Author Archives: admin

سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت


وب سایت گجت نیوز – رضا موسوی: در این نوشتار قصد داریم شما را با ۱۰ فروند از سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ آشنا کنیم. هواپیماهایی که در یک چشم بهم زدن، مسافتی طولانی را می‌پیمایند!

 

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

سرعت در هوانوردی نظامی یک امر بسیار مهم است. هواگردهای پر سرعت می‌توانند در کمترین زمان، بیشترین مسافت را پیموده و سریع‌ به مقصد برسند، زودتر به هدف رسیده و سریع‌تر از دست دشمن فرار کنند. همچنین هواگردهای پر سرعت در ماموریت‌هایی همچون گشت هوایی،‌ توان پویش و گشت در منطقه وسیع‌تری نسبت به هواگردهای کم سرعت‌تر دارند.

سریع ترین هواپیماهای نظامی را بشناسید

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

هواپیماهای نظامی بسیاری وجود دارند که سرعتشان از ۲ ماخ بیش‌تر است. ۲ ماخ به صورت کلی به معنی ۲ برابر سرعت صوت است. البته به طور دقیق‌تر باید گفت عدد ماخ و همچنین سرعت صوت نسبی هستند و در ارتفاع،‌ فشار و شرایط مختلف، مقدار عددی آن متفاوت است. با این حال به صورت کلی این عدد برای همه هواپیماها که در یک شرایط مشابه پرواز می‌کنند، یکسان است و ما آن را ۲ برابر سرعت صورت در نظر می‌گیریم.

از میان شمار بالای این هواپیماهای پر سرعت، قصد داریم ۱۰ فروند اول که از همه سریع‌تر هستند را به شما معرفی کنیم. در این نوشتار تنها به سریع ترین هواپیماهای نظامی سرنشین‌دار اشاره می‌کنیم و هواپیماهای سریع اما غیر نظامی و همچنین هواپیماهای نظامی بدون سرنشین از دایره بحث ما خارج هستند.

رتبه دهم: TSR-2

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

TSR-2 یک بمب افکن تاکتیکی و هواپیمای شناسایی بود که در زمان جنگ سرد توسط کمپانی هوافضای انگلیسی BAC طراحی و ساخته شد و اولین پروازش را در سال ۱۹۶۴ انجام داد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

TSR-2 دو موتور توربوجت داشت که هواپیما را به سرعتی بیش از ۲٫۳۵ ماخ می‌رساند و آن را به یکی از سریع ترین هواپیماهای نظامی جهان تبدیل می‌کرد. البته بدنه هواپیما طوری طراحی شده بود که توان تحمل سرعت ۳ ماخ و بالاتر را نیز داشت. این هواپیما در حد یک پیش نمونه باقی ماند و هرگز وارد خدمت نشد.

 


رتبه نهم: F-14 تامکت

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

F-14 تامکت (TomCat) یک جنگنده رهگیر نسل ۴ ساخت کمپانی هوافضای آمریکایی گرومن (Grumman) بود که اولین پروازش را در سال ۱۹۷۰ انجام داد. تامکت در زمان خودش پیشرفته‌ترین جنگنده و همچنین پیشرفته‌ترین کامپیوتر در جهان بود. این هواپیما پذیرای اولین ریزپردازنده دنیا بود که به طور اختصاصی برای آن ساخته شده بود. این ریزپردازنده ۲۰ بیتی بود. تا پیش از انتشار اسناد مرتبط با F-14 توسط آژانس امنیت ملی آمریکا(NSA)، گمان می‌شد اینتل ۴۰۰۴ اولین ریزپردازنده دنیا باشد. اینتل ۴۰۰۴ یک ریزپردازنده ۴ بیتی بود که در سال ۱۹۷۱ توسط اینتل ساخته شد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

و اما این تمام ماجرا نیست. در طول ۸ سال دفاع مقدس، تامکت‌های ایرانی با هدایت تیز پروازان نیروی هوایی پر افتخار کشورمان، افتخارهای بسیاری در برابر مهاجمان عراقی کسب کردند. دوربردترین شکار هوایی تاریخ در میدان نبرد، بالاترین شمار سرنگونی هواپیما با شلیک تنها یک موشک و… تنها بخش بسیار کوچکی از هنرنمایی خدمه ایرانی تامکت‌ها بوده است؛ افتخارهایی که نیروی دریایی آمریکا به عنوان کاربر اصلی تامکت هیچ‌گاه موفق به کسب آنها نشد!

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

تامکت دارای دو موتور توربوفن بود که در مدل اولیه F-14A، مدل TF30-P-414A ساخت پرت اند ویتنی بودند، اما در مدل‌های C ،B و D به موتورهای F110-GE-400 ساخت جنرال الکتریک مجهز شدند که موتوری بهتر بود. این هواپیما به لطف دو موتور توربوفن خود می‌توانست به بیشینه سرعت ۲٫۴ ماخ دست یابد.

 


رتبه هشتم: F-111 آردوارک

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

F-111 آردوارک (Aardvark) یک جنگنده-بمب افکن بود که به عنوان بمب افکن تاکتیکی، جنگنده رهگیر،‌ هواپیمای تهاجمی و حتی بمب افکن استراتژیک نیز شناخته می‌شد و قادر به انجام این نقش‌ها بود. نمونه ناونشین، شناسایی و جنگ الکترونیک این هواپیما نیز ساخته شد که به جز نمونه ناونشین، بقیه وارد خدمت شدن. F-111 آردوارک اولین بار در سال ۱۹۶۴ به پرواز در آمد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

آردوارک توسط کمپانی هوافضا، دفاعی و امنیتی امریکایی جنرال داینامیکس (General Dynamics) طراحی و ساخته شده بود و اولین هواپیمای عملیاتی مجهز به موتور توربوفن به شمار می‌رود. F-111 دو موتور توربوفن مدل TF30-P-100 ساخت پرت اند ویتنی داشت که هواپیما را به بیشینه سرعت ۲٫۵ ماخ می‌رساند. این هواپیما دارای بال‌های متغیر بود و در سرعت‌ها و شرایط پروازی مختلف، زاویه پس‌گرایی بال‌ها تغییر می‌کرد.

 


رتبه هفتم: F-15 ایگل

سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت 

دو فروند F-15C (نمونه برتری هوایی) و ۴ فروند F-15E (نمونه تهاجمی و چند منظوره)

خانواده F-15 ایگل (Eagle) شامل جنگنده‌های برتری هوایی، تهاجمی و چندمنظوره و همچنین جنگنده‌های نیمه پنهانکار است که از نسل جنگنده‌های ۴ و ۴٫۵ هستند. این هواپیماها به دست کمپانی هوافضای آمریکایی مک‌دانل داگلاس (McDonnell Douglas) طراحی و ساخته شدند. خانواده ایگل از سریع ترین هواپیماهای نظامی جهان هستند. F-15 اولین پرواز خود را در سال ۱۹۷۲ تجربه کرد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

این جنگنده‌ها به دو موتور توربوفن مدل PW-F100-XX ساخت کمپانی هوافضای آمریکایی پرت اند ویتنی (Pratt & Whitney) مجهز هستند که هواپیما را به سرعتی بیش از ۲٫۵ ماخ می‌رساند؛ البته به لطف بدنه بسیار مستحکم F-15، دستیابی به سرعت‌های بالاتر نیز برای این جنگنده ممکن است.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

ناگفته نماند F-15 ایگل با رکورد ۱۰۵ پیروزی هوایی بدون حتی یک مورد شکست در برابر جنگنده‌های حریف در نبرد هوایی، به عنوان موفق‌ترین جنگنده تاریخ شناخته می‌شود. F-15 از سال ۲۰۰۰ رادار آریه فازی فعال APG-63(V)2 را دریافت کرد؛‌ از این رو ایگل اولین هواگرد در تاریخ است که رادار آرایه فازی فعال داشت.

 


رتبه ششم: میگ-۲۵ و میگ-۳۱

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت
میگ-۲۵

میگ-۲۵ (نام‌گذاری ناتو: فاکسبت) یک جنگنده رهگیر نسل ۳ ساخت شوروی است که در زمان جنگ سرد به دست دفتر طراحی میکویان طراحی شد و اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۴ انجام داد. این هواپیما نه تنها یکی از سریع ترین هواپیماهای نظامی است، بلکه به عنوان پرسرعت‌ترین جنگنده‌ای که تاکنون وارد خدمت شده نیز شناخته می‌شود. میگ-۲۵ دو موتور توربوجت R-15B-300 داشت که توسط دفتر تومانسکی طراحی شده بودند. این موتورها می‌توانست میگ-۲۵ را به بیشینه سرعت ۲٫۸۳ ماخ برسانند. گرچه میگ-۲۵ می‌توانست برای چند لحظه به سرعت ۳٫۲ ماخ نیز برسد، اما این کار فشار زیادی به بدنه و موتور وارد می‌کرد و ممکن بود آسیبی جدی به موتور و بدنه وارد شود که منجر به سقوط هواپیما می‌شد.
جنگنده نسل بعد

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

جنگنده رهگیر میگ-۳۱ متعلق به نیروی هوایی روسیه

میگ-۳۱ (نام‌گذاری ناتو: فاکس‌هاوند)‌ که در اصل نمونه بهسازی شده و تکامل یافته میگ-۲۵ است نیز دارای بیشینه سرعت ۲٫۸۳ ماخ است. این هواپیما در سال ۱۹۸۱ اولین پرواز خود را انجام داد. از بهسازی‌های میگ-۳۱ می‌توان به استفاده از موتورهای توربوفن به جای توربوجت و به‌کارگیری رادار آرایه فازی (نمونه غیرفعال) اشاره کرد. ناگفته نماند میگ-۳۱ اولین جنگنده در تاریخ است که رادار آرایه فازی داشت.

