپیماهای دوباله در نبرد سطحی و یا شیرجه زدن از سرعت کمتری برخوردار بود اما قدرت مانور بسیار بیشتری داشته و می توانست به ارتفاع بالاتری پرواز نماید. یکی از دلایل مشهور شدن این جنگنده خلبان آلمانی و افسانه ای آن به نام مانفرد وون ریشتهوفن بود که بیشتر با نام «بارون سرخ» شناخته می شود. او ۱۹ مورد از ۲۱ شکار نهایی خود را با فوکر کسب کرد تا این که در آوریل ۱۹۱۸ هواپیمای او مورد هدف قرار گرفت و کشته شد.


۲- سلاحی که جنگ را برای همیشه تغییر داد: هواپیمای بدون سرنشین

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
یکی از معدود فواید جنگ ها این بود که انسان به ارزش واقعی زندگی پی برده است و بدین ترتیب سعی شده که برای زنده ماندن تلاش بیشتری صورت گیرد. نبرد با استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین یا پهپادها باعث شده که ساختار جنگ ها تغییر عمده ای داشته باشند. سربازان هزاران کیلومتر دورتر پشت کامپیوترها نشسته و از این فاصله دور می توانند بدون این که در معرض خطر باشند وظایف خود را با دقت و کارآیی بالایی به انجام برسانند. اولین هواپیمای بدون سرنشین به نام «پردیتور» توسط یک مهندس هوافضا به نام آبراهام کارم که در اسراییل بزرگ شده بود ساخته شد.

بعد از نقل مکان به ایالات متحده او یک کمپانی به نام «Leading Systems Inc.» تاسیس کرد و در گاراژ خانه اش اولین هواپیمای بدون سرنشین را با نام «Albatross» ساخت. تلاش های او باعث بهبود و پیچیده تر شدن تکنولوژی ساخت این هواپیماها شده و در نهایت «Amber » ساخته شد که نمونه اولیه هواپیمای بدون سرنشین پردیتور بود.


۱- مخرب ترین سلاح ساخت دست بشر: سلاح هسته ای

۱۰ سلاحی که تاریخچه جنگ را به طور کلی تغییر دادند
در حالی که تمامی سلاح های این فهرست قدرت تخریب بالایی دارند اما تنها بمب های اتمی و هیدروژنی توانایی نابودی کامل نسل بشر را دارا می باشند. سلاح اتمی برای اولین بار با مشارکت عمده دانشمندانی که به ایالات متحده پناهنده شده بودند ساخته شد و ساخت آن ابتدا از روی ترس بود. در سال ۱۹۳۹، در محفل دانشمندان جهان شایعه ای شکل گرفت که ادعا می کرد دانشمندان آلمانی تکنولوژی شکافت اتم اورانیوم را بدست آورده اند. آلبرت انیشتین و انریکو فرمی که در آن زمان از دانشمندان برجسته جهان بودند هر دو به ایالات متحده گریختند و مقامات ایالات متحده را از دستیابی آلمان به چنین تکنولوژی مخربی ترسانده و از آن ها خواستند برای مهار این فاجعه دست به کار شوند.

با اصرار آن ها، در اواخر سال ۱۹۴۱ دولت ایالات متحده طراحی و ساخت اولین بمب اتمی را آغاز کرد و اسم این تحقیقات «پروژه منهتن» گذاشته شد. در ۶ و ۹ آگوست سال ۱۹۴۵، پس از این که ژاپن از تسلیم شدن سر باز زد، ایالات متحده دو بمب اتمی را ابتدا روی هیروشیما و سپس ناکازاکی ریخت. انفجار حاصل از این بمب ها باعث مرگ دستکم ۱۲۹٫۰۰۰ نفر شد که اغلب آن ها غیرنظامی بودند. این مورد تنها باری بود که از سلاح اتمی در طول تاریخ استفاده شده است اگر چه متاسفانه کشورهای زیادی این سلاح مخرب را در اختیار داشته و انگشتشان را روی دکمه پرتاب آن ها قرار داده اند.


مجهزترین جنگ افزار‌های آینده


برترین ها – ترجمه از محمد کاملان: از زمان تشکیل تمدن‌ها، ملت‌ها به شیوه‌های مختلف به فکر دفاع از مرزوبوم بوده‌اند و در طول تاریخ سلاح‌ها پیشرفت زیادی داشته‌اند. این امر باعث شده تا همیشه فناور‌ی‌های جدید ابتدا به صنایع نظامی راه پیدا کنند و مدت‌ها بعد تنها قسمتی از این فناوری‌ها را به شیوه‌های مختلفی در زندگی روزمره مشاهده کنیم. در این بین به لطف پیشرفت فناوری، جنگ‌افزارهای جدیدی در راه هستند که با آنچه تاکنون دیده‌ایم و شنیده‌ایم از زمین تا آسمان تفاوت دارند. با در نظر گرفتن این موارد در ادامه با هم ماشین‌های جنگی آینده نگاهی خواهیم داشت که فناوری‌های بسیار پیشرفته‌ای در آن‌‌ها به خدمت گرفته شده است.

هواپیمای سوپرسونیک لاک‌هید‌ مارتین SR-72

رادارگریز بودن یکی از ویژگی‌های اصلی هواپیماهای جنگی به‌حساب می‌آید و سرعت می‌تواند نقش مهمی در گریز یک هواپیمای تیزپر از مدار رادارهای پیشرفته امروزی ایفا کند. شرکت نظامی لاک‌هید مارتین که یدطولایی در ساخت جنگ‌افزارهای پیشرفته دارد چندین دهه پیش هواپیمای لاک‌هید‌‌ مارتین مدل SR-71 BlackBird را باسرعتی بیشتر از ۳ ماخ به امتحان گذاشت، این هواپیمای فوق‌سریع که ۳ برابر سریع‌تر از صوت حرکت می‌کند در سال ۱۹۷۶ میلادی توانست مسیر بین نیویورک تا لندن را در عرض کمتر از ۲ ساعت طی کند. حتی هنوز هم جنگنده BlackBird به‌عنوان دومین هواپیمای سریع باسرنشین در دنیا به‌حساب می‌آید. این هواپیما چیزی حدود ۳۰ سال خدمت کرده و نسخه بدون سرنشین این هواپیما با نام لاک‌هید مارتین SR-72 که گفته می‌شود چیزی حدود ۶ ماخ سرعت دارد در حال ساخت است.

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

این هواپیمای سوپرسونیک به اندازه‌ای سریع است که قبل از اینکه دشمن نسبت به حمله آن عکس‌العمل نشان دهد مواضع دشمن را هدف قرار خواهد داد. ویژگی‌های این ماشین جنگی پیشرفته به همین‌جا ختم نمی‌شد و گفته‌ می‌شود این هواپیما به موشک‌های هایپرسونیک مجهز خواهد شد، این موشک‌ها می‌توانند هر نقطه از کره‌زمین را در عرض کمتر از یک ساعت هدف بگیرند. پیش‌بینی می‌شود ساخت هواپیمای لاک‌هید‌ مارتین SR-72 چیزی حدود ۱ میلیارد دلار هزینه داشته باشد و احتمالاً این هواپیما را در سال ۲۰۳۰ در میادین نبرد شاهد خواهیم بود.


تسلیحات لیزری

همان‌گونه که حتماً به‌خوبی می‌دانید پرتوهای لیزر برای چشم‌ غیرمسلح انسان‌ قابل رویت نیست، جالب است بدانید سلاح‌های لیزری سرعتی برابر با نور و دقت بسیار بالایی دارند و به همین دلیل می‌توان آن‌ها را در میادین مختلف نبرد به‌خدمت گرفت. از طرف دیگر مسلح کردن سلاح‌های لیزری نیز به سرعت انجام می‌شود و مهمات این جنگ‌افزارها به راحتی تمام نمی‌شود، در نتیجه می‌توان با این سلاح‌ها یک هدف مشخص را زیرآتش بی‌پایان لیزر گرفت. اگر به جنگ‌افزارهای جدید علاقه داشته باشید حتماً به‌خوبی می‌دانید که پهپاد‌ها هر روز حضور بیشتری در میادین نبرد ایفا می‌کنند، روی تسلیحات لیرزی به‌عنوان سلاحی مناسب و دقیق برای شکار پهپادهای گران‌قیمت نظامی نیز می‌توان حساب باز کرد.

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

در همین زمینه سال گذشته شرکت نظامی لاکهید مارتین سلاح لیزری را با قدرت ۶۰ کیلووات بر روی یک کامیون مستقر کرد، این سیستم لیزری با هدف از بین بردن راکت‌، توپخانه، موشک‌های کروز، پهپاد‌ها و سایر تجهیزات لجستیک ساخته شده است. گفته می‌شود که شرکت لاکهید مارتین قرارداد نظامی به ارزش ۱۵۰ میلیون دلار برای نصب دو سیستم تسلیحات لیزری بر روی کشتی‌ها نیز بسته است، این تسلیحات تا سال ۲۰۲۰ میلادی مستقر خواهند شد.


تسلیحات الکترونیکی و رادیویی

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

به احتمال زیاد عبارت تسلیحات رادیویی تاکنون به گوش شما نخورده است. تسلیحاتی که از امواج رادیویی، اینفرارد یا سیگنال‌های راداری برای مختل کردن یا ازکار انداختن تجهیزات الکترونیکی دشمن استفاده می‌کنند را تسلیحات رادیویی می‌گویند. مختل‌‌کننده‌های ارتباط بی‌سیم در میادین نبرد، سیستم‌های هشدار و هدف‌های مصنوعی الکترونیکی که ردیاب‌های دشمن را فریب می‌دهند را می‌توان در گروه تسلیحات الکترونیکی دانست که در آینده‌ای نزدیک شاهد پیشرفت‌های زیاد این تجهیزات خواهیم بود. در این زمینه می‌توان به تجهیزات فوق‌پیشرفته AN/ALQ-210 اشاره کرد، هلی‌کوپترهای جنگی مدل MH-60R به این تسلیحات مجهز هستند. به لطف این تجهیزات خلبان این هلی‌کوپتر می‌تواند به تمامی مواردی که در زمینه تسلیحات رادیویی اشاره شد دسترسی داشته باشد. در این بین شرکت لاکهید مارتین برنامه دارد تا در آینده از هوش‌مصنوعی نیز برای ساخت تسلیحات رادیویی کمک بگیرد. هوش‌مصنوعی با آنالیز کلان‌داده‌ها، الگوهای ناهمگون را برای تشخیص خطرات احتمالی مشخص خواهد کرد.