 


رتبه پنجم: XB-70 ولکری

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

XB-70 ولکری (Valkyrie) یکی دیگر از شاهکارهای هوانوردی است که برای اولین بار در سال ۱۹۶۴ به پرواز در آمد. هواپیمایی بسیار غول پیکر با سرعتی بیش‌تر از یک جنگنده! ولکری یک بمب افکن راهبردی با توان حمل بمب اتمی بود که در زمان جنگ سرد توسط کمپانی هوافضای آمریکایی نورث امریکن اویشین ساخته شد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

این هواپیما ۵۷٫۶ متر درازا و ۹٫۱ متر ارتفاع داشت. فاصله بین دو سر بال‌های آن از یکدیگر (دهانه بال) نیز ۳۲ متر بود. این غول پرنده هنگام برخاستن ۲۴۶ تن وزن داشت.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

۶ موتور توربوجت YJ93-GE-3 ساخت بخش هوافضای کمپانی آمریکایی جنرال الکتریک (General Electric) وظیفه تولید رانش مورد نیاز ولکری را بر عهده داشتند. XB-70 با این اندازه بزرگ و وزن زیاد، دارای بیشینه سرعت ۳٫۱ ماخ و سرعت پیمایش عملیاتی ۳ ماخ بود. ولکری نه تنها یکی از سریع ترین هواپیماهای نظامی در تاریخ،‌ بلکه پر سرعت‌ترین بمب افکن و هوپیمای پیل پیکر ساخته شده تا به امروز است.

 


رتبه چهارم: X-2 استارباستر

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

X-2 استارباستر (StarBuster) یک هواپیمای آزمایشی آمریکایی بود که به دست کمپانی بل با همکاری کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا موسوم به ناکا (NACA)‌ طراحی و ساخته شد و اولین پروازش را در سال ۱۹۵۵ انجام داد. این هواپیما نیز همچون X-15 یک موتور راکتی داشت. موتور راکتی این هواپیما آن را به بیشینه سرعت ۳٫۲ ماخ می‌رساند و از این رو در جایگاه چهارم از سریع ترین هواپیماهای نظامی جای می‌گیرد.

 


رتبه سوم: A-12 و YF-12

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت
A-12

A-12 نیز همچون اس‌آر-۷۱ یک هواپیمای شناسایی راهبردی آمریکایی بود که تنها یک سال در آژانس اطلاعاتی مرکزی آمریکا موسوم به سیا (CIA) خدمت کرد و سپس به دلیل ورود به خدمت اس آر-۷۱ بازنشسته شد. A-12 در اصل پایه طراحی اس‌آر-۷۱ نیز بوده است. A-12 که به آن آکس‌کارت (OXCART) نیز می‌گفتند، دارای بیشینه سرعت ۳٫۳۵ ماخ بود و یکی دیگر از سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ است. اولیپ پرواز آکس‌کارت در سال ۱۹۶۲ صورت گرفت.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت
YF-12

یک نمونه جنگنده رهگیر نیز بر اساس A-12 طراحی شده بود که نامش YF-12 بود و سرعتی مشابه A-12 داشت. YF-12 سریع‌ترین جنگنده ساخته شده در تاریخ است؛ البته هرگز وارد خدمت نشد. YF-12 اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۳ تجربه کرد. این جنگنده دارای موشک‌های هوا به هوای دور برد بود و به عنوان یکی از بزرگترین جنگنده‌های رهگیر ساخته شده در تاریخ نیز به شمار می‌رود.

 


رتبه دوم: SR-71 بلک برد

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت
اس آر-۷۱

یکی از معروف‌ترین هواپیماهای دنیا که در نوشتارهای پیشین مفصل درباره آن و رکوردهایش توضیح دادیم. بلک برد (Black Bird) یک هواپیمای شناسایی راهبردی آمریکایی است که با پرواز پیوسته و طولانی مدت در ارتفاع ۲۶ هزار متری از سطح زمین، رکورد مطلق و همچنان پابرجای بلندترین پرواز پیوسته برای هواپیماهای عملیاتی در تاریخ را از آن خود کرد. این هواپیما همچنین در یکی از ماموریت‌های خود بر فراز لیبی برای فرار از موشک‌های پدافند هوایی با سرعت بیش از ۳٫۵ ماخ پرواز کرد و از این رو رکورددار سریع‌ترین هواپیما سرنشین‌دار عملیاتی تاریخ است. این هواپیما اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۴ انجام داد.

 


رتبه اول: X-15

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

X-15 یک هواپیمای آزمایشی ساخت کمپانی هوافضای آمریکایی نورث امریکن اویشین (North American Aviation) است که به یک موتور راکتی سوخت مایع مجهز بود! از این رو به X-51 هواپیمای راکتی نیز می‌گویند. موتور این هواپیما مدل XLR99-RM-2 و ساخت کمپانی آمریکایی ری‌اَکشن موتورز (Reaction Motors) بود که یک کمپانی فعال در زمینه ساخت موتورهای راکتی به شمار می‌رفت. این موتور بیش از ۳۱۳ هزار نیوتون رانش (تراست) تولید می‌کرد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

XLR99-RM-2 اولین موتور راکتی ساخته شده در تاریخ بود که توان کنترل جریان سوخت و همچنین امکان راه‌اندازی دوباره را داشت. به بیانی ساده این موتور یک شاهکار مهندسی بود و با هر موتور راکتی دیگر فرق داشت! جالب است بدانید موتور اولین هواپیمای تاریخ که موفق به دستیابی به سرعت فراصوت در پرواز افقی شد،‌ یعنی X-1 ساخت کمپانی هوافضای آمریکایی بل (Bell) نیز توسط ری‌اَکشن موتورز ساخته شده بود.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

و اما به X-15 باز می‌گردیم. این هواپیما اولین پروازش را در سال ۱۹۵۹ انجام داد و در سال ۱۹۶۷ نیز رکورد مطلق خود در سرعت را به جای گذاشت. X-15 زیر بال یک بمب افکن راهبردی آمریکایی بی-۵۲ استراتوفورترس (B-52 Stratofortress) نصب و با آن به پرواز در می‌آمد. سپس هنگامی که به ارتفاع ۱۴ هزار متری می‌رسید، موتور خود را روشن کرده و به پرواز در می‌آمد. X-15 در سال ۱۹۶۷ به سرعت هایپرسونیک بیش از ۶٫۷۲ ماخ (۷۲۷۴ کیلومتر بر ساعت،‌ بیش از ۲ کیلومتر بر ثانیه) دست یافت! سرعتی که همچنان هیچ هواپیمای سرنشین‌داری به آن نرسیده است. سریع‌ترین هواپیماهای سرنشین‌دار ساخته شده در تاریخ نصف X-15 سرعت دارد.

 سریع ترین هواپیماهای نظامی تاریخ؛ پادشاهان آسمان در عصر جت

اما این تمام ماجرا نیست. X-15 با رسیدن به ارتفاع ۱۰۸۰۰۰ متری (۱۰۸ کیلومتری) رکورد بلند پروازترین هواپیمای سرنشین‌دار تاریخ را نیز به نام خود ثبت کرده است. X-15 این رکورد سرعت و ارتفاع پروازی را مدیون تک موتور راکتی خود است. این هواپیما به دلیل امکان رسیدن به چنین ارتفاع بالایی، اولین هواپیمای فضایی نیز محسوب می‌شود.


توپ لیزری «دراگون فایر»؛ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا


وب سایت گجت نیوز – رضا موسوی: وزارت دفاع بریتانیا برای مقابله با تهدیدهای نوین میدان نبرد دریایی دست به طراحی توپ لیزری دراگون فایر زده است که با تابش پرتوی لیزر به سمت هدف آن را نابود می‌کند.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

توپ لیزری دراگون فایر (DragonFire) که با نام LDEW CDP نیز شناخته‌ می‌شود، یکی از جدیدترین جنگ افزارهای ساخت بریتانیا است که توسط کمپانی دفاعی انگلیسی کینتیک (QinetiQ) توسعه یافته است. پیش‌نمونه این توپ تا سال ۲۰۱۸ آماده شده و آزمایش‌هایش نیز از همان سال آغاز می‌شوند. کارآزمایی میدانی توپ نیز از سال ۲۰۱۹ توسط ارتش بریتانیا انجام می‌‌شود. این توپ پس از پذیرفته شدن در ارتش ممکن است روی ناوشکن‌های پیشرفته نیروی دریایی بریتانیا از کلاس تایپ ۴۵ نصب شود.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

البته ناگفته نماند طراحی، ساخت و توسعه این توپ توسط یک کنسرسیوم متشکل از ۷ کمپانی به رهبری کمپانی هوافضا، دفاعی و امنیتی MBDA و به سفارش آزمایشگاه علوم و فناوری دفاعی بریتانیا (Dstl) صورت می‌گیرد. مبلغ این قرارداد نیز ۳۰ میلیون پوند است. برترین متخصصان و دانشمندان در زمینه‌های الکترواپتیکال الکترونیک در این پروژه گرد هم آمده‌اند تا جنگ افزاری نوین برای نیروهای مسلح بریتانیا بسازند.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

یکی از مزیت‌های اصلی این توپ تطبیق‌پذیری بالا و امکان تغییر میزان اثرگذاری آن است. به این معنی که بر اساس سناریوی درگیری، توپ لیزری دراگون فایر می‌تواند توان پرتوی لیزر خروجی خود را تغییر دهد. با این کار توپ می‌تواند هدف را تعقیب کند،‌ و یا با تاباندن پرتوی هشدار به آن اخطار بدهد، و یا سنسورهای آن را کور کند، و یا به هدف آسیب جدی وارد کند و یا در نهایت با تابش پرتوی پرقدرت آن را کاملا نابود کند.

بیشینه توان خروجی این توپ بیش از ۵۰ هزار وات است. این توپ با متمرکز کردن مستقیم انرژی لیزر روی هدف آن را ذوب کرده و نابود می‌کند. با استفاده از لیزر، هدف هر اندازه سریع و مانورپذیر نیز باشد، باز هم توان فرار از دست پرتوهای پرسرعت لیزر را نخواهد داشت.

توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده 

نمونه زمین‌پایه توپ لیزری دراگون فایر

دراگون فایر از فناوری ترکیب یکپارچه‌ساز پرتوهای لیزری برای تولید پرتوی پرقدرت بهره می‌برد و قادر به تولید پرتوی خروجی با توان چند ده هزار وات است. بر اساس نیاز و شرایط نبرد، کاربر می‌تواند توان پرتوی خروجی را کاهش یا افزایش دهد. یکی دیگر از مزایای فناوری ترکیب یکپارچه‌ساز پرتوهای لیزری، امکان تولید پرتوی خروجی با قدرت بالاتر برای مقابله با اهداف سخت‌تر، کاهش زمان درگیری با هدف و همچنین افزایش برد آتش است.

فناوری فیبر لیزری نیز یکی دیگر از تکنولوژی‌های اساسی به‌کاررفته در این توپ لیزری است. دو فناوری فیبر لیزری و ترکیب یکپارچه‌ساز پرتوهای لیزری در ترکیب با یکدیگر سبب پدید آوردن یک منبع تولید پرتوهای لیزر با دقت و قدرت بسیار بالا می‌شوند که توپ لیزری دراگون فایر با استفاده از آن می‌تواند با اهداف ثابت و متحرک درگیر شود.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

البته ناگفته نماند دراگون فایر یک توپ لیزری با برد کوتاه است. این توپ می‌تواند برای نقش‌های پدافند هوایی کوتاه برد علیه هواگردهای گوناگون اعم از سرنشین‌دار و بدون سرنشین و همچنین مقابله با شناورهای سبک دشمن به کار رود. گرچه نقش اصلی آن دفاع نزدیک نقطه‌ای علیه موشک‌های ضد کشتی است. نمونه خشکی‌پایه آن نیز برای نقش ضد مهمات (نابودی گلوله‌های خمپاره، توپخانه و راکت) کاربرد دارد. یکی دیگر از کاربردهای مهم این توپ، مقابله با حمله زنبوری پهپادهاست.

بخش هدایتگر پرتوی لیزر در این توپ وظیفه بهینه‌سازی پرتوهای لیزر را نیز برعهده دارد تا توپ در شرایط آب و هوایی متفاوت، بهترین کارایی را داشته باشد. در غیر این صورت در شرایط آب و هوایی متفاوت،‌ به ویژه شرایط بد جوی، بخش زیادی از انرژی لیزر هدر می‌رفت.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

بخش هدایتگر پرتوی لیزر توسط کمپانی هوافضا، دفاعی و امنیتی ایتالیایی لئوناردو (Leonardo) ساخته شده است. این بخش به همراه گسیل دهنده لیزری و سیستم الکترواپتیکال (برای شناسایی و تعقیب هدف) که هر دو ساخت کینتیک هستند، یکپارچه شده و درون یک برجک متحرک نصب شده‌اند. بخش فرماندهی و کنترل (C2) و سیستم پردازش تصویر این سامانه پدافندی نیز توسط MBDA ساخته شده است.

از مزایای این توپ لیزری در مقایسه با دیگر سلاح‌های قابل نصب روی شناورهای رزمی می‌توان به کم‌هزینه بودن آن اشاره کرد. مثلا برای مقابله با یک موشک کروز ضد کشتی، به جای شلیک یک موشک چند ده هزار پوندی، می‌توان از توپ لیزری استفاده کرد که شلیک آن کمتر از یک پوند هزینه دارد.

 توپ لیزری دراگون فایر ؛‌ سلاح جدید نیروی دریایی بریتانیا برای نبردهای آینده

عدم محدودیت مهمات نیز از دیگر مزایای توپ لیزری است. این‌گونه جنگ افزارها تا زمانی که نیاز به الکتریسیته و خنک کاری آنان فراهم شود، قادر به شلیک پیوسته و نامحدود هستند. حسن دیگر نیز وزن کم است. یک توپ لیزری وزنی کمتر از یک پرتابگر موشک دارد، ضمن این‌که نیاز به ذخیره فیزیکی مهمات نداشته که این امر نیز خود سبب کاهش وزن می‌شود.


«اسپتسناز»؛ نیروهای ویژه‌ی مخوف روسی


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: در طی دهه ی ۱۹۷۰ زمانی که بحران جنگ سرد در شدیدترین شکل ممکن قرار داشت، دولت های غربی از وجود نیروهای بسیار ویژه ارتش شوروی به نام «اسپتسناز» (Spetsnaz) آگاه شدند که در گروه هایی با عنوان «دسته های انحرافی» سازماندهی شده بودند.

 

امروزه اگر چه جنگ سرد به پایان رسیده است اما اسپتسنازها هنوز بخشی از نیروهای رزمی آماده به خدمت ارتش روسیه به شمار می آیند هر چند ماموریت های آنان دچار تغییر شده است. نیروی اسپتسناز که در زبان روسی به معنای «نیروهای اهداف ویژه» است به عنوان نیروهای بخش اصلی اطلاعات در دهه ی ۱۹۸۰ و با تعداد ۳۰٫۰۰۰ نفر تشکیل شد.

 

آن ها به شکل زیر سازماندهی شده بودند: یک گروه اسپتسناز برای هر یگان، یک گردان اسپتسناز برای هر یک از سه بخش عملیاتی؛ یک تیپ اسپتسناز برای هر یک از ناوگان های شوروی و یک تیپ اسپتسناز مستقل در بسیاری از مناطق نظامی شوروی. همچنین واحدهای اطلاعاتی ویژه اسپتسناز وجود داشت که روی هم رفته ۲۰ واحد از آن ها در ناوگان های زمینی و دریایی حضور داشتند.

 

هر گروهان اسپتسناز شامل ۱۳۵ سرباز ویژه بود که در گرو های مستقل ۱۵ نفره عمل می کردند و در صورت نیاز با هم ادغام می شدند. هر تیپ اسپتسناز بین ۱٫۰۰۰ تا ۱٫۳۰۰ نفر نیرو داشته و از یک ستاد فرماندهی، سه یا چهار گردان چترباز، یک دسته مخابرات و نیروهای پشتیبانی تشکیل می شد.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

همچنین یک دسته ضد اهداف ویژه به تعداد ۷۰ یا ۸۰ نفر نیز وجود داشت که وظیفه ی آن ها جستجو، شناسایی و کشتن رهبران سیاسی و نظامی دشمن بود. نیروهای اسپتسناز دریایی یک ستاد فرماندهی، دو یا سه گردان تهاجمی شناگر، گروهان چترباز، نیروهای پشتیبانی و یک گروهان ضد اهداف ویژه داشت. همچنین این گروه یک ناوگان زیردریایی بسیار کوچک در اختیار داشت که برای رساندن نیروهای ویژه شناگر به مسافت های دور طراحی شده بودند.

 

وجود گروه اسپتسنازها در پیمان ورشو مانند یک راز بوده و نظامیان معمولی اجازه عضویت در این نیروها را نداشتند به نحوی که نیروهای اسپتسناز زمینی یونیفورم ها و نشان استاندارد نیروهای هوایی و اسپتسنازهای دریایی نیز لباس ها و نشان استاندارد نیروهای دریایی را به تن می کردند.

اسپتنازهای نیروی دریایی و هوایی

گروه نیروهای ویژه برای انجام عملیات شناسایی و خرابکاری در خاک دشمن طراحی شده بود. هدف اصلی گروه های اسپتسناز از بین بردن مقرهای فرماندهی و هدایت تسلیحات هسته ای و پایگاه های نظامی دشمن بود. این گروه که در دسته های ۵ تا ۱۰ نفره عمل می کرد می توانست تا چند روز به طور مستقل به عملیات خود ادامه دهد. این سربازان آموزش های فیزیکی و روانی خاصی را طی می کردند که در آن ها تاکید ویژه بر روی دانش اسلحه شناسی و استفاده از آن، مهارت در برقراری ارتباط رادیویی و داشتن اطلاعات در مورد منطقه دشمن بود. این گروه عملیات خود را به طور مخفیانه و بدون شرکت در عملیات نظامی گسترده به انجام می رساند و عمدتاً شامل جستجو، پیدا کردن یک هدف خاص و از بین بردن آن بود.

 

بعد از ماجرای گروگانگیری بیمارستان بودنوفسک در سال ۱۹۹۵، بسیاری بر این باور بودند که تنها نیروهایی که می توانستند به این قائله خاتمه بدهند نیروهای اسپتسناز بودند. در واقع آن ها برای پیدا کردن هدف و نابودسازی آن آموزش دیده اند و برای نجات گروگان آموزش ندیده اند.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

 در این گروه حتی حیواناتی مانند دولفین و نوعی وال برای انجام عملیات خرابکارانه در زیر دریا آموزش داده شده اند. نیروهای ویژه دریایی در ناوگان های مختلف نیروی دریایی این کشور حضور داشته و می توان آن ها را به نیروهای ویژه دریایی ارتش ایالات متحده مقایسه کرد. معمولاً این گروه از نیروهای زبده حتی قبل از شروع جنگ نیز فعالیت های خود را آغاز می کنند به نحوی که چنان با سرعت انجام می شوند که توان عکس العمل نشان دادن را از دشمن گرفته و آن ها را از بین می برد.

 

به عبارت ساده ارتش روسیه غیر از واحدهای زمینی،دریایی و هوایی واحدهای متعددی دیگری مانند نیروهای ویژه راه آهن، نیروهای ویژه مرزی، نیروهای وزارت ارتباطات، نیروهای وزارت شرایط اضطراری و نیروهای سرویس امنیتی فدرال در اختیار دارد که هر کدام مستقل بوده و می توان آن ها را نیروهایی زبده نامید.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»


گروه ویژه اسپتسناز آلفا


گروهی از نیروهای اسپتسناز که به گروه آلفا مشهور هستند در سال ۱۹۷۴ و به دستور کا گ ب شکل گرفت که در شکل گیری آن ها از نیروهای SAS بریتانیا و نیروهای دلتا در ایالات متحده الهام گرفته شده بود. نیروهای این واحد در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۸۰ به کاخ ریاست جمهوری افغانستان در کابل حمله برده و رییس جمهور حافظ امین و خانواده ی او را به قتل رساندند. این گروه اکنون در کنترل سرویس امنیتی فدرال بوده و معادل اف بی آی در ایالات متحده است.