بمب‌افکن Raider B-21

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

کارشناسان نظامی این جنگنده را برادر بزرگ‌تر هواپیمای بمب‌افکن B-2 می‌دانند، این هواپیمای پیشرفته قرار است در سال ۲۰۲۵ در میادین نبرد حاضر شود و از هم‌اکنون لقب اولین بمب‌‌افکن قرن بیست‌و‌یکم را از آن خود کرده است. پرتاب‌ بمب‌‌های پیشرفته و جمع‌آوری اطلاعات از میادین نبرد از وظیفه‌هایی است که از این بمب‌افکن انتظار می‌رود این هواپیما ارتباط هواپیماهای دشمن را مختل می‌کند و گفته می‌شود که در هر دو حالت با خلبان و بدون خلبان قابل استفاده است. بمب‌افکن Raider B-21 قادر است به راحتی با یک بار سوخت در آسمان تمام قسمت‌های کره‌زمین به انجام ماموریت بپردازد و پیش‌بینی می‌شود حدود ۲۰۰ فروند از این بمب‌‌افکن‌ها ساخته خواهد شد.


موشک‌های هایپرسونیک

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

توپ‌های هایپرسونیک، گلوله‌، موشک و حتی بمب‌های اتمی را با سرعتی بین ۸ تا ۲۰ ماخ به سمت اهداف دشمن پرتاپ می‌کنند، با این حساب موشک با سرعتی حدود ۲۰ برابر بیشتر از سرعت صوت بر سر دشمن فرود خواهد آمد. کاملاً مشخص است موشکی که چنین سرعتی دارد را به راحتی نمی‌توان ردیابی کرد، از طرف دیگر این موشک‌ها الگوی مسیر حرکتی مشخصی ندارند و از آنجایی که در ارتفاع بسیار پایین حرکت می‌کنند از دید رادارها مخفی خواهند ماند. البته حتی اگر دشمن بتواند موشک‌های هایپرسونیک را ردیابی کند باز هم سرعت برخورد این موشک‌ها به اهداف به اندازه‌ای سریع است که مجالی برای عکس‌العمل دشمن باقی نخواهد ماند. شتاب پرتاب چنین موشک‌هایی نیز بسیار سریع است و در عرض کمتر از ۱۲ ثانیه حدود ۸ ماخ سرعت می‌گیرند.


زیردریایی‌ها

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

در این قسمت به زیردریایی رسیدیم که برای مخفی ماندن از دید دشمن طراحی شده، این زیردریایی قرار است در سال ۲۰۳۱ وارد اقیانوس‌ها شود و عمر مفید آن چیزی حدود ۴۲ سال برآورد شده است. جالب است بدانید گفته می‌شود در طول این مدت این زیردریایی که در حال حاضر آن را با نام Columbia-class می‌شناسیم نیازی به تجدید سوخت ندارد و با یک بار سوخت اقیانوس‌ها را یکی پس از دیگری به مدت حدود یک قرن می‌پیماید. همان‌گونه که اشاره کردیم هدف اصلی از ساخت زیردریایی Columbia-class مخفی ماندن از دید رادارهای دشمن است، برای رسیدن به این هدف در این زیردریایی از موتورهای الکتریکی کمک گرفته شده است که صدای بسیار کمی تولید می‌کنند. موتورهای الکتریکی تعمیر و نگه‌داری راحت‌تری نیز دارند. عملیات ساخت زیردریایی Columbia-class قرار است در سال ۲۰۲۱ شروع شود.


کشتی‌ها

نگاهی به مجهزترین ابزارهای جنگی آینده

هواپیماهای رادار گریز زیادی را سراغ داریم و همان‌‌گونه که در بالا اشاره شد سرعت نقش مهمی در فرار هواپیما از دید رادارها دارد اما داستان کشتی‌ها فرق می‌کند و نمی‌توان سرعت زیادی را برای گریز از رادار از یک ناو جنگی انتظار داشت، خوشبختانه در این زمینه هم می‌توان روی فناوری‌های جدید حساب باز کرد. جالب است بدانید کشتی جنگی جدیدی با نام اختصاری FSC در حال ساخت است که در سال ۲۰۳۰ راهی اقیانوس‌ها می‌شود. این کشتی دارای فناوری‌های جدیدی مانند تسلیحات لیزری است. در این کشتی قرار است شاهد حضور سلاح‌های لیزری قدرتمندی باشیم که نیروی این سلاح‌ها از سیستم الکتریکی کشتی تأمین می‌شود. از قرار معلوم این سلاح‌ها به چیزی معادل ۵۸ مگاوات انرژی الکتریسیته نیاز دارند. از طرف دیگر با کشتی طرف هستیم که به‌صورت ماژولار طراحی و ساخته خواهد شد، به این ترتیب پس از ساخت، با هزینه‌های کمتری می‌توان قطعات و تسلیحات جدید را که در قالب ماژول‌های مختلف ساخته شده‌اند در این کشتی نصب کرد.

در این قسمت به پایان ماشین‌های جنگی رسیدیم که در دهه‌‌های آینده به میادین نبرد راه پیدا می‌کنند، در پایان پیشنهاد می‌کنیم اگر شما هم به جنگ‌افزارهای پیشرفته علاقه دارید و مطلبی در این زمینه در ذهن شماست، این موارد را در قسمت نظرات با ما و سایر کاربران به اشتراک بگذارید.


غول‌های آهنین؛ تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: اولین تانک در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۶ وارد میدان نبرد شد، زمانی که نیروهای بریتانیایی همراه با ۳۲ تانک به مواضع گردان پیاده ذخیره ۲۸اُم آلمان در فلرز-کورسله حمله کردند تا بن بستی که در نبرد سومه رخ داده بود را بشکنند. در ادامه این مطلب قصد داریم به مناسبت گذشت بیش از یکصد سال از ورود این غول های آهنی به میدان نبرد به بررسی تاریخچه تحول تانک ها و سیر تکامل آن ها در ۱۰۰ سال گذشته بپردازیم.

سال ۱۹۱۵

تانک های که در سپیده دم ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۶ وارد قلمرو آلمانی ها شدند از روی یک نمونه اولیه آزمایشی که سال قبل توسط فوسترهای لینکلن توسعه یافته و «ویلی کوچولو» (Little Willie) نامیده می شد ساخته شه بودند. این خودرو زرهی از اجزایی مجزا تشکیل شده بود که هر کدام توسط یک کمپانی تولید می شد و بر تکنولوژی هایی استوار بود که بر اساس پروژه های قبلی توسعه یافته بودند. این تانک بر روی یک قالب شنی غیرمعلق ساخته شده بود که یک برجک بسیار اولیه بدون خاصیت گردان همراه با یک مسلسل روی آن نصب شده بود.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ

این تانک ۸ متر طول داشته و راندن آن به ۲ خدمه نیاز داشت: یکی برای هدایت کردن، کنترل کلاچ و گیربگس و تحت کنترل داشتن سوخت رسانی به موتور و دیگری برای ترمزها. ۴ نفر دیگر نیز برای استفاده از تجهیزات نظامی این تانک در درون آن حضور داشتند. این تانک با استفاده از صفحات فلزی به کار رفته در دیگ های بخار مقاوم سازی شده و سرعت آن حداکثر به ۲ مایل در ساعت (۳٫۲ کیلومتر در ساعت) می رسید.

یک نمونه اولیه پیشرفته تر که «ویلی بزرگ» (Big Willie ) نام داشت و بعدها نام آن به «مادر» (Mother ) تغییر داده شد از یک قالب شنی لوزی شکل استفاده می کرد که به آن امکان می داد حرکت غیرمستقیم نیز داشه باشد. برجک قبلی نیز با جایگاه هایی برای جای دادن به مسلسل ها در کناره های تانک جایگزین شده بودند. هیچ یک از این نمونه های اولیه میدان نبرد را به چشم ندیدند اما در توسعه و پیشرفت تکنولوژی ساخت تانک هایی که در سال های آینده وارد میدان نبرد می شدند نقش بسزایی داشتند.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ
سال ۱۹۱۶

ساخت تانک موسوم به «مادر»، طراحی اولین تانکی که برای اولین بار همراه با نیروهای پیاده بریتانیا وارد میدان نبرد شد را در پی داشت. این تانک «بریتیش مارک ۱» (British Mark I) نام داشت. تانک مارک ۱ در آگوست سال ۱۹۱۶ در دو نوع وارد سرویس شد: نوع «مذکر» (male) که به دو توپ با گلوله ۲٫۷ کیلوگرمی و ۳ مسلسل ۸ میلیمتری هاچکیس مجهز بوده و ۲۸ تن وزن داشت و نوع «مونث» (female) که به ۴ مسلسل ویکرز ۰٫۳۰۳ و یک مسلس هاچکیس مجهز بوده و نزدیک به ۲۷ تن وزن داشت. با سفارش تانک توسط فوسترز و متروپولیتن، ۶ کمپانی ساخت تانک هر کدام ۲۵ دستگاه تانک تولید کردند. به دلیل محدودیت ساخت توپ های با گلوله ۲٫۷ کیلوگرمی (۶ پوندی)، نیمی از این تانک ها تنها با مسلسل مجهز شده و هر کدام نیز ۸ خدمه را در خود جای می داد. تنها حدود یک سوم از ۳۲ تانکی که در نبرد سومه در ۱۵ سپتامبر به کار گرفته شده بودند موفق به عبور از خطوط آلمانی ها شدند.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ

۱۷ دستگاه از ۴۹ تانکی که به فرانسه فرستاده شده بودند حتی شرایط لازم برای ورود به میدان نبرد را پیدا نکردند و از تانک هایی که وارد میدان نبرد شدند برخی در نیمه راه از کار افتاده و برخی دیگر نیز در اثر آتش مستقیم توپخانه و خمپاره اندازهای دشمن زمینگیر شدند. اما تانک هایی که توانست نبرد غول های آهنی را به وجود آورند انقلابی در جنگ های مدرن ایجاد کردند. علیرغم نقص ها و کمبودهایشان، این تانک ها می توانستند از سنگرها و خندق هایی به طول بیش از ۲٫۷ متر و همچنین از روی سیم خاردارها عبور کنند و از چنان قدرت تحرکی برخوردار بودند که نقش حیاتی آن ها به عنوان ابزاری در دست نیروهای پیاده در قرن بیستم را تضمین کرد.