 

در هر کدام از شهرها و فدراسیون های این کشور یک گروه از نیروهای آلفا حضور دارند و تعداد کل آن ها ۳۰۰ نفر تخمین زده شده است.  این گروه در برنامه ریزی و تامین امنیت مانورهای سیاسی و همچنین امنیت انتخابات ریاست جمهوری فعال بوده و به طور مستقیم از رهبران بلند مرتبه کشور دستور دریافت می کنند. این گروه تا به امروز موثرترین و قوی ترین گروه ضد تروریستی کشور روسیه بوده و توانایی بسیاری در انجام عملیات محرمانه و پیچیده دارد.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

بر اساس ادعای رسانه های روسی این گروه شامل ۲۰۰ نیروی ویژه بوده که از بین هزاران دانشجوی نظامی دستچین شده اند و از لحاظ فیزیکی، روانی، هوشی و استفاده از سلاح ها و تجهیزات نظامی مختلف آموزش های گسترده ای دیده اند. همچنین در این گروه افرادی با توانایی خارق العاده در تیراندازی با انواع سلاح های مختلف، غواص های زبده، کوهنورد، صخره نورد، روانشناس و همچنین متخصص گفتگو با گروگانگیر وجود دارد. گروه های مشابهی نیز در کشورهای قزاقستان، اوکراین و بلاروس از نیروهای آلفا وجود دارند که روابط نزدیکی با هم برقرار می کنند.

 

 «اسپتسناز»؛ نیروهای ویژه‌ی مخوف روسی

 


گروه نیروهای ویژه ویمپل (Vympel)


گروه نیروهای ویژه ویمپل در سال ۱۹۷۹ به عنوان واحد عملیات ویژه سرویس کا گ ب تشکیل شده و ماموریت آن در وهله ی اول انجام عملیات شناسایی و خرابکاری در خارج از کشور بود. این گروه تنها از افسرانی تشکیل می شد که دو یا سه زبان خارجی بلد بوده و بسیاری ادعا می کردن که هر کدام نقشه ی دستکم ۳۰ پایتخت جهان را از حفظ دارند. از سال ۱۹۹۳ این گروه در عملیات علیه جرائم سازمان یافته نیز به کار گرفته می شود و بعدها نیز ۱۱۰ نفر از این گروه افسران ۱۸۰ نفره درخواست استعفا کردند زیرا نمی خواستند و نمی توانستند از بوروکراسی پلیسی اطاعت کنند.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

با نیروهای باقیمانده یک گروه ویژه ضد ترور به نام گروه «وگا» (Vega) تشکیل شده که هدف آن مبارزه با تروریسم هسته ای بیان شده است. این گروه در عملیاتی ضد تروریستی در ۲۹ جولای ۱۹۹۴ در شمال قفقاز باعث مرگ ۴ گروگان شد.

 


واحد ضد تروریست


این واحد از گروه ویمپل جدا شده و در ابتدا توسط کا گ ب برای عملیات نفوذ به خاک دشمن، خرابکاری و عملیات های اطلاعاتی و شناسایی در دوران جنگ تشکیل شد. افراد این گروه به چند زبان خارجی مسلط بوده و با سلاح های کشورهای متخاصم نیز آشنایی کامل دارند. تخصص این گروه اما در ورود از طریق هوا یا دریا به داخل خاک دشمن بود.

 

 انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز»

 

در سال ۱۹۸۷ تعداد اعضای این گروه به ۵۰۰ نفر افزایش یافته و در مناطق حساس زیادی از کشور مشغول به عملیات شدند که البته هدف اصلی آن ها ورود به خاک کشورهای دیگر و جمع آوری اطلاعات برای سرویس کا گ ب بود. این گروه نیز به زودی نام خود را به گروه ضد تروریسم هسته ای تغییر داده و در سال ۱۹۹۱ و در طی کودتای بوریس یلتسین به دلایلی ناشناخته از حمله به یلتسین خودداری کرد. بعد از مدتی این گروه از کنترل کا گ ب خارج شده و تحت کنترل وزارت امور داخله درآمدند.

 

انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز» 

بعد از این موضوع بسیاری از سمت خود استعفا داده و در بخش خصوصی مشغول به کار شدند. بعد از این که این گروه از هم پاشید گروه «وگا» تاسیس گردید که ترکیبی از نیروهای ضد تروریسم قدیمی و جدید بود. این گروه برای بالا بردن توان رزمی خود با گروه های مشابه کشورهای دیگر تمرینات مشترک انجام می دادند. این گروه نیز در زمینه ی نبرد تن به تن در محیط های بسته، استفاده از سلاح های مختلف، آرایش نظامی و نفوذ به داخل ساختمان ها تبحر دارند. ساده ترین شرط برای ورود به این گروه این است که دستکم دو سال در نیروهای ویژه اسپتسناز بوده باشید.

 

در این مورد هیچ محدودیت جنسیتی وجود نداشته و تنها شرایط عضویت باید برآورده شود. بعد از ورود افراد به دوره آموزشی تمرینات سختی انجام داده می شود که در هر مرحله بخشی از آن ها مرخص خواهند شد. این گروه برخلاف نیروهای ویژه ی قبلی تنها برای کشتن آموزش ندیده اند و باید در زمینه ی نجات جان گروگان ها نیز مهارت داشته باشند همچنین آن ها آموزش هایی در زمینه ی پزشکی و مراقبت های اولیه می بینند.

 

انواع مختلف نیروهای ویژه مخوف روسی موسوم به «اسپتسناز» 

گروه ویژه ویتیاز (Vityaz)


این گروه در شروع مسابقات المپیک ۱۹۸۰ مسکو و برای مقابله با حملات تروریستی که به نظر مقامات شوروی از طریق سیا سازماندهی می شد تشکیل گردید. برخلاف نیروهای آلفا و ویمپل این گروه از سربازانی تشکیل شده بود که یک مدت ثابت را در ارتش خدمت کرده بودند، در زمینه ی مبازه تن به تن به خوبی آموزش دیده و از لحاظ فکری و روانی نیز نفوذناپذیر بودند. این گروه در اکتبر سال ۱۹۹۳ به دستور رییس جمهور به پایگاه تلویزیونی اوستانکینو حمله کرده و گروه های معترضی که در این ایستگاه تلویزیونی مستقر شده و قصد ورود به داخل ایستگاه را داشتند را با شدت تمام سرکوب کردند بدون این که خود متحمل تلفات چندانی شوند.


۱۰ اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: اژدرها برای پلتفرم های نظامی دریایی مانند زیردریایی ها، کشتی های سطحی، هواپیماها و هلی کوپترها از هر سلاح دیگری بهتر و مقدم تر هستند. در ادامه می خواهیم پیشرفته ترین اژدرها را بر اساس ویژگی های کاربردی مانند سرعت، برد و عمق کارآیی معرفی نماییم.

۱- اژدر کوسه سیاه (ایتالیا)


اژدر کوسه سیاه پیشرفته، نسل جدیدی از اژدرهای سنگین چند منظوره است که از زیردریایی ها یا کشتی های سطحی شلیک شده و برای مقابله با تمامی تهدیدات سطحی و زیر دریا طراحی شده است. این اژدر قرار است جایگزین اژدر قدیمی سنگین وزن اَی-۱۸۴ شود که توسط نیروی دریایی ایتالیا مورد استفاده قرار می گرفت. کوسه سیاه درحال حاضر توسط شرکت وایت هد آلنیا برای نیروهای دریایی ساخته شده و توان نصب بر روی زیردریایی های اسکورپن، یو ۲۰۹، یو ۲۱۴ و یود ۲۱۲ را دارد.

 

این اژدر با کابل کنترل شده و خود هدف را ردیابی می کند. کوسه سیاه ۲۱ اینچ قطر داشته و از معماری دریافت و انتقال پیشرفته امواج صوتی موسوم به «ASTRA » و کلاهک بسیار انفجاری و قدرتمندی سود می برد. سیستم پیشران با باتری Al-AgO، موتور با چرخش معکوس و بدون نیاز به تمیزکردن و پروانه های اریب باعث شده که این اژدر به سرعت باورنکردنی ۵۰ گره دریایی (۹۲٫۵ کیلومتر در ساعت) و برد ۵۰ کیلومتر برسد.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۲- اژدر سنگین اف ۲۱ (فرانسه)


اژدر سنگین اف ۲۱ از کمپانی DCNS  یک اژدر دو منظوره است که هم علیه زیردریایی ها و هم کشتی ها به کار می رود. این اژدر جایگزین اژدرهای مود ۲ اف ۱۷ در ناوگان زیردریایی های فرانسه خواهد شد. این اژدر ۱٫۳ تنی روی انواع مختلفی از زیردریاییها از جمله زیردریایی های هسته ای SSBN و SN و همچنین انواع دیزلی- الکتریکی سوار شده و به دو روش شنا و فشاری شلیک خواهد شد. این اژدر دارای یک کلاهک آکوستیک ساخت کمپانی تالس آندرواتر سیستم است و یک کلاهک فیوزدار اصابتی/آکوستیک جداگانه نیز دارد. این اژدر را می توان در عمق های ۱۰ تا ۵۰۰ متر شلیک کرد و با استفاده از پیشران الکتریکی با کمک باتری اصلی نقره اکسید آلومینیوم می تواند سرعتی بین ۲۵ تا ۵۰ گره دریایی (۴۶ تا ۹۲٫۵ کیلومتر در ساعت) داشته و تا بیش از ۵۰ کیلومتر و به مدت یک ساعت به مسیر خود ادامه دهد.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۳- اژدر سنگین اسپیرفیش (بریتانیا)


اژدر فوق پیشرفته اسپیرفیش از کمپانی بی اَی ای سیستم در آب های اقیانوسی و ساحلی بر علیه زیردریایی ها و کشتی ها به کار گرفته می شود. این اژدر ۱٫۸۵ تنی در خدمت ناوگان دریایی سلطنتی بریتانیا است. این اژدر از  یک کلاهک انفجاری ۳۰۰ کیلوگرمی آلومینیومی شده PBX  استفاده کرده و با یک سیم هدایتی با ظرفیت بالا و سیستم سونار فعال و غیرفعال  به سمت هدف روانه می شود. سیستم موتوری آن از یک موتور توربینی گازی که از اوتو فول (Otto Fuel) به عنوان سوخت تک پیشران و از پرکلرات هیدروکساید آمونیوم به عنوان اکسنده استفاده می کند. سیستم پیشران منحصر به فرد به این اژدر اجازه می دهد که در سرعت کم نیز به سمت اهدافی در ۴۸ کیلومتری نیز پرتاب شود.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۴- اژدر ۶۲ (اژدر ۲۰۰۰) (سوئد)


اژدر ۶۲ از کمپانی Saab  یک اژدر سنگین دو منظوره است که در ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی سلطنتی سوئد مورد استفاده قرار می گیرد و می توان از آن به طور موثر بر علیه تمامی اهداف سطحی و زیردریایی استفاده نمود. وزن این اژدر ۱٫۴۵۰ کیلوگرم بوده و توان حمل کلاهک انفجاری بسیار حساس و قوی را نیز دارد. این اژدر در عمق ۵۰۰ متری نیز عمل کرده و سیستم راداری هدف یاب آن به دو صورت اکتیو و غیراکتیو عمل می کند. یک موتور جت پمپی پیشرفته باعث پیش رفتن این اژدر شده و می تواند با اهدافی در فاصله ی ۴۰ کیلومتری با حداکثر سرعت ۴۰ گره دریایی (۷۵ کیلومتر در ساعت) نیز درگیر شود.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۵- اژدر DM2A4/SeaHake mod 4 (آلمان)


اژدر DM2A4/SeaHake mod 4 با نام تجاری « SeaHake mod 4» مهم ترین سلاح زیردریایی های مدل ۲۱۲ نیروی دریایی آلمان است. این اژدر سنگین با وزن ۱٫۳۷ تن را می توان از زیردریایی یا کشتی به سمت اهداف مورد نظر شلیک کرد. اژدر فوق که توسط کمپانی اطلس الکترونیک ساخته شده است از سیستم هدایت فیبر نوری برای تعقیب دقیق اهداف زیر و روی آب استفاده می کند و کلاهک انفجاری آن نیز ۲۵۵ کیلوگرم وزن دارد. این اژدر به یک موتور مغناطیسی دائمی با فرکانس بالا و باتری نقره روی مجهز است که سرعت ۵۰ گره دریایی (۹۲٫۵ کیلومتر در ساعت) و برد ۵۰ کیلومتری را تضمین خواهد کرد.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۶- اژدر Shkval-E (روسیه)


اژدر Shkval-E یک موشک زیردریایی غیرهدایت شده با سرعت بالاست که امکان نصب شدن بر روی کشتی و زیردریایی را داشته و از عمق ۳۰ متری آب نیز قابل پرتاب است. این اژدر ۲٫۷۰۰ کیلوگرم وزن داشته و کلاهکی شدیداً انفجاری معادل ۲۱۰ کیلوگرم تی ان تی حمل می کند که با فیوز نزدیکی اصابت عمل می کند. سیستم پیشران آن از یک موتور جت هیدرو ری اکتیو و راکت با سوخت جامد استفاده می کند که سرعت نزدیک به ۲۰۰ گره دریایی (۳۷۰ کیلومتر در ساعت) را برای آن امکان پذیر می سازد. این اژدر برد موثری در حدود ۷ کیلومتر داشته و برد کلی آن ۱۰ کیلومتر است.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۷- اژدر Mk48 ADCAP Mod 7 (ایالات متحده)


اژدر Mk48 ADCAP Mod 7 توسط کمپانی لاکهید مارتین ساخته شده و از سیستم ردیابی اکتیو و/یا غیراکتیو، سیستم هدایتی صوتی باند وسیع و سیستم پیشرفته مقابله با اقدامات ضد راداری برای کشف شدن استفاده کرده و توانایی هدف قرار دادن اهداف مورد نظر در آب های عمیق و کم عمق را دارد. این اژدر پیشرفته ترین اژدری است که اکنون در اختیار ناوگان زیردریایی های نیروهای دریایی ایالات متحده و متحدانش قرار دارد. وزن دقیق این اژدر ۱٫۶۷۶ کیلوگرم بوده و توانایی حمل کلاهک انفجاری ۲۹۲٫۵ کیلوگرمی را دارد و از یک موتور پیستونی که از سوخت تک پیشرانه اوتو فیول دو برای به پیش رفتن استفاده می کند. بیشترین سرعت این اژدر ۲۸ گره دریایی (۵۲ کیلومتر در ساعت) و برد آن نیز ۸ کیلومتر است.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۸- اژدر MU90/IMPACT (ناتو)

 
آژدر سبک پیشرفته MU90/IMPACT توسط کمپانی کنسرسیومی EuroTorp ساخته شده و با تمامی لانچرهای اژدری ناتو متناسب است. این اژدر نسل سومی ۳۰۴ کیلوگرم وزن داشته و در عمق بیش از ۱٫۰۰۰ متر نیز عمل خواهد کرد و انتظار می رود که نیازهای جنگ ضد زیردریایی ها در قرن بیست و یکم را به خوبی برآورده سازد. این اژدر توسط نیروهای دریایی کشورهای فرانسه، ایتالیا، آلمان، دانمارک، لهستان و استرالیا مورد استفاده قرار گرفته است. این اژدر که با توربین های الکتریکی حرکت می کند از یک باتری دریایی اکسید آلومینیون نقره بهره می برد. سیستم پیشران آن سرعت حداکثری ۵۰ گره دریایی و حداکثر ۲۳ کیلومتر برد در بیشینه سرعت را تضمین خواهد کرد.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۹- اژدر سبک MK 54 (ایالات متحده)


اژدر سبک MK 54 که توسط کمپانی ریتون ساخته شده پراستفاده ترین اژدر سبک وزن در جهان است که از تکنولوژی های مدرن و کاربردی اژدرهای MK 50 و MK 48 ADCAP  بهره می برد. این اژدر قابلیت پرتاب همزمان از ۲۰ پلتفرم نظامی را داشته و از کشتی، هلی کوپتر و هواپیماهای با بال ثابت نیز می توان آن را علیه زیردریایی ها در هر عمقی که باشند پرتاب نمود. این اژدر ۲۷۶ کیلوگرم وزن داشته و با کلاهک انفجاری ۴۴ کیلوگرمی و سیستم سونار موج کوتاه هوایی AN/AQS-22  یک سلاح مرگبار به شمار می آید سیستم پیشرانه آن با استفاده از سوخت مایع عمل کرده و سرعت آن به ۴۰ گره دریایی (۷۴ کیلومتر در ساعت) نیز خواهد رسید.

 

 10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان

 


۱۰- اژدر سبک A244/S Mod 3


اژدر سبک A244/S Mod 3 از کمپانی EuroTorp  آخرین نمونه اژدر در خانواده A244/S از اژدرهای موسوم به « fire-and-forget ASW » است که توسط بیش از ۱۶ نیروی دریایی در اروپا مورد استفاده قرار می گیرد. این اژدر طوری طراحی شده که توان مقابله با زیردریایی های معمولی و هسته ای را داشته و از سیستم ضدراداری ضد اژدی سود می برد. این اژدر ۲۵۴ کیلوگرم وزن داشته و با سیستم آکوستیک ردیابی بسیار پیچیده و پیشرفته، توانایی مقابله با سیستم های ضدراداری و کلاهک انفجاری بسیار قوی سلاحی مرگبار به شمار می آید.

 

عمق عملیاتی آن حداکثر ۶۰۰ متر می باشد. این اژدر از یک موتور دی سی که دو پروانه چرخشی معکوس را به حرکت در می آورد سود برده که سرعت ۳۶ گره دریایی (۶۷ کیلومتر در ساعت) و برد نهایی ۱۳٫۵ کیلومتر در سرعت پایین را برای آن به ارمغان می آورد.

 

10 اژدر فوق پیشرفته و خوفناک جهان 


پهپادهای جیبی، چشمان تیزبین سربازها در میدان جنگ


برترین ها – ترجمه از سینا اشتری: ارتش کشور های مختلف سالهاست که از پهپاد ها و دیگر هواپیماهای بدون سر نشین برای کاربرد های جاسوسی و یا هجومی استفاده می کنند، اما تجهیز سربازان پیاده نظام به پهپاد های کوچکی که در جیب جای بگیرند چیزی شبیه به صحنه های دیده شده در یک فیلم تخیلی است.

ارتش کشور آمریکا در حال تلاش برای تحقیق و توسعه پروژه ای به نام SBS است که نتیجه آن تولید پهپاد هایی کوچک و سبک برای استفاده فردی سربازان خواهد بود .