سال ۱۹۱۷

زمانی که تانک «مارک ۴» (Mark IV ) در می ۱۹۱۷ وارد مرحله تولید شد، پیشرفت های قابل توجهی در زمینه ساخت زره، سلاح ها، لجستیک و سیستم ریکاوری تانک ها تحقق یافته بود. در این سال بود که بیشترین استفاده از تانک از جانب بریتانیا در جنگ جهانی اول شکل گرفت و در کل ۴۲۰ تانک مذکر، ۵۹۵ تانک مونث و ۲۰۲ تانک تدارکاتی از انواع دیگر ساخته و به کار گرفته شدند. یک نمونه جدیدتر با موتوری بهتر و سیستم انتقالی جدیتر در دسامیر ۱۹۱۷ وارد مرحله تولید شد که بر اساس آن از هر نوع تانک مذکر و مونث ۲۰۰ دستگاه و اولین نمونه «هرمافرودیت» ساخته شد که در مورد نمونه اخیر ترکیبی از نمونه های مذکر و مونث بود.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ

اولین گام مهم در زمینه فاز جدید طراحی تانک ها در سال پایانی جنگ جهانی اول و در قالب تانک «مارک ۸» (Mark VIII) یا تانک «لیوری» (Livery ) رخ داد که به صورت مشترک توسط بریتانیا و ایالات متحده و با مساعدت فرانسه ساخته شده و بدین ترتیب هر سه ارتش این کشورها به یک تانک سنگین مجهز شدند. این تانک ۳۸ تن وزن و ۱۰٫۴۲ متر طول داشت و عرض آن نیز ۳٫۵۶ متر بود به نحوی که برجک های کناری آن بیرون زده و ارتفاع تانک به ۳٫۱۳ متر می رسید. تانک های بریتانیایی ۱۲ نفر پرسنل و تانک های آمریکایی ۱۰ نفر پرسنل داشتند. سلاح های این تانک ها از دو توپ ۵۷ میلیمتری هاچکیس، ۷ مسلسل ۷٫۹۲ میلیمتری هاچکیس یا ۵ مسلسل برونینگ ام ۱۹۱۷ تشکیل شده بود. این تانک ها توسط یک موتور وی-۱۲ لیبرتی یا یک وی-۱۲ ریکاردو ۲۲۰ کیلوواتی با قدرت ۳۰۰ اسب بخار تغذیه می شدند که نسبت توان به وزن آن ها ۷٫۸۹ اسب بخار در تن بود. همچنین این تانک ها با از یک زره ۱۶ میلیمتری نیز استفاده می کردند.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ
سال ۱۹۳۴

علیرغم تلاش های انجام گرفته و سفارش هایی که در مقیاس هزار تانک ارایه داده شد اما به دلیل تاخیر در تولید و فرسودگی صنعتی شدید در فرانسه و همچنین پایان جنگ جهانی اول بدین معنا بود که تنها ۱۲۵ دستگاه از تانک مارک ۸ ساخته شده و تنها آمریکایی ها توانستند یکی از واحدهای نظامی خود را به طور کامل به این وسیله مجهز نمایند. در سال ۱۹۳۴ تانک ها یا در انبارها حضور داشتند یا به عنوان تانک های آموزشی به کانادا فروخته شده و یا اسقاط شده بودند.

۱۹۴۲

در جنگ جهانی دوم نمونه ای جدید از تانک چلنجر با نام «اَی ۳۰» (A30) معرفی شده و توسط ارتش بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت. این تانک ۳۲ تنی با یک توپ ۷۶ میلیمتری کیو اف ۱۷ و یک مسلسل برونینگ مجهز شده و ۵ خدمه داشت. شاسی این تانک از تانک «کرامول» (Cromwell) یا همان مارک ۸ گرفته شده بود، یک تانک بسیار قوی و موفق که اولین بار در نبرد نرماندی در سال ۱۹۴۴ دیده شد و به دلیل توازن در زمینه قدرت آتش، حفاظت، سرعت و کارآمدی مورد تحسین قرار گرفت. در حالی که بیش از ۴٫۰۰۰ دستگاه تانک کرامول ساخته شده بود تنها ۲۰۰ چلنجر اَی ۳۰ از مرحله تولید بیرون آمدند و در زمینه ارزانی و سهولت ساخت نتوانست با تانک های شرمن فایرفلای رقابت کند. در واقع تانک شرمن تنها برای پر کردن خلاء زمانی تا تکمیل ساخت چلنجر اَی ۳۰ ساخته شد اما مشخص شد که نمونه کارآمدتری از چلنجر به لحاظ هزینه و سهولت تولید است. تانک شرمن فایرفلای بر اساس تانک های شرمن ام ۴ ایالات متحده ساخته شده بود که به یک توپ ضد تانک بریتانیایی ۱۷ پوندی مجهز بوده و بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ بیش از ۲٫۰۰۰ دستگاه از آن ها ساخته شد.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ
سال ۱۹۴۳

تانک آمریکایی ام ۴ شرمن توانست قاعده نبرد در میدان جنگ جهانی دوم را به نفع ایالات متحده و به طور کلی متفقین تغییر دهد. این تانک در میدان نبرد در مقایسه با تانک های سبک و متوسط آلمان ها بسیار کارآمدتر بوده و به یکی از پراستفاده ترین تانک ها در جنگ جهانی دوم تبدیل شد. این تانک به یک توپ ۷۵ میلیمتری M3 L/40 یا توپ ۷۶ میلیمتری M1، M1A1C یا M1A2 و همچنین یک مسلسل M2HB برونینگ با کالیبر ۵۰/۰ و دو مسلسل M1919A4 برونینگ ۳۰/۰-۰۶ مجهز می شد.

دهه ۱۹۵۰

بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ حدود ۵۰٫۰۰۰ دستگاه تانک شرمن در انواعی از گونه ها ساخته شد. این تانک تا اواسط دهه ۱۹۵۰ در سرویس باقی ماند و در جنگ کره نیز حضور داشت و البته برخی از کشورهای عضو ناتو نیز این تانک را دریافت کردند.

دهه ۱۹۸۰

دهه ۱۹۸۰ شاهد معرفی تانک چلنجر ۱ در ارتش بریتانیا و تانک ام ۱ آبرامز در ارتش ایالات متحده بود که هر دوی آن ها گامی بلند در زمینه بهبود طراحی و توانمندی تانک ها انگاشته می شدند. چلنجر ۱ خیلی زود در اواسط دهه ۱۹۹۰ جای خود را به چلنجر ۲ داد و این تانک مهم ترین تانک رزمی ارتش بریتانیا تا به امروز باقی مانده و تا سال ۲۰۳۵ نیز در سرویس باقی خواهد ماند.

دهه ۱۹۹۰

چلنجر ۲ یکی از اولین تانک هایی بود که از ویژگی «واقعیت افزوده» (augmented reality) در سیستم دیده وری، سیستم تصویربرداری حرارتی در طول روز و شب و سیستم پیشرفته کنترل آتش دیجیتال استفاده می کرد که هدف گیری بسیار دقیق و باثبات را حتی در سرعت های بالا در عوارض زمین ناهموار را نیز برای آن ممکن می ساخت. از تجهیزات نظامی این تانک می توان به توپ ۱۲۰ میلیمتری با قابلیت پرتاب گلوله های نفوذ کننده در زره و آتش زا و زره بسیار قدرتمند و مستحکم اشاره کرد که در نبردهای بوسنی، کوزووو و عراق به خوبی از سرنشینان این تانک محافظت می کرد و تنها یک دستگاه چلنجر ۲ در نبرد از بین رفت که آن هم در اثر آتش نیروهای خودی بود.

غول‌های آهنین: تاریخچه ۱۰۰ سال حضور تانک‌ها در میدان جنگ

علاوه بر ارتش ایالات متحده، تانک آبرامز M1A1 در ارتش کشورهای مصر، کویت، عربستان سعودی، استرالیا و عراق نیز به کار گرفته می شود. این تانک که قدرت حفاظتی و دوام بالایی دارد با یک توپ ۱۲۰ میلیمتری بدون خان، ۲ مسلسل ۷٫۶۲ میلیمتری M240 ، یک مسلسل ام ۲ کالیبر ۵۰/۰ و تیرباری دیگر روی پلتفرم چرخان مجهز شده است. تانک ام ۱ای ۱ با وزن ۶۷٫۶ تن، ۴ خدمه داشته و از سیستم کشف و خاموشک کردن آتش، مسافت یاب لیزری، سیستم دید در شب تصویری حرارتی، سیستم اصلی دیده وری نوری در روز و سیستم های جانبی و یک سیستم شیمیایی بیولوژیکی هسته ای نیز سود می برد.

نسل های آینده تانک ام ۱ ای ۲ آبرامز می توانند انواع مختلفی از گلوله ها را به سمت خودروهای زرهی دشمن، پرسنل و پرنده های با ارتفاع پایین شلیک کنند و دارای یک زره بیرونی بسیار سنگین تر نیز خواهند بود که بسیار بهتر از قبل از خدمه در مقابل تهدیدها محافظت خواهد کرد. همچنین ارتش ایالات متحده از یک سیستم جدید استتار استفاده می کند که آن را از دید سیستم های شناسایی تصویری، مادون قرمز، مادون قرمز حرارتی و رادارهای باند پهن مخفی خواهد کرد و برخی از انواع آن ها نیز در حال مجهز شدن به سیستم محافظت فعال «سافت کیل» (softkill ) هستند که از عملکرد سیستم های هدایت موشک های ضد تانک و موشک های مادون قرمز جلوگیری خواهد کرد.

آینده تانک ها

وقتی به آینده تانک ها فکر می کنیم، صحبت در مورد تکنولوژی هایی که در تانک های آینده به کار گرفته می شوند بسیار به میان می آید؛ به خصوص در سایه پیشرفت های خیره کننده ای که روسیه در این زمینه به کار گرفته و این کشور را بسیار جلوتر از کشورهای غربی در زمینه ساخت تانک های قدرتمند قرار داده است. اکنون در بریتانیا تلاش ها و تحقیقاتی در زمینه استفاده از سیستم های حفاطتی فعال برای خودروهای زرهی اینده با استفاده از چلنجر ۲ به عنوان پلتفرم اصلی در حال جریان است. این سیستم های حفاظتی از قبل نیز توسط برخی ارتش ها مورد استفاده قرار گرفته که از آن میان می توان به استفاده از سیستم حفاظتی فعال رافانل تروفی (Rafael Trophy Active Protective System) در تانک های مرکاوا ۴ اشاره کرد. زره الکتریکی نیز برای محافظت از زره تانک در برابر گلوله آر پی جی و دیگر سلاح های مشابه در حال توسعه می باشد.

از دیگر تکنولوژی های مورد تست قرار گرفته می توان به تکنولوژی های پنهانکار، سیستم استتار متحرک، سیستم رانش الکتریکی که بسیار سبک تر و کارآمدتر از موتورهای معمول هستند، سیستم های ذخیره انرژی که می توانند نیروی لازم برای لیزرها را تامین کنند، زره های بسیار سبک تر، تعلیق پیشرفته و خودروهای زرهی بدون سرنشین که در ماموریت های شناسایی و باز کردن مسیر برای حفاطت موثرتر از نیروها به کار گرفته می شوند اشاره کرد. تمام این نوآوری ها بدین معنی است که خودروهای زرهی آینده می توانند بسیار متفاوت تر از غول های سنگین آهنی دارای شنی باشند که امروزه به طور متعارف در ارتش های جهان مورد استفاده قرار می گیرند.


جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند


وب سایت گجت نیوز – رضا موسوی: ممکن است تا چند ساعت آینده آمریکا و متحدانش به بهانه حمله شیمیایی اخیری که در سوریه صورت گرفت، حمله به سوریه را آغاز کنند. در این نوشتار شما را با برخی از جنگ افزارهایی که ممکن است در این حمله استفاده شوند آشنا می‌کنیم.

در حال حاضر کشتی‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا و متحدانش در نزدیکی سواحل سوریه و در آماده باش کامل برای حمله به سوریه هستند. اما این کشورها از چه جنگ افزارهایی برای حمله استفاده خواهند کرد؟

ایالات متحده آمریکا
نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریای آمریکا

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوندشلیک موشک تاماهاوک در جریان حمله به پایگه هوایی شعیرات

در حمله موشکی که ماه آوریل سال ۲۰۱۷ میلادی توسط نیروی دریایی آمریکا به پایگاه هوایی شعیرات سوریه صورت گرفت، نیروی دریایی آمریکا مجموعا ۵۹ موشک کروز دوربرد تاماهاوک (Tomahawk) با برد بیش از ۱۷۰۰ کیلومتر را از دو ناوشکن کلاس آرلی برک (Arleigh Burke) به نام‌های یواس‌اس پورتر (USS Porter) با شناسه DDG-78 و یواس‌اس راس (USS Ross) با شناسه DDG-71 را از دریای مدیترانه به سمت فرودگاه شعیرات شلیک و آن را موشک باران کرد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک تاماهاوک از دانلد کوک. توپ سینه و یکی از سامانه های فالانکس نیز در تصویر دیده می‌شوند.

در حال حاضر این دو ناوشکن در شمال اقیانوس اطلس هستند و نمی‌توانند در حمله به سوریه و عملیات احتمالی علیه ارتش سوریه شرکت داشته باشند. اما به جای آن‌ها اکنون یک ناوشکن دیگر از کلاس‌ آرلی برک به نام‌های یواس‌اس دانلد کوک (USS Donald Cook) با شناسه DDG-75 در منطقه حضور دارد. یک ناوشکن دیگر از همین کلاس به نام یواس‌اس لابون (USS Laboon) با شناسه DDG-58 نیز وارد منطقه شده است. این ناوشکن‌های ۱۵۴ متری دارای چند ده موشک کروز تاماهاوک هستند و می‌توانند در حمله به سوریه، مراکز نظامی مختلف این کشور را مورد هدف قرار دهند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک RIM-156A SM-2ER از پرتابگر عمودی

این کشتی‌ها همچنین دارای موشک‌های پدافند هوایی دوربرد RIM-67 استاندارد ۲ (SM-2ER) هستند که با آن می‌توانند هر نوع هواگرد (همچون جنگنده) و موشکی را هدف قرار دهند؛ برد این موشک در مدل RIM-156A SM-2ER بلاک ۴ که از سال ۱۹۹۸ وارد خدمت در نیروی دریایی آمریکا شد بیش از ۴۶۰ کیلومتر است. دو ناوشکن مذکور می‌توانند با این موشک‌ها جنگنده‌های سوری و روسی و همچنین موشک‌های ضد‌کشتی شلیک شده از سوی آنان را هدف قرار دهند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

سیستم دفاع نزدیک فالانکس ساخت آمریکا که آخرین خط دفاعی یک ناو جنگی محسوب می‌شود.

سیستم پدافند نزدیک و دفاع نقطه‌‌ای آمریکایی فالانکس (Phalanx) نیز از دیگر جنگ افزارهای نصب شده روی این ناوشکن‌هاست که وظیفه آن درگیری با موشک‌های کروز ضدکشتی در برد کوتاه است. فالانکس سریع‌ترین سیستم دفاع نزدیک نقطه‌ای است و در صورتی که موشک ضدکشتی موفق به گذر از سد استاندارد ۲ شود، در مرحله آخر با فالانکس روبرو می‌شود. فالانکس همچنین می‌تواند هواگردهای سرنشین دار و بدون سرنشین و همچنین شناورهای سطحی کوچک را نیز هدف قرار دهد. هر ناوشکن کلاس آرلی برک دو سامانه فالانکس دارد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک هارپون

موشک ضد کشتی آمریکایی RGM-84 هارپون (Harpoon) نیز نیزه این ناوشکن‌ها برای هدف قرار دادن شناورهای دشمن است. این موشک بیش از ۱۵۰ کیلومتر برد داشته و می‌تواند هر شناور سبک تا سنگین را هدف قرار دهد و از کار انداخته و یا نابود کند. هر ناوشکن ۸ هارپون آماده شلیک دارد. با این موشک می‌توان اهداف ساحلی را نیز هدف قرار داد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک موشک ضد زیردریایی RUM-139 VL-ASROC؛ توپ ۱۲۷ میلی‌متری نیز در تصویر دیده می‌شود.

یک توپ خودکار ۱۲۷ میلی‌متری نیز در سینه هر کشتی وجود دارد که بیشنه برد آتشش بین ۲۴ تا ۴۰ کیلومتر بوده و می‌تواند ۲۰ گلوله در دقیقه شلیک کند؛ با این توپ می‌توان اهداف ساحلی، دریایی و حتی هوایی را هدف قرار داد. دو توپ خودکار ۲۵ میلی‌متری با برد آتش ۷ کیلومتر و آهنگ آتش ۵۰۰ گلوله در دقیقه نیز از دیگر توپ‌های هر یک از این ناوها می‌باشند که آنان نیز چندمنظوره بوده و می‌توان هرچیزی را با آنان هدف قرار داد. ۴ تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری نیز از دیگر جنگ افزارهای هر یک از ناوشکن‌ها هستند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک اژدر از ناوشکن

این ناوشکن‌ها برای مبارزه با تهدیدات زیرسطحی نیز دارای ۲ پرتابگر ۳ لوله برای شلیک اژدر هستند و هر کدام مجموعا ۶ اژدر آماده شلیک دارند. موشک ضد زیردریایی RUM-139 VL-ASROC با برد ۲۵ کیلومتر نیز دیگر سلاح ضد زیردریایی این ناوشکن‌هاست. این موشک می‌تواند پس از شلیک یک اژدر را به فاصله ۲۵ کیلومتری از کشتی برساند و پس از آن نیز اژدر با موتور خود به سمت هدف برود. سیستم‌های اخلالگری و جنگ الکترونیک، رادارها، سونارها، سیستم‌های پرتاب کننده پادکار و هدف کاذب برای گمراه کردن موشک و اژدرهای دشمن نیز از جمله تجهیزات این کشتی‌ها هستند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک موشک AGM-114 هلفایر (Hellfire) از هلیکوپتر سی‌ هاوک

هرکدام از این کشتی‌ها دو فروند هلیکوپتر چندمنظوره و ضد زیردریایی/ضدکشتی مدل MH-60R سی هاوک (Seahawk) دارد که می‌توانند عملیات جستجو و نجات نیز انجام دهند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یواس‌اس نیویورک

یک کشتی دیگر که آمریکا به آن ناحیه اعزام کرده است کشتی ترابری دوزیست (آبی-خاکی) یواس‌اس نیویورک (USS New York) با شناسه LPD-21 است. این کشتی ۲۱۰ متری از کلاس سن آنتونیو (San Antonio) بوده و ۱۲ هلیکوپتر شامل هلیکوپترهای ترابری سنگین آمریکایی CH-53E سوپر استالیون (Super Stallion)، هواپیمای‌های ترابری پروانه چرخان آمریکایی MV-22B آسپری (Osprey)، هلیکوپترهای چندمنظوره و ترابری متوسط آمریکایی UH-1 ایروکوا (Iroquois) و همچنین چهار فروند هلیکوپتر تهاجمی آمریکایی AH-1J سی‌کبرا (SeaCobra) دارد. این کشتی همچنین برای دفاع از خود دارای ۲ توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری و دو سیستم دفاع نزدیک است.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

دو فروند LCAC و AAV در یک قاب

علاوه بر این هلیکوپترها ۲ فروند هاورکرافت LCAC نیز دارد که هرکدام می‌تواند بیش از ۷۵ تن بار را به ساحل منتقل کنند. ۱۴ خودروی نفربر زرهی تهاجمی دوزیست AAV-P7/A1 AAV نیز در کشتی حضور دارند. این هلیکوپترها و شناورها وظیفه انتقال ۸۰۰ تفنگدار دریایی را به ساحل به منظور انجام عملیات تهاجم ساحلی بر عهده دارند. البته بعید است سپاه تفنگداران دریایی آمریکا در خاک سوریه نیرو پیاده کند. هرچند هم اکنون ارتش آمریکا در سوریه دارای چند پایگاه است و نیروهایش در خاک این کشور حضور دارند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یواس‌اس جورجیا