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

هواپیما های بدون سر نشینی مانند Gray Eagle و Shadow سال هاست که وظیفه پایش لحظه به لحظه محیط درگیری و شناسایی عوامل دشمن را بر عهده دارند و از بالا از سربازان آمریکایی محافظت می کنند؛ اما گاها شرایطی به وجود می آید و یا محیط درگیری به گونه ای است که قابلیت های این هواپیما های بدون سرنشین، عملکرد قابل قبولی را به نمایش نمی گذارند. تجهیز سربازان پیاده نظام به پهپادی با ابعاد لازم برای جایگیری در یک جیب و نیز وزنی کمتر از ۱۵۰ گرم می تواند تاثیر زیادی در پیشرفت عملکرد نیروهای پیاده نظام داشته باشد.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

سرباز در موقعیت های خطرناک و ناشناخته می تواند با استفاده از این پهپاد محیط منطقه جنگ را بررسی کرده و از خطرات و تهدیدات محیط خود آگاه شود. ارتش نروژ و انگلیس در این حوزه پیش قدم بوده اند و سربازان آنها بیش از ۴ سال است که از این پهپاد های شناسایی و جاسوسی استفاده می کنند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

ارتش آمریکا نیز با الهام گیری از ارتش کشور های نروژ و انگلیس به فکر تولید پهپاد هایی کوچک افتاده، اما به نظر می رسد فناوری های موجود هنوز با نیاز های لازم برای تولید پهپاد مورد نظر ارتش آمریکا تطبیق و همخوانی ندارد.

صنایع دفاعی کشور آمریکا پهپاد مناسب در این حوزه را پهپادی با وزن کمتر از ۱۵۰ گرم می دانند که بتوان آن را در یک جیب کوچک نیز جا داد و هدف از این ابعاد وکوچک و وزن پایین نیز سهولت سرباز در حمل این دستگاه است؛ همانطور که می دانید یک سرباز وسایل مختلفی را در حین انجام عملیات با خود حمل می کند و به همین دلیل صنایع دفاعی بیشینه وزن پهپاد مورد نیاز را ۱۵۰ گرم تعیین کرده اند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

صنایع دفاعی آمریکا زمان مورد نیاز برای شروع پرواز پهپاد را ۶۰ ثانیه عنوان کرده و معتقد است که این باتری این پهپاد باید انرژی مورد نیاز برای پرواز حداقل ۱۵ دقیقه ای آن را تامین نماید. پهپاد پروژه SBS صنایع دفاعی کشور آمریکا به یک دوربین مجهز خواهد بود که از فاصله ۱۵ الی ۲۵ متری قادر به شناسایی اجسامی با ابعاد یک انسان است و به دلیل استفاده از فناوری دید در شب می توان در عملیات های شبانه نیز از آن استفاده کرد.

از دیگر ویژگی های موجود در پهپاد های مذکور ارتش آمریکا می توان به مخابره همزمان تصاویر و قابلیت کنترل کردن آن از فاصله ای ۱ کیلومتری اشاره کرد. نیرو های پیاده نظام نروژی و نیز انگلیسی مدتی است که از پهپاد کوچکی به نام PD-100 Black Hornet استفاده می کنند؛ در واقع سربازان انگلیسی ۴ سال است که از این پهپاد در انجام عملیات در خاک کشور افغانستان بهره گیری می کنند.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

ارتش آمریکا سعی کرده تا با استفاده از تجربیات ارتش های انگلیس و نروژ پهپادی با قدرت و امکانات بیشتری را طراحی کند که در عین حال به لحاظ اقتصادی نیز عملکرد بهینه تری داشته باشد. پهپاد PD-100 Black Hornet وزنی معادل ۱۸ گرم دارد که البته اگر وزن دسته کنترل کننده و صفحه نمایش را نیز به آن اضافه کنیم وزن کلی آن به ۱٫۳ کیلوگرم افزایش پیدا می کند.

باتری این پهپاد انرژی لازم برای پرواز ۲۵ دقیقه ای آن را تامین می کند؛ سرباز با استفاده از یک دسته کنترل کننده و دقیقا مانند یک بازی کامپیوتری آن را کنترل می کند و تصاویر دریافتی این پهپاد به صورت زنده به یک صفحه نمایش تاشو که بر روی سینه سرباز نصب شده است مخابره خواهد شد.

 

 تجهیز سربازان آمریکایی به پهپاد های جیبی

علاوه بر کنترل زنده پهپاد، سرباز می تواند مسیری را برای آن تعیین کرده و به پهپاد فرمان دهد تا به صورت خودکار در مسیر تعیین شده پرواز کند؛ این ویژگی باعث افزایش عملکرد سرباز در شرایط عملیاتی خواهد شد. یکی از محدودیت های موجود در به کار گیری پهپاد PD-100 Black Hornet مربوط هزینه های بالای تولید آن است، این پهپاد ها به صورت دست ساز تولید می شوند و این امر باعث شده تا هزینه تولید ۱۶۰ دستگاه از این پهپاد به ۳۰ میلیون دلار برسد.

صنایع دفاعی آمریکا در حال بررسی راه ها و فناوری هایی است تا به کمک آنها بتواند قیمت تمام شده این پهپاد را تا حد مطلوب و به صرفه کاهش دهد، پهپاد کوچک تولید کشور آمریکا نمونه ای به روز رسانی شده از PD-100 Black Hornet خواهد بود که علاوه بر پشتیبانی از ویژگی های و امکانات بیشتر، هزینه کمتری دارد.


فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می‌بینند؟


وب سایت روزیاتو: برای فضانورد شدن چه کارهایی باید انجام داد؟ این سوالی است که از همان اوایل شروع عصر فضا در دهه ی ۱۹۶۰ همواره پرسیده شده است. در آن روزها، خلبانان آموزش دیده ترین افراد حرفه ای در امر پرواز شناخته می شدند، از اینرو خلبانان نظامی در صدر فهرست کسانی که لیاقت و توانایی سفر به فضا را داشتند قرار می گرفتند. اخیراً اما افراد زیادی با پیشینه های شغلی مختلف از پزشک و دانشمند گرفته تا حتی استاد دانشگاه توانسته اند زندگی در مدار زمین را تجربه نمایند. با این وجود همین افراد غیر متخصص نیز باید شرایط فیزیکی بسیار مناسبی داشته و آموزش های طولانی و متنوعی را در این حوزه ببینند.

نیازهای جسمی و روانی فضانوردان

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

فضانوردان باید از لحاظ جسمی در شرایط بسیار خوبی قرار داشته باشند. یک کاندیدای خوب باید از چنان شرایط جسمی بی نقصی برخوردار باشد که بتواند زندگی در فضای بی وزنی را تحمل نماید. تمامی فضانوردان در هر رده و شغلی که باشند باید دستکم ۱۴۷ سانتیمتر بلندی قامت داشته ،از دید نسبتاً خوبی برخوردار بوده و فشار خون آن ها نیز در حد نرمالی قرار داشته باشد. هیچ محدویت سنی در گزینش ها لحاظ نمی شود اما بیشتر کسانی که برای فضانوردی آموزش می بینند بین ۲۵ تا ۴۶ سال سن دارند. با این وجود بارها پیش آمده که افراد مسن تر نیز برای انجام ماموریت به فضا رفته اند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
در روزهای اول عصر سفر به فضا تنها خلبانان آموزش دیده اجازه سفر به فضا را داشتند اما امروزه سفر به فضا نیازمند داشتن ویژگی های بسیار متنوعی است که از آن جمله می توان به توانایی همکاری با دیگر افراد در فضاهای بسته اشاره کرد. افرادی که به فضا می روند معمولاً انسان هایی با اعتماد به نفس بالا و توانایی ریسک کردن هستند. همچنین آن ها در مدیریت استرس بسیار توانا بوده و می توانند چندین کار را به صورت همزمان انجام دهند. در روی زمین نیز این افراد باید وظایف متعددی را برای برآورد توانایی در روابط عمومی خود انجام دهند از جمله صحبت کردن در میان عموم مردم، همکاری با دیگر افراد متخصص و گاهی نیز شهادت دادن در برابر مامورین رسمی دولت.

از این رو فضانوردانی که با گروه های متنوعی از مردم رابطه ی خوبی برقرار کنند می توانند به عنوان عضوی از یک گروه موثر و قابل اعتماد برای سفرهای فضایی دیده شوند.

آموزش به عنوان فضانورد

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

فضانوردان از سراسر جهان نیاز به تحصیلات دانشگاهی دارند. علاوه بر این آن ها باید در یک حوزه ی تخصصی مربوط به فضا نیز تجربه حرفه ای داشته باشند تا بتوانند به یک تیم فضایی ملحق شوند. برای مثال خلبانان و فرماندهان باید تجارب پروازی بسیار متنوع و جامعی در زمینه ی پروازهای تجاری و یا نظامی داشته باشند. بسیاری از فضانوردان نیز پیشینه ی تحقیقاتی قابل توجهی دارند و ممکن است دارای مدارک دانشگاهی بسیار برجسته ای باشند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
برخی دیگر نیز در زمینه ی نظامی و صنعت هوا فضا دارای مهارت بالایی هستند. بدون توجه به پیشینه، وقتی که یک داوطلب فضانوردی در برنامه ی فضایی کشوری پذیرفته می شود برای مدت طولانی باید آموزش های طاقت فرسایی که زندگی و کار در فضا را شبیه سازی می کند تحمل نماید. اگر فضانوردان از قبل در مورد پرواز با سفینه فضایی چیزی ندانند در این زمینه آموزش های کافی را خواهند دید. همچنین آن ها مدت زمان طولانی را در محفظه هایی که شباهت زیادی به فضای داخلی سفینه های فضایی دارند خواهند گذراند. حتی فضانوردانی که با راکت ها و کپسول های سایوز به فضا پرتاب شوند باید توانایی صحبت کردن به زبان روسی را داشته باشند.

تمامی داوطلبان در زمینه ی کمک های اولیه آموزش دیده و با ابزارهای تخصصی برای کار ایمن در فضای خارج از سفینه نیز آشنا خواهند شد. با این وجود آموزش تنها به این شبیه سازها و تجهیزات ویژه ختم نخواهد شد. داوطلبان فضانوردی مدت زمان زیادی را نیز در کلاس های درس گذرانده و در مورد سیستم هایی که بعدها با آن ها کار خواهند کرد آموزش می بینند. همچنین در مورد علم آزمایش هایی که در فضا باید انجام دهند نیز دروسی را خواهند گذراند. در زمینه ی شناخت تجهیزات و نحوه ی تعمیر آن ها در صورت بروز مشکل نیز هر فضانورد آموزش های جامعی می بیند.