دیگر عضو نیروی دریایی آمریکا که در آب‌های مدیترانه حضور دارد و به آن ناحیه اعزام شده است نیز زیردریایی موشک انداز آمریکایی یواس‌اس جورجیا (USS Georgia) با شناسه SSGN-729 است که در حمله به سوریه حضور خواهد داشت. این زیردریایی از کلاس زیردریایی‌های موشک انداز اوهایو (Ohio) بوده،‌ اما برخلاف دیگر اعضای این کلاس دارای موشک کروز تاماهاوک است؛ درحالی که دیگر اعضای این کلاس دارای موشک‌های بالستیک اتمی هستند. یواس‌اس جورجیا دارای ۱۵۴ موشک تاماهاوک با برد ۱۷۰۰ کیلومتر است و می‌تواند همچون دو ناوشکن موجود در منطقه، اهداف زمینی گوناگونی همچون فرودگاه‌ها، سنگرها، پادگان‌ها، زاغه‌های مهمات و… را هدف قرار دهد. این زیردریایی همچنین ۴ لوله ۵۳۳ میلی‌متری برای شلیک اژدرهای مارک ۴۸ دارد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

هری اس. ترومن

و اما اصلی‌ترین بخش از نیروهای آمریکایی که در حال حرکت به سمت سوریه هستند، ناو گروه هواپیمابر تهاجمی هشتم نیروی دریایی است. این ناو گروه تهاجمی شامل ابرناو هواپیمابر یواس‌اس هری‌ اس. ترومن (USS Harry S. Truman) با شناسه CVN-75، چهار ناوشکن دیگر از کلاس آرلی برک و دو ناو جنگی به نام‌های یواس‌اس هوئه سیتی (USS Hué City) با شناسه CG 66 و یو‌اس‌اس نورماندی (USS Normandy) با شناسه CG-60 از کلاس تیکاندروگا (Ticonderoga) است. همچنین دو ناوشکن دیگر از کلاس آرلی برک نیز عازم منطقه هستند و به زودی به ناو گروه هری اس. ترومن می‌پیوندند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک SM-3 از یک ناو کلاس تیکاندروگا

ابر ناو هواپیمابر هری اس. ترومن دارای ۹۰ هواگرد شامل جنگنده‌، هواپیماهای ترابری، هلیکوپترهای ترابری و ضد زیردریایی/ضد کشتی و همچنین هواپیماهای پیش اخطار و کنترل هوابرد (آواکس) است که برای حمله به سوریه وارد میدان می‌شوند. دو ناو جنگی یواس‌اس هوئه سیتی و یواس‌اس نورماندی نیز دارای توان آتشی بیشتر از ناوشکن‌هاست و علاوه بر تسلیحاتی که ناوشکن‌ها همراه دارند، به موشک‌های پاد بالستیک RIM-161 استاندارد ۳ (SM-3) مسلح هستند. این موشک‌های پدافندی وظیفه دارند تا موشک‌های بالستیک را خارج از جو منهدم کنند. البته یواس‌اس دانلد کوک نیز احتمالا به SM-3 مسلح است.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

RIM-162 ESSM

موشک پدافند هوایی میان‌برد RIM-162 ESSM با برد بیش از ۵۰ کیلومتر نیز از دیگر تسلیحات این دو ناو جنگی کلاس تیکاندروگا است که برای زدن هر نوع هواگرد، موشک‌های کروز ضدکشتی فراصوت با توان مانور بالا و همچنین موشک‌های بالستیک طراحی شده است.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک SM-6

در بین ناوشکن‌های اعزام شده همراه ناوگروه هشتم نیز یکی از آن‌ها به نام یواس‌اس فارست شرمن (USS Forrest Sherman) با شناسه DDG-98 نیز به موشک‌های RIM-162 ESSM مسلح است. همچنین یکی دیگر از آن‌ها به نام یواس‌اس بالکلی (USS Bulkeley) با شناسه DDG-84 به موشک‌های پدافند هوایی فرا افق آمریکایی RIM-174 استاندارد ۶ (SM-6) مسلح است. این موشک‌ها تا ۵۰۰ کیلومتر برد داشته می‌توانند هر نوع هواگرد، موشک‌های کروز ضد کشتی، موشک‌های بالستیک و حتی کشتی‌های سبک و فوق سنگین دشمن را هدف قرار دهند. استاندارد ۶ دوربردترین موشک پدافندی است و به لطف انعطاف پذیری عملیاتی بالا و ویژگی‌های فنی پیشرفته، می‌توان لقب برترین موشک پدافند هوایی ساخته شده تا به امروز را به آن اختصاص داد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یواس‌اس دوایت دی. آیزرنهاور

همچنین دیگر ابر ناوهواپیمابر نیروی دریایی آمریکا به نام یواس‌ای دوایت دی. آیزنهاور (USS Dwight D. Eisenhower) با شناسه CVN-69 که هم اکنون به همراه ناو گروه هواپیمابر تهاجمی خود موسوم به ناو گروه هواپیمابر تهاجمی دهم در آب‌های مدیترانه حضور دارند نیز در آماده باش به سر می‌برند. این ناو گروه هواپیمابر تهاجمی نیز از نظر امکانات و توان رزمی مشابه ناو گروه هواپیمابر تهاجمی یواس‌اس هری‌ اس. ترومن است و در حمله به سوریه شرکت ‌می‌کند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

تصاویری از هواپیماهای جاسوسی و F-22 آمریکایی بر فراز سوریه

در حال حاضر هواپیماهای گشت دریایی، شناسایی، جنگ الکترونیک، جاسوسی و اطلاعاتی نیروی دریایی آمریکا نیز در نزدیکی سوریه، بر فراز آب‌های این کشور و در آسمان سوریه پرواز کرده و مشغول جمع آوری اطلاعات هستند. نکته جالب اینجاست آن دسته از هواپیماهایی که در خاک سوریه پرواز می‌کردند توسط جنگنده برتری هوایی پنهانکار و رادارگریز نسل ۵ آمریکایی F-22 رپتور (Raptor) متعلق به نیروی هوایی آمریکا همراهی و محافظ می‌شدند.

نیروی هوایی آمریکا

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

دو فروند F-15E در کنار یک فروند بمب افکن راهبردی پنهانکار و رادارگریز آمریکایی B-2 اسپیریت (Spirit)

نیروی هوایی آمریکا نیز می‌تواند از پایگاه هوایی اینجرلیک در ترکیه به سوریه حمله کند. این نیرو همچنین چند پایگاه در کشورهای حاشیه خلیج فارس و عراق دارد که آنان نیز می‌توانند در حمله به سوریه شرکت کنند. نیروی هوایی آمریکا دو روز پیش ۱۸ فروند جنگنده چندمنظوره و تهاجمی نسل ۴٫۵ آمریکایی F-15E استرایک ایگل (Strike Eagle) را در اردن مستقر کرد. بر اساس برخی گزارش‌های تایید نشده نیز نیروی هوایی آمریکا بمب افکن‌های راهبردی خود را به بریتانیا اعزام کرده است.
فرانسه

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

رافال سی با یک بارگذاری رزمی مناسب برای حمله به اهداف زمینی در برد بالا

فرانسه می‌تواند جنگنده‌های چندمنظوره نسل ۴٫۵ فرانسوی رافال سی (Rafale C) متعلق به نیروی هوایی خود را با سوخت‌گیری هوایی به سوریه رسانده و با آنان حمله هوایی انجام دهد. البته رسانه‌های ترکیه‌ای مدعی هستند نیروی هوایی فرانسه چند ده فروند رافال سی خود را به پایگاه هوایی اکروتیری در قبرس اعزام کرده است. گفته می‌شود این جنگنده‌ها صبح امروز بر فراز سوریه پرواز شناسایی داشته‌اند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک Scalp MdCn از آکیتن

نیروی دریایی فرانسه نیز یک ناوچه به نام آکیتن (Aquitaine) با شناسه D650 در مدیترانه شرقی دارد که در حمله احتمالی به سوریه حضور خواهد داشت. این ناوچه ۱۴۲ متری دارای ۱۶ موشک کروز اروپایی اسکالپ (Scalp) یا همان MdCn با برد بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر که نقشی مانند تاماهاوک دارد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک آستر ۱۵

موشک‌های پدافند هوایی اروپایی آستر ۱۵ (Aster 15) با برد بیش از ۳۰ کیلومتر نیز از دیگر تسلیحات این ناوچه هستند که وظیفه شکار انواع هواگردهای با و بدون سرنشین و همچنین موشک‌های کروز ضدکشتی را بر عهده دارند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

توپ ۷۶ میلی‌متری موجود در سینه کشتی آکتین

این ناوچه یک توپ خودکار ۷۶ میلی‌متری در سینه خود دارد که بیش از ۲۰ کیلومتر برد داشته و آهنگ آتشش نیز تا ۱۲۰ گلوله در دقیقه است. همچنین ۲ توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری نیز دارد. ناوچه می‌تواند با این توپ‌های ۷۶ و ۳۰ میلی‌متری خود اهداف گوناگون ساحلی، دریایی و حتی هوایی را هدف قرار دهد. این ناوچه دو تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری نیز دارد که با آ‌ن‌ها می‌تواند شناورهای سبک و همچنین هواگردهایی همچون هلیکوپترها و پهپادها را هدف قرار دهد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

شلیک اگزوسه

این ناوچه همچنین ۸ موشک کروز ضدکشتی فرانسوی اگزوسه (Exocet) آماده شلیک دارد. اگزوسه بیش از ۱۸۰ کیلومتر برد داشته و نقشی مشابه هارپون دارد. پرتابگر برای شلیک اژدرهای ایتالیایی MU90 با برد بیش از ۲۵ کیلومتر نیز تسلیحات ضد زیردریایی این ناوچه هستند؛ این ناوچه ۱۹ اژدر آماده شلیک دارد. سیستم‌های اخلالگری و جنگ الکترونیک، رادارها، سونارها، سیستم‌های پرتاب کننده پادکار و هدف کاذب برای گمراه کردن موشک و اژدرهای دشمن نیز از جمله تجهیزات این کشتی‌ها هستند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

آکتین و هلیکوپتر NH90 در یک قاب

این کشتی همچنین یک یا دو فروند هلیکوپتر ترابری و چندمنظوره اروپایی NH90 NFH کایمان (Caïman) همراه خود داشته که می‌توانند نقش ضدکشتی/ضد زیردریایی، ترابری و انتقال بار، جستجو و نجات و… را انجام دهد

بریتانیا

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یک فروند پاناویا تورنادو در اکروتیری

همچون آمریکا و فرانسه، بریتانیا نیز حضور پر رنگی در سوریه داشته و تا ۱۳ فوریه ۲۰۱۸ میلادی بیش از ۱۷۰۰ حمله هوایی علیه داعش در عراق و سوریه انجام داده است. نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا یک پایگاه هوایی به نام اکروتیری در قبرس دارد و حمله خود به سوریه را از این پایگاه انجام می‌دهد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یوروفایتر تایفون (بالایی) و پاناویا تورنادو بریتانیایی

این پایگاه پذیرای جنگنده‌های چندمنظوره نسل ۴٫۵ اروپایی یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typhoon) و جنگنده چندمنظوره و تهاجمی نسل ۴ اروپایی پاناویا تورنادو (Panavia Tornado) نمونه GR4A است.

آلمان

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

ناوچه هسن؛ توپ ۷۶ میلی‌متری سینه کشتی و یکی از دو سامانه RIM-116 RAM به خوبی در تصویر دیده می‌شوند.

آلمان در عملیات احتمالی حضور نخواهد داشت، اما یک ناوچه نیروی دریایی این کشور به نام هِسِن (Hessen) با شناسه F221 و از کلاس زاکسن (Sachsen) نیز تا میانه مسیر همراه ناو گروه تهاجمی هشتم خواهد بود. هسن یک ناوچه بسیار پیشرفته با وظیفه اصلی فراهم کردن پدافند هوایی است. البته مشخص نیست این ناو همراه با ناو گروه آمریکایی به منطقه عملیات آید یا خیر. این ناوچه دارای توپ ۷۶ میلی‌متری مشابه ناوچه فرانسوی، دو توپ ۲۷ میلی‌متری BK-27، موشک‌های پدافند هوایی SM-2 و ESSM، هشت موشک ضدکشتی هارپون آماده شلیک، اژدرهای MU90 و دو سیستم پدافند نزدیک و نقطه‌ای RIM-116 RAM که وظیفه نابودی هواگردها و موشک‌های کروز ضدکشتی را برعهده دارد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

رادار SMART L

این ناوچه به سیستم‌های الکترونیکی گوناگونی شامل رادارها،‌ سونارها، سیستم‌های جنگ الکترونیک و… مجهز است. اما گل سرسبد تجهیزات الکترونیکی آن رادار آرایه فازی فعال SMART-L ساخت هلند است که تقریبا ۵۰۰ کیلومتر برد دارد. این رادار می‌تواند اهداف پنهانکار و رادارگریز را نیز کشف کند. آنتن این رادار دارای ابعاد ۴٫۴ × ۸٫۴ متر است.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یک فروند سی لینکس در عرشه پرواز یک ناوچه از کلاس ساچسن

این ناوچه همچنین دو هلیکوپتر NH90 و یا سی لینکس Mk.88A انگلیسی است. این هلیکوپترها نقش ضدکشتی/ضد زیردریایی، ترابری و انتقال بار، جستجو و نجات و… را انجام ‌می‌دهد

کشورهای عربی

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

یک فروند F-15SA عربستانی

برخی منابع خبری وابسته به عربستان و قطر خبر از رایزنی این دو کشور برای حضور در حمله احتمالی به سوریه دارند. در صورت حمله به سوریه، این دو کشور با نیروی هوایی خود حضور خواهند داشت.

اسرائیل

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

جنگنده‌های چندمنظوره نسل ۴٫۵ آمریکایی F-16I سوفا و F-15I رم نیروی هوایی اسرائیل

اسرائیل نیز در اماده باش است و ضمن استقرار سامانه پدافندی ضد مهمات گنبد آهنین در بلندی‌های جولان و در نزدیکی مرز با سوریه مسقر کرده است؛ وظیفه این سامانه سرنگونی گلوله‌های خمپاره،‌ توپخانه، راکت و همچنین هواگردهای در برد کوتاه است. جنگنده‌های نیروی هوایی اسرائیل نیز به صورت مسلح مشغول گشت زنی در آسمان لبنان هستند.

روسیه

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

آواکس A-50 روسی

البته روسیه قرار نیست در حمله به سوریه شرکت داشته باشد و اگر در درگیری احتمالی شرکت کند، تنها ممکن است تعدادی از موشک‌های کروز شلیک شده را هدف قرار دهد. با این حال رو‌س‌ها نیز برای اعلام حضور اقداماتی انجام داده‌اند. گفته می‌شود روس‌ها یکی از دو هواپیمای آواکس A-50 متعلق به نیروی هوایی خود که در سوریه دارند را در آسمان این کشور به پرواز در آورده‌اند.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

تصویری از سوخوی Su-34 روسی بر فراز سوریه که به نظر به موشک ضد کشتی (احتمالا خا-۳۵) مسلح است.

همچنین تصویری از یک جنگنده-بمب افکن تهاجمی روسی سوخوی Su-34 نیروی هوایی روسیه مسلح به موشک‌های ضدکشتی در اینترنت منتشر شده است که البته تایید صحت عکس ممکن نیست. همچنین گزارش‌هایی مبنی بر اعزام یک فروند هواپیمای گشت دریایی و ضدزیردریایی روسی ایلوشین Il-38 متعلق به نیروی دریایی روسیه نیز وارد سوریه شده تا تحرکات شناورهای غربی حاظر در منطقه را زیر نظر بگیرد.

جنگ افزارهایی که ممکن است در حمله به سوریه استفاده شوند

در نهایت باید افزود با وجود شاخ و شانه کشیدن روس‌ها و طرفین غربی برای یکدیگر، احتمال درگیری آنها صفر است و تنها حمله به خود سوریه و ارتش این کشور ممکن است. زیرا خود آن‌ها به خوبی می‌دانند اگر جرقه جنگی بینشان صورت گیرد، آتشی به پا می‌شود که ممکن است تا سوزاندن کل زمین بسوزد. شرق و غرب حتی در دوران پرتنش جنگ سرد نیز، در حالی که در هر دو طرف تندروهای طرفدار جنگ نیز حضور داشتند، از درگیری مستقیم با یکدیگر خودداری کرده و تنها به صورت نیابتی می‌جنگیدند. حتی در زمان بحران موشکی کوبا نیز طرفین وارد جنگ نشدند.

ناگفته نماند از آنجا که حمله به سوریه محتمل است، شرکت‌های هواپیمایی نیز برای حفظ ایمنی هواپیما و مسافرانشان، از پرواز بر فراز سوریه خودداری می‌کنند.


قدرتمند‌ترین جنگ افزار‌های ارتش هند


برترین ها – ترجمه از سینا اشتری: ارتش کشور هند به طور مداوم در حال توسعه و پیشرفت است و اکنون این کشور نه تنها به عنوان یک قدرت نظامی منطقه ای، بلکه به عنوان چهارمین قدرت نظامی جهان شناخته می شود، در این مطلب به معرفی ۱۰ مورد از قدرتمند ترین و برجسته ترین جنگ افزار های ارتش هند می پردازیم.

صنایع نظامی هند نتوانسته اند تا به طور کافی از پس تامین تسلیحات مورد نیاز ارتش این کشور برآیند و همین مسئله باعث شده تا این کشور برای تهیه جنگ افزار های مورد استفاده خود شدیدا به دیگر کشور ها وابسته باشد.

جالب است بدانید علی رغم اینکه صنایع نظامی هند از ظرفیت کافی برای تولید و تامین تسلیحات مورد نیاز ارتش این کشور برخوردار نیستند اما در عین حال نقش انکار ناشدنی ای را در قدرت نظامی هند بازی می کنند.

همانطور که گفته شد اکثر تسلیحات نظامی و جنگ افزار های به کار گرفته شده در ارتش هند از کشور های بیگانه به این کشور وارد شده اند، اما نکته جالب توجه در این بحث این است که صنایع نظامی و تحقیقاتی کشور هند توانسته اند تا با بازنگری، اصلاح و به روز رسانی تسلیحات نظامی دیگر کشور ها، نمونه هایی بی نقص تر و به روز تر از آنها را تولید کنند که با نیاز های منحصر به فرد ارتش این کشور همخوانی بیشتری دارد.

۱۰- سیستم پرتاب چندگانه موشک Pinaka

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند

سامانه موشکی Pinaka به عنوان جایگزینی دوربرد برای سامانه پرتاب چندگانه موشکی BM-21 پا به میدان نبرد گذاشت. این خودرو های زرهی توانایی حمل ۱۲ موشک را داشته و می توانند محدوده ۴۰ کیلومتری اطراف خود را پوشش دهند، برای مقاومت بیشتر در برابر تهدیدات دشمن به پوشش ش.م.ه (شیمیایی-میکروبی-هسته ای) مجهز و برای اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط ارتش هند به کار گرفته شده اند.

این سامانه موشکی از ویژگی های ارتباطی همه جانبه ای بهره می برد و برای دقت بیشتر در هدف قرار دادن دشمن به طور پیوسته از اطلاعات و داده های رادار های جستجو گر جنگ افزار، رادار های نظارتی بر منطقه درگیری، هواپیما های بدون سرنشین و سیستم های نظارتی دوربرد دوربینی و مادون قرمز استفاده می کند.

سازمان توسعه و تحقیقات دفاعی کشور هند در همکاری اخیر خود با ارتش اسرائیل موفق شد تا این سامانه موشکی را به سیستم هدایت ماهواره ای مجهز کند که باعث می شود سامانه موشکی Pinaka با دقت نقطه زنی در ماموریت های آتی خود ایفای نقش کند.

نمونه های امروزی سامانه موشکی Pinaka در مقایسه با نمونه های اولیه شاهد پیشرفت های زیادی بوده اند، نمونه های امروزی Pinaka برد موثری ۶۵ کیلومتری داشته و صنایع نظامی کشور هند امیدوارند تا در آینده ای نزدیک برد موثر این سامانه موشکی را به ۱۲۰ کیلومتر افزایش دهند.