تمرینات جسمانی برای فضانوردان

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
محیط فضا بسیار خشن و بیرحم است و انسان ها تنها با شرایط موجود در روی زمین و جاذبه ای که در این کره وجود دارد می توانند زنده بمانند.  اما جاذبه در فضا بسیار ضعیف تر بوده و در آن جا بی وزنی حاکم است بنابراین فضانوردان باید از قبل آموزش های لازم برای زندگی در محیط بی وزنی را طی کنند. این موضوع در ابتدا برای فضانوردان، دستکم از لحاظ جسمی، سخت خواهد بود اما بعد از مدتی با شرایط زندگی در فضا آشنا شده و می توانند به درستی بر روی حرکات خود تسلط داشته باشند.

علاوه بر این آن ها مدت زمان زیادی را در درون یک شبیه ساز به نام «شهاب سنگ تهوع» (Vomit Comet) خواهند گذراند که آن ها را در قوس های سهمی شکل خواهد چرخاند تا تجربه ی حرکت در فضای بی وزنی را تجربه کنند. همچنین آن ها برای مدتی در درون محفظه هایی که حالت شناور داشته آموزش می بینند که کار در فضا را برای آن ها شبیه سازی خواهد نمود. علاوه بر این، فضانوردان در زمینه ی مهارت های زنده ماندن در زمین نیز آموزش خواهند دید تا در صورتی که فرود آمدن آن ها طبق انتظار پیش نرفته و با دشواری هایی همراه باشد بتوانند جان خود را نجات دهند.

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟

با اختراع واقعیت مجازی، ناسا و دیگر آژانس های فضایی از روش آموزش سه بعدی با استفاده از این سیستم ها استفاده می کنند. نکته ی بسیار مهم این است که فضانوردان قبل از ترک زمین باید از لحاظ بصری و حرکت شناسی به طور کامل با شرایط فضا آشنا شوند.

آموزش های آینده برای مسافران فضا

 

 فضانوردان برای سفر به فضا چه آموزش هایی می بینند؟
در حالی که بسیاری از آموزش های فضانوردان در داخل آژانس های فضایی صورت می گیرد، اما شرکت ها و موسسات خاصی نیز وجود دارند که برای آماده کردن خلبانان عمومی و نظامی و همچنین مسافران فضایی، این افراد را در زمینه سفر فضایی را آموزش می دهند. ظهور توریسم فضایی فرصت های آموزشی دیگری را برای افراد عادی که می خواهند سفری به فضا داشته باشند اما نمی خواهند این کار را به عنوان یک تخصص و شغل داشته و در واقع تنها به جنبه ی ماجراجویی و تفریحی آن توجه دارند فراهم خواهد کرد.

علاوه بر این بزودی باید شاهد فعالیت های تجاری در فضا باشیم که مستلزم آموزش نیروهای حرفه ای و کارآمد خواهد بود. جدای از ماموریت و کسانی که به فضا می روند، سفر به فضا یک ماجراجویی خطرناک و چالش برانگیز است که در هر صورت باید آموزش کافی در این مورد دیده شود.


درباره لباس «ضد بمب» بیشتر بدانیم


وب سایت گانز مانیتور: پوشش ضد بمب و یا یا لباس مقاوم در برابر انفجار، نوعی زره سنگین است که بدن نیروهای نظامی را علیه فشار وارده در اثر انفجار بمب ها و همچنین برخورد ترکش های حاصل از آن محافظت می کند. لازم به ذکر است که مخاطب اصلی این پوشش های مخصوص، پرسنل آموزش دیده میدان های نبرد هستند. برخلاف زره های بالستیک که بیشتر بر قسمت هایی نظیر سر و تنه تمرکز می کنند، لباس ضد بمب تمامی اعضای بدن یک فرد نظامی در بر می گیرد چرا که در صورت انفجار، ترکش های حاصله همه نقاط بدن را تهدید خواهند کرد.

 

 درباره لباس

بخش هایی از لباس ضد بمب با هدف حداکثر حفاظت ممکن، هم پوشانی دارند. بدین ترتیب این پوشش منحصر به فرد از راه های مختلفی زندگی یک سرباز را نجات می دهد. به عنوان مثال پرتابه های ناشی از انفجار بمب های گوناگون، توسط لباس منحرف شده و آسیبی متوجه فرد نخواهد شد. علاوه بر این، انرژی موج انفجار تا حد قابل توجهی گرفته می شود و نیروی تجهیز شده به پوشش ضد بمب شوکی جزئی را احساس می کند. اکثر لباس های ضد بمب از جمله مدل های پیشرفته تر، با استفاده از موادی مانند لایه های کولار، فوم و پلاستیک ساخته می شوند تا عملکرد مورد نظر تامین شود.

 

 درباره لباس

برای به حداکثر رساندن دقت کاربر، لباس ضد بمب فاقد دستکش است. این موضوع سبب شده تا نیروی نظامی با راحتی بیشتری بتواند کار های یدی را انجام دهد. البته بزرگ ترین عیب فقدان دستکش نیز، عدم محافظت کامل از دست ها و حتی قسمت هایی از ساعد خواهد بود. با این وجود پوشش های ضد بمب در ماموریت های شناسایی، شرایط بحرانی و همچنین نبرد های خطرناک که احتمال استفاده از بمب های انفجاری بالا است، کاربرد زیادی دارند. جالب است بدانید که امکان محافظت در برابر اثرات حرارتی ناشی از انفجار بمب ها و یا هرگونه عوارض ثانویه دیگر هم وجود خواهد داشت. این در حالی است که قابلیت حرکتی فرد تحت هیچ شرایطی از بین نرفته و می تواند با کارایی بالایی در میدان نبرد حضور یابد.

 

 درباره لباس
تاریخچه                                                                 

پوشش های ضد بمب مدرن امروزی ریشه در جنگ جهانی دوم، زمانی که نیروی هوایی آلمان نازی حملات بمبی خود در خاک بریتانیا را افزایش داده بود، دارند. این بمب ها پس از آزاد سازی از هواپیما های نازی حدودا چند فوت در زمین نفوذ می کردند و در اصل منفجر نشده باقی می ماندند. بدین ترتیب آموزش نیروهای نظامی برای خنثی سازی بمب های مذکور بدون انفجار آن ها اهمیت بالایی یافت. در تصاویر قدیمی که از خنثی سازی های اولیه بمب های منفجر نشده موجود است، فرد مورد نظر هیچ گونه پوشش محافظتی به تن ندارد. حتی گاهی اوقات پیراهن نیز نداشته اند تا بتوان بهتر با گرمای ساطع شده از دستگاه کنار آمد! بدیهی است که شماری از این پرسنل دوره دیده حین خنثی سازی بمب ها جان می باختند. این گونه بود که نخستین لباس ضد بمب طراحی شد.

 

 درباره لباس
اولین پوشش ضد بمب متشکل از ماده کولار و صفحات زرهی (فلز یا فیبر های پلیمری تقویت شده) بوده است. هدف اصلی از طراحی لباس های نام برده، محافظت از نیروی نظامی در مقابل اصابت ترکش های انفجاری عنوان می شود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی تحقیقات نشان داد که مواد مذکور به تنهایی تاثیر کاملی علیه موج های انفجاری نداشته و حتی ممکن است منجر به انسداد ریوی و دیگر جراحات داخلی مرگبار شوند. اما این مشکل در لباس های ضد بمب مدرن تا حد زیادی رفع شده است. لایه های مختلف کولار، فوم و فیبر های پلیمری تقویت شده نه تنها موج های انفجاری را منحرف می کنند، بلکه از اصابت ترکش ها نیز به بدن فرد ممانعت به عمل می آورند.

 درباره لباس

 درباره لباس

اغلب در محتویات دستگاه های انفجاری دست ساز، مواد شیمیایی و یا بیولوژیک نیز یافت می شود. این نکته منتج به پیشرفت های مهمی در زمینه طراحی لباس ها و کلاه های ضد بمب شده است. به عنوان مثال یک پوشش ضد بمب مدرن، در برابر انواع مواد شیمیایی و بیولوژیکی علاو بر تهدیدات انفجاری سنتی مقاوم است. البته مدتی است که استاندارد های حفاظتی خاصی برای این محصولات نظامی در نظر گرفته شده و همه تولید کنندگان ملزم به رعایت آن هستند.

در واقع کمپانی های سازنده باید به بیش از تک فاکتور محافظت توجه کنند. مهارت های حرکتی مناسب یکی دیگر از ملزومات اصلی لباس های ضد بمب به شمار می رود. از جمله عوامل مهم دیگر می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  •  محافظت حداکثری از مغز و نخاع در برابر موج انفجار
  •  حفاظت گرمایی قابل قبول
  •  آزادی حرکت برای عملکرد موثر
  •  محدودیت وزنی مورد قبول
  •  قابلیت درآوردن سریع لباس به خصوص در شرایط اورژانس پزشکی
  •  محافظت مطلوب به منظور حذف نیاز به استفاده از کلاه مخصوص

محافظت

تحقیقی که در اواسط دهه ۱۹۹۰ در بریتانیا انجام شد، نشان داد که صفحات زرهی قابلیت مناسبی برای محافظت از ریه ها ندارند. در مقابل لایه ای با تراکم پایین مانند فوم، می تواند موثر واقع شود. با این وجود آگاهی از فرکانس امواج انفجاری با هدف ارائه حداکثر محافظت (به ویژه در مورد ریه ها) اهمیت زیادی خواهد داشت و به یک طراحی بهتر کمک خواهد کرد.