 


۹-سامانه پدافندی ضد موشک بالستیک PAD/AAD

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند (اشتری)


ارتش هند با رونمایی از اولین نمونه سامانه پدافندی ضد موشک بالستیک خود توانست تا نظر همه کارشناسان نظامی جهان را به سوی خود جلب کند؛ این سامانه از زمان آغاز به کار تا کنون بار ها مورد به روز رسانی قرار گرفته است.

سامانه پدافندی PAD/AAD در اولین آزمایشات میدانی توانست تا با موفقیت یک موشک بالستیک کوتاه برد را منهدم کند و طبق ادعای مقامات نظامی کشور هند، در مواقع نیاز می توان در کوتاه ترین زمان ممکن این سامانه را برای حفاظت از شهر های بزرگ در منطقه عملیاتی مستقر کرد. سامانه راداری Green Pine، سامانه موشکی PAD و سامانه موشکی AAD هسته مرکزی این سامانه پدافندی را تشکیل داده اند.

موشک های سامانه PAD با قابلیت پرواز در ارتفاع حداکثر ۸۰ کیلومتری و محدوده پوشش ۲۰۰۰ کیلومتری اش، ماموریت هدف قرار دادن موشک های بالستیکی که بیرون از جو زمین پرواز می کنند را بر عهده دارد و این در حالی است که وظیفه ردیابی و منهدم کردن موشک های بالستیک کوتاه برد بر عهده سامانه موشکی AAD است، موشک های سامانه AAD می توانند تا ارتفاعی ۳۰ کیلومتری از سطح زمین به پرواز در آیند و برد موثر این سامانه پدافندی ۲۵۰ کیلومتر اعلام شده است. سامانه پدافندی PAD/AAD برای هدف یابی و حرکت در سوی موشک های بالستیک از سامانه ناوبری INS و رادار های فعال استفاده می کند.


 

۸- خودروی زرهی پرتاب موشک ضد تانک NAMICA

 

قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند 


این خودروی زرهی موشک انداز به طور کامل توسط صنایع داخلی کشور هند تولید شده و هنوز اطلاعات کاملی در مورد قابلیت های آن در دست نیست. هسته اصلی این جنگ افزار از نسل سوم موشک های ضد تانک Nag نصب شده بر روی شاسی خودروی زرهی BMP-2 تشکیل می شود. مکعب شلیک گر موجود در این خودرو ۸ موشک Nag را در داخل خود جای داده و ۸ عدد دیگر از این نوع موشک ها به عنوان ذخیره توسط Namica حمل می شوند؛ وظیفه شناسایی تانک های دشمن نیز بر عهده سامانه دوربینی و مادون قرمز نصب شده در Namica است.

موشک های Nag از نوع Fire And Forget هستند، بدین معنی که می توانند پس از شلیک به صورت خودکار و بدون نیاز به سیستم هدایت گر مجزا قسمت های ضعیف تر بدنه تانک دشمن را شناسایی و مورد هدف قرار دهند و کلاهک انفجاری قدرتمند ضد تانک آنها می تواند زره به کار گرفته شده برای مقاوم سازی بدنه تانک ها را به راحتی شکاف دهد.

Namica در آزمایشات میدانی عملکرد درخشانی را به نمایش گذاشت و موفق شد علاوه بر روشنایی روز در تاریکی شب هم تانک های دشمن فرضی را از فاصله ۵ کیلومتری شناسایی و منهدم کند. تعداد انگشت شماری از کشور ها جنگ افزار های مشابهی را در اختیار دارند و این مسئله باعث اقتدار ارتش هند در درگیری های زمینی خواهد شد.

 


۷-هواپیمای P-8I NEPTUNE

 

قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند 


کشور هند با داشتن ۷۵۰۰ کیلومتر مرز آبی و صدها جزیره، مسئولیت دشواری را برای دفاع از تمامیت ارضی خود خواهد بر عهده دارد. مرز های آبی گسترده کشور هند، بهترین موقعیت برای استفاده از دشمن از زیر دریایی ها و ناوچه های جنگی است؛ البته ارتش هند از خطرات بالقوه و محیطی منطقه آگاه است و چاره ای را برای تهدیدات احتمالی اندیشیده و اینجاست که هواپیمای P-8I NEPTUNE پا به میدان می گذارد.

مهم ترین عاملی که باعث شد تا ارتش هند برای حفاظت از مرز های آبی خود از P-8 NEPTUNE استفاده کند مدت طولانی پرواز این هواپیما با هر بار سوخت گیری است، P-8I NEPTUNE قادر است تا پس از سوخت گیری مسافتی ۲۰۰۰ کیلومتری را برای رسیدن به منطقه عملیاتی پیموده، سپس به مدت ۴ ساعت در این منطقه به گشت و گذار و شناسایی و شکار زیر دریایی ها پرداخته و با مقدار سوخت باقی مانده اش ۲۰۰۰ کیلومتر دیگر هم تا رسیدن به آشیانه پرواز کند.

پلتفرم اصلی مورد استفاده برای تولید P-8I NEPTUNE یک هواپیمای مسافر بری بوده و این مسئله هزینه های لازم برای تعمیر و نگهداری این هواپیما را به حداقل رسانده است. P-8I NEPTUNE برای شناسایی ناوچه ها و زیر دریایی های دشمن از سیستم های راداری ای مانند رادار جست و جوی دوربرد و شناساگر مغناطیسی ناهمسانی استفاده می کند و از جمله برجسته ترین تجهیزات هجومی آن می توان به بهره گیری از ۸ اژدر از نوع MK-54 و ۴ موشک نیزه ای اشاره کرد.

 


۶- تانک T-90 BHEESHMA

 

قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند 


ارتش هند پیش از به کار گیری تانک های T-90، تعداد ۵۰۰۰ تانک T-55 و T-72 را در اختیار داشت و پس از تجهیز یکی از کشور های همسایه اش به تانک های T-80 و Abrams، به سرعت نسبت به خرید T-90 از کشور روسیه اقدام کرد.

این تانک روسی ۴۸ تن وزن دارد و می تواند ۳ سرباز را درون خود جای دهد. یکی از ویژگی های منحصر به فرد این تانک قابلیت شلیک موشک های ضد تانک توسط لوله اصلی آن است و از دیگر ویژگی های T-90 می توان به امکان کنترل از راه دور مسلسل اتوماتیک ۱۲٫۷ میلی متری آن از درون اتاق تانک اشاره کرد.

صنایع نظامی کشور هند تا حدی T-90 را مورد بهینه سازی قرار داده اند و پوشش سرامیکی ملقب به کانچان و لایه فوقانی ضد انفجاری اضافه شده به بدنه این تانک از جمله نتایج تلاش صنایع نظامی هند برای بومی سازی این تانک است. علاوه بر تغییرات مذکور ارتش هند با به کارگیری فناوری هایی از کشور های اسرائیل، فرانسه و سوئیس توانسته تا T-90 را مورد باز طراحی قرار دهد که نتیجه آن تولید تانکی به مراتب قوی تر از نمونه روسی آن است.

 


۵- ناو هواپیمابر INS VIKRAMADITYA و ناو شکن KOLKATA


ناو هواپیمابر INS VIKRAMADITYA و ناوشکن KOLKATA در جایگاه پنجم لیست قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند قرار گرفته اند؛ هر دوی آنها قدرتمند و به روز هستند و با همکاری یکدیگر ارتش هند را در برقراری امنیت آب های اقیانوس هند یاری می کنند.

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند

ناو INS VIKRAMADITYA، بزرگ ترین و جدید ترین ناو هواپیمابری است که ارتش هند تا به حال در اختیار داشته؛ این ناو ۴۵۰۰۰ تنی ظرفیت لازم برای حمل ۲۴ جنگنده MIG-29K و ۶ هلیکوپتر از نوع ضد زیر دریایی و یا هلیکوپتر های واکنش سریع را داراست.

این ناو به نوعی از سیستم ضد راداری ساخت کشور روسیه مجهز شده که باعث می شود اکثر رادار های به روز نصب شده بر روی هواپیماها از ردیابی و شناسایی آن عاجز باشند. INS Vikramaditya در حال حاضر هیچ گونه سلاحی ندارد؛ اما قرار است تا در آینده ای نزدیک به موشک زمین به هوای Barak-8 SAM مجهز گردد. Kolkata اولین ناو شکن مدرن موجود در ناوگان نیروی دریایی ارتش هند است؛ این ناو شکن به طور بومی طراحی و تولید شده و تاثیر زیادی در افزایش قدرت نیروی دریایی هند دارد.

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند

Kolkata همچنین اولین ناو شکن نیروی دریایی هند است که به رادار الکترونیکی فعال مجهز شده؛ این رادار همه کاره می تواند به عنوان یک سیستم واحد، جایگزین مناسبی برای تجهیزات راداری متعدد و مجزای نصب شده بر روی یک ناو شکن باشد.

اصلی ترین سلاح نصب شده در ناو شکن Kolkata از مجموع ۱۶ موشک ضد ناو و دوربرد BrahMos تشکیل می شود که به صورت عمودی شلیک شده و با سرعت فراصوت به سمت هدف حرکت می کنند. موشک های مذکور یکی از مرگبار ترین سلاح های موجود در ناو شکن های مدرن است که می تواند ناوگان دریایی دشمن موجود در شعاع ۳۰۰ کیلومتری Kolkata را هدف قرار دهد. ۸ موشک زمین به هوای Barak-8 با محدوده عملکرد ۹۰ کیلومتر، راکت انداز و اژدر های مخصوص زیر دریایی از دیگر تجهیزات هجومی موجود در این ناو شکن قدرتمند هستند.

 


۴- هواپیمای هشدار و کنترل هوایی PHALCON

 

قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند 


شاید نیروی هوایی ارتش هند کمی دیرتر از سایر نیروی های نظامی مطرح دنیا به فکر استفاده از هواپیما های هشدار و کنترل هوایی افتاده باشد، اما قطعا قوی ترین نمونه موجود در جهان را برای تجهیز نیروی هوایی اش انتخاب کرده است.

هواپیمای هشدار و کنترل هوایی PHALCON موجود در ناوگان نیروی هوایی ارتش هند در واقع همان هواپیمای ایلوشن-۷۶ روسی است که با نصب سامانه راداری اسرائیلی Elta EL/E-2090 به روز رسانی شده است. سامانه راداری مذکور از نوع رادار الکترونیکی فعال ۳۶۰ درجه بوده و در مقایسه با سیستم های راداری ای همچون E-3 از سرعت به مراتب بالاتری برخوردار است. از جمله ویژگی های برجسته Phalcon می توان به بهره گیری از سیستم های رادار گریز و ضد رادار گریز و تجهیزات جاسوسی الکترونیک اشاره کرد.

 


۳- زیر دریایی INS CHAKRA

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند


نیروی دریایی هند طی قرار دادی ۱۰ ساله، یک فروند زیر دریایی Akula II Class را از کشور روسیه اجاره کرد. در اختیار گرفتن این زیر دریایی ها برای اولین بار به نیروی دریایی ارتش هند اجازه داد تا برای پشتیبانی بیشتر از ناو شکن ها و ناو های هواپیما بر از زیر دریایی استفاده کند؛ INS CHAKRA نموه بهینه سازی شده ای از این زیر دریایی روسی است که مطابق با نیاز های نیروی های نظامی هند تجهیز شده است.

تجهیزات هجومی موجود در این زیر دریایی از مجموع ۳۶ اژدر و موشک های ضد ناو Klub تشکیل می شود. طبق اطلاعات در دسترس می دانیم که کشور هند برای در اختیار گرفتن یک فروند دیگر از این زیر دریایی با مقامات نظامی کشور روسیه وارد مذاکره شده و صنایع نظامی کشور هند قصد دارند تا زیر دریایی دوم را به موشک های عمود پرتاب BrahMos تجهیز کنند.

 


۲- موشک های BRAHMOS

 

 قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند


موشک های BRAHMOS معروف ترین جنگ افزار های ارتش هند را تشکیل می دهند؛ این موشک نتیجه پروژه نظامی مشترک میان صنایع نظامی هند و روسیه بوده و موشک BRAHMOS در واقع نمونه ای تقویت و به روز رسانی شده از پلتفرم موشکی Yakhont کشور روسیه است.

موشک های BRAHMOS طولی ۹متری و وزنی معادل ۳ تن دارند و در حال حاضر فقط در ناو های نیروی دریایی ارتش هند مورد استفاده قرار گرفته اند؛ موشک BRAHMOS اصلی ترین مولفه قدرت نظامی ارتش هند را تشکیل می دهد.

صنایع نظامی کشور هند در حال تلاش برای اصلاح این موشک و تولید نمونه ای سبک تر هستند تا جنگنده های SU-30Mki نیروی هوایی ارتش هند نیز بتوانند این موشک مرگبار را با خود حمل کرده و در عملیات های حیاتی از آن استفاده کنند.

 


۱- جنگنده SU-30Mki

 

قدرتمند ترین جنگ افزار های ارتش هند 


جنگنده SU-30Mki نماد نیروی هوایی ارتش هند در قرن ۲۱ ام است؛ این هواپیمای نسل ۴٫۵ دوربرد مانور پذیری حیرت آوری دارد و با بهره گیری از ویژگی های منحصر به فردش در انجام ماموریت های مختلف هوایی توانسته تا نام نیروی هوایی ارتش هند را بر سر زبان رقبای منطقه ای بیاندازد.

SU-30MKi در واقع نمونه ای از جنگنده SU-30MK کشور روسیه است که به منظور تطابق با نیاز های خاص نیروی هوایی ارتش هند به فناوری هایی گوناگونی از کشور های اسرائیل و فرانسه مجهز شده است.

هم اکنون ۲۷۲ فروند از این جنگنده در نیروی هوایی ارتش هند حضور دارند و این مسئله کشور هند را به بزرگ ترین مشتری خارجی این جنگنده روسی بدل کرده است.

برد پروازی این جنگنده بیش از ۴۰۰۰ کیلومتر بوده و قابلیت حمل تا ۸۰۰۰ تن موشک و بمب را دارد و به دلیل بهره گیری از رادار PESA Bars در مقایسه با جنگنده های موجود در ناوگان هوایی کشور های همسایه هند، بی رقیب محسوب می شود.

کارشناسان نظامی قدرت و قابلیت تهاجمی SU-30MKi را با مجموعه ای متشکل از ۲ فروند جنگنده MiG-29 در کنار ۲ فروند جنگنده Jaguar همسان می دانند. صنایع نظامی کشور هند در تلاش برای تجهیز این جنگنده به موشک های BRAHMOS و موشک های کروز هستند.


پهپادهای جیبی، چشمان تیزبین سربازها در میدان جنگ


برترین ها – ترجمه از سینا اشتری: ارتش کشور های مختلف سالهاست که از پهپاد ها و دیگر هواپیماهای بدون سر نشین برای کاربرد های جاسوسی و یا هجومی استفاده می کنند، اما تجهیز سربازان پیاده نظام به پهپاد های کوچکی که در جیب جای بگیرند چیزی شبیه به صحنه های دیده شده در یک فیلم تخیلی است.

ارتش کشور آمریکا در حال تلاش برای تحقیق و توسعه پروژه ای به نام SBS است که نتیجه آن تولید پهپاد هایی کوچک و سبک برای استفاده فردی سربازان خواهد بود .

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

هواپیما های بدون سر نشینی مانند Gray Eagle و Shadow سال هاست که وظیفه پایش لحظه به لحظه محیط درگیری و شناسایی عوامل دشمن را بر عهده دارند و از بالا از سربازان آمریکایی محافظت می کنند؛ اما گاها شرایطی به وجود می آید و یا محیط درگیری به گونه ای است که قابلیت های این هواپیما های بدون سرنشین، عملکرد قابل قبولی را به نمایش نمی گذارند. تجهیز سربازان پیاده نظام به پهپادی با ابعاد لازم برای جایگیری در یک جیب و نیز وزنی کمتر از ۱۵۰ گرم می تواند تاثیر زیادی در پیشرفت عملکرد نیروهای پیاده نظام داشته باشد.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

سرباز در موقعیت های خطرناک و ناشناخته می تواند با استفاده از این پهپاد محیط منطقه جنگ را بررسی کرده و از خطرات و تهدیدات محیط خود آگاه شود. ارتش نروژ و انگلیس در این حوزه پیش قدم بوده اند و سربازان آنها بیش از ۴ سال است که از این پهپاد های شناسایی و جاسوسی استفاده می کنند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

ارتش آمریکا نیز با الهام گیری از ارتش کشور های نروژ و انگلیس به فکر تولید پهپاد هایی کوچک افتاده، اما به نظر می رسد فناوری های موجود هنوز با نیاز های لازم برای تولید پهپاد مورد نظر ارتش آمریکا تطبیق و همخوانی ندارد.

صنایع دفاعی کشور آمریکا پهپاد مناسب در این حوزه را پهپادی با وزن کمتر از ۱۵۰ گرم می دانند که بتوان آن را در یک جیب کوچک نیز جا داد و هدف از این ابعاد وکوچک و وزن پایین نیز سهولت سرباز در حمل این دستگاه است؛ همانطور که می دانید یک سرباز وسایل مختلفی را در حین انجام عملیات با خود حمل می کند و به همین دلیل صنایع دفاعی بیشینه وزن پهپاد مورد نیاز را ۱۵۰ گرم تعیین کرده اند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

صنایع دفاعی آمریکا زمان مورد نیاز برای شروع پرواز پهپاد را ۶۰ ثانیه عنوان کرده و معتقد است که این باتری این پهپاد باید انرژی مورد نیاز برای پرواز حداقل ۱۵ دقیقه ای آن را تامین نماید. پهپاد پروژه SBS صنایع دفاعی کشور آمریکا به یک دوربین مجهز خواهد بود که از فاصله ۱۵ الی ۲۵ متری قادر به شناسایی اجسامی با ابعاد یک انسان است و به دلیل استفاده از فناوری دید در شب می توان در عملیات های شبانه نیز از آن استفاده کرد.

از دیگر ویژگی های موجود در پهپاد های مذکور ارتش آمریکا می توان به مخابره همزمان تصاویر و قابلیت کنترل کردن آن از فاصله ای ۱ کیلومتری اشاره کرد. نیرو های پیاده نظام نروژی و نیز انگلیسی مدتی است که از پهپاد کوچکی به نام PD-100 Black Hornet استفاده می کنند؛ در واقع سربازان انگلیسی ۴ سال است که از این پهپاد در انجام عملیات در خاک کشور افغانستان بهره گیری می کنند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

ارتش آمریکا سعی کرده تا با استفاده از تجربیات ارتش های انگلیس و نروژ پهپادی با قدرت و امکانات بیشتری را طراحی کند که در عین حال به لحاظ اقتصادی نیز عملکرد بهینه تری داشته باشد. پهپاد PD-100 Black Hornet وزنی معادل ۱۸ گرم دارد که البته اگر وزن دسته کنترل کننده و صفحه نمایش را نیز به آن اضافه کنیم وزن کلی آن به ۱٫۳ کیلوگرم افزایش پیدا می کند.

باتری این پهپاد انرژی لازم برای پرواز ۲۵ دقیقه ای آن را تامین می کند؛ سرباز با استفاده از یک دسته کنترل کننده و دقیقا مانند یک بازی کامپیوتری آن را کنترل می کند و تصاویر دریافتی این پهپاد به صورت زنده به یک صفحه نمایش تاشو که بر روی سینه سرباز نصب شده است مخابره خواهد شد.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

علاوه بر کنترل زنده پهپاد، سرباز می تواند مسیری را برای آن تعیین کرده و به پهپاد فرمان دهد تا به صورت خودکار در مسیر تعیین شده پرواز کند؛ این ویژگی باعث افزایش عملکرد سرباز در شرایط عملیاتی خواهد شد. یکی از محدودیت های موجود در به کار گیری پهپاد PD-100 Black Hornet مربوط هزینه های بالای تولید آن است، این پهپاد ها به صورت دست ساز تولید می شوند و این امر باعث شده تا هزینه تولید ۱۶۰ دستگاه از این پهپاد به ۳۰ میلیون دلار برسد.

صنایع دفاعی آمریکا در حال بررسی راه ها و فناوری هایی است تا به کمک آنها بتواند قیمت تمام شده این پهپاد را تا حد مطلوب و به صرفه کاهش دهد، پهپاد کوچک تولید کشور آمریکا نمونه ای به روز رسانی شده از PD-100 Black Hornet خواهد بود که علاوه بر پشتیبانی از ویژگی های و امکانات بیشتر، هزینه کمتری دارد.