 

 درباره لباس

 

 درباره لباس

اگرچه لباس های ضد بمب مزایای زیادی دارند، چندین عیب بزرگ نیز متوجه آن ها است. یکی از اصلی ترین این معایب، وزن بالای لباس (گاها تا ۸۱ پوند و یا بیشتر) خواهد بود. از طرفی مواد به کار رفته در ساخت لباس ضد بمب، نمی توانند گرمای آزاد شده توسط بدن فرد را تخلیه کنند و نتیجه آن به صورت استرس گرمایی خود را نشان می دهد. این موضوع منجر به بیماری و کاهش توان فرد برای انجام ماموریت خود می شود.


مهم‌ترین نوآوری‌های سال ۲۰۱۷ در حوزه امنیت


برترین ها – ترجمه از سینا اشتری: امنیت یکی از مهم ترین جنبه های زندگی در عصر دیجیتال است؛ در واقع نیاز به پیشرفت در حوزه امنیت هر سال و متناسب با پیشرفت در سایر حوزه های فناوری بیشتر می شود؛ در ادامه به معرفی مهم ترین فناوری های امنیتی ارائه شده در سال ۲۰۱۷ می پردازیم.

۱- Nest’s Cam IQ

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


دوربین ۸ مگاپیکسلی Nest بر خلاف اکثر دوربین هایی که در سال ۲۰۱۷ به بازار آمده اند، هدف ضبط و ذخیره ویدئو هایی با کیفیت ۴K را ندارد و به جای آن می تواند به امنیت محل کار و یا زندگی شما کمک کند. این دوربین با بهره گیری از رزولوشن بالای تصاویر خود می تواند هر نقطه از وسعت دید ۱۳۰ درجه ای خود را زیر نظر گرفته و شما را از ورود افراد مزاحم به محل کار و یا منزلتان آگاه کند.

یکی از منحصر به فرد ترین امکانات ارائه شده در این دوربین مربوط به ویژگی نرم افزار موبایلی مربوطه اش است که با استفاده از آن می توانید چهره افراد مورد اطمینان خود را برای دوربین تعریف کنید تا دوربین به هنگام ورود آنها به حوزه دید خود به شما پیام هشدار نفرستد.

 


۲- یک دستگاه رمز گشا به نام Susteen’s Burner Breaker

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


برخی از گوشی های هوشمند به سادگی فریب خورده و افراد دارای مهارت می توانند به واسطه عبور از قفل آنان به اطلاعات ذخیره شده در گجت دسترسی داشته باشند؛ اما گوشی های هوشمند دیگری نیز در بازار وجود دارند که بدون در اختیار داشتن رمز عبور آنها هرگز نخواهید توانست تا از آنها اطلاعاتی را استخراج کنید.

تا به امروز دستگاه هایی مانند Flip-Phone و یا Candy-bar به منظور شکستن قفل امنیتی گوشی هوشمند مظنونان و متهمان، به نیروهای پلیس کمک می کردند. این دستگاه های رمز گشا مشکلاتی را نیز داشتند که از جمله مهم ترین این مشکلات می توان به عدم هماهنگی سخت افزاری و نرم افزاری در آنها اشاره کرد.

دستگاه Burner Breaker شرکت Susteen یکی از قدرتمند ترین و به روز  ترین دستگاه های رمز گشای ساخته شده تا به امروز است که می تواند در طول ۲۴ ساعت روز ۱۴۴۰۰ رمز عبور متنوع را تولید و به منظور شکستن قفل یک گوشی هوشمند از آنها استفاده کند.

 


۳- جلوگیری از به دست گرفتن کنترل خودرو های هوشمند توسط هکر ها

 

 مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت


خودرو های امروزی در واقع موتور های مکانیکی هستند که توسط انواع و اقسام تجهیزات الکترونیکی و کامپیوتر ها احاطه شده اند.

یکی از مهم ترین نقاط ضعف این دست خودرو ها مربوط به امکان هک شدن آنها است که می تواند پیامد های غیر قابل جبرانی را برای سرنشینان به دنبال داشته باشد؛ هکر ها با نفوذ سایبری به کامپیوتر این خودرو ها می توانند کنترل آنها را در دست گرفته و همانند یک ماشین اسباب بازی، آنها را از راه دور کنترل کنند.

Uptane یک پروتکل نرم افزاری ارائه شده به منظور جلوگیری از این نوع از حملات سایبری است، Uptane دستورات ورودی خودرو را پیش از اجرا بررسی کرده و از هویت فرستنده آن مطمئن می شود.

 


۴- Battelle’s Drone Defender

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


استفاده از پهپاد ها رواج زیادی در میان مردم پیدا کرده است، در حالی که اکثر مردم عادی از این نوع از هواپیما های بدون سر نشین به منظور سرگرمی و یا ضبط فیلم و عکس برداری استفاده می کنند، برخی از گروه های تروریستی و شبه نظامی از پهپاد های کوچک برای جاسوسی و یا انداختن بمب بر سر خودرو ها بهره می گیرند.

سازمان های امنیتی مدتی است که به دنبال راه حلی برای این موضوع می گردند و نتیجه آن به طراحی و تولید اولین اسلحه ضد پهپاد انجامیده است.

Drone Defender اسلحه ای است که اختصاصا برای مقابله با پهپاد ها و دیگر هواپیما های بدون سر نشین طراحی شده است، با نشانه روی Drone Defender بر روی یک پهپاد و کشیدن ماشه این اسلحه، در مدت زمانی کمتر از یک ثانیه ارتباط رادیویی پهپاد با کنترل از راه دور آن مختل شده و پهپاد سقوط خواهد کرد.

Drone Defender در مواجهه با پهپاد هایی که از طریق یک ماهواره کنترل می شوند نیز موثر بوده و با قطع ارتباط موجود میان پهپاد و ماهواره، پهپاد را ناچار به فرود اضطراری خواهد کرد.

 


۵- نقشه مرجع شبکه اینترنت.

 

 مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت


اینترنت نامی ساده برای یک زیر ساخت گسترده جهانی است؛ اینترنت در واقع مجموعه عظیمی از سیم های ارتباطی، سرور های متعدد و تجهیزات الکترونیکی است که با پیچیدگی بسیار زیادی عمل می کنند.

Internet Atlas نقشه ای جامع از اینترنت است که می تواند این شبکه جهانی را بر روی نقشه کره زمین منطبق کند، جزئیات ارائه شده در این نقشه می توانند به هنگام تلاش برای رفع اشکالات به وجود آمده در سطح بالا به کمک کارشناسان آمده و به کمک اطلاعات موجود در این نقشه می توان خطرات طبیعی محیطی تاثیر گذار در عملکرد شبکه جهانی اینترنت را به حداقل رساند.

 


۶- موشک ضد ناو Lockheed Martin’s LRASM

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


موشک ضد ناو دوربرد جدید طراحی شده توسط شرکت Lockheed Martin یکی از به روز ترین جنگ افزار های دفاعی دیده شده تا به امروز است؛ این موشک در حال حاضر در حال طی مراحل تحقیق و توسعه بوده و قرار است تا سال ۲۰۱۸ شاهد به کار گیری آن در عملیات های نظامی باشیم.

این موشک رهگیر و خودکار از اطلاعات راداری و سنسور های مادون قرمز خود برای انتخاب مسیر استفاده کرده و حتی تا لحظه آخر قبل از اثابت نیز می توان هدف آن را تغییر داد، محدوده عملکرد آن ۳۴۰ کیلومتر مربع بوده و می تواند ۴۰ درصد از وزن ۲۵۰۰ پوندی خود را به حمل کلاهک انفجاری اختصاص دهد.

 


۷- هارد درایو ORWL

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


شرکت ORWL موفق به تولید اولین هارد درایو غیر قابل نفوذ جهان شده است، بسیاری از کارشناسان از این هارد درایو به عنوان انقلابی در سبک طراحی سخت افزار های کامپیوتری یاد کرده اند.

پروتکل سخت گیرانه امنیتی موجود در این حافظه سخت افزاری باعث می شود که تنها کاربر و صاحب آن بتوانند نسبت به رمز گشایی آن اقدام کنند.

یکی دیگر از قابلیت های موجود در این هارد درایو مربوط به قفل شدن همه جانبه آن به هنگام جابجایی است، با فعال کردن این قابلیت حتی اگر هارد درایو شما سرقت شود؛ هیچ کسی نخواهد توانست تا اطلاعاتی را از داخل آن استخراج کند و پوشش پلاستیکی در نظر گرفته شده برای این گجت دست هکر ها را هم برای نفوذ بی سیم به آن کوتاه کرده است و در آخر اگر کسی موفق به نفوذ سایبری به این گجت شود، ORWL Hard Drive به طور خودکار تمامی اطلاعات ذخیره شده شما را از بین خواهد برد.

 


۸- دستگاه اسکن ۳ بعدی لوازم و بار مسافران فرودگاه ها

 

 مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت


دستگاه های ایکس ری استفاده شده درفرودگاه ها، تنها تصویری دو بعدی از بار و لوازم همراه مسافران را در اختیار نیرو های امنیتی قرار می دهند و نمی توان خیلی روی دقت عملکرد آنها حسابی را باز کرد.

اما دستگاه CT Scan جدید طراحی شده توسط شرکت TSA می تواند به هنگام عبور چمدان و دیگر بار های مسافران از زیر سنسور خود، تصویری ۳ بعدی را از محتویات آن به مسئولان امنیتی فرودگاه نشان دهد، این دستگاه در مقایسه با سایر تجهیزات امنیتی پیشین نصب شده در فرودگاه ها، امکاناتی بیشتر و جثه ای کوچک تر دارد.

 


۹- اولین واکسن طراحی شده برای شبکه های Botnet

 

مهم ترین نو آوری های سال 2017 در حوزه امنیت 


Botnet به شبکه های متشکل از ربات ها اطلاق می شود که هدف خاصی را دنبال می کنند، با پیدایش و توسعه تجهیزات و گجت های موجود در حوزه اینترنت اشیاء طراحی و عملکرد خانه های مردم، در آینده ای نه چندان دور تغییراتی اساسی خواهد داشت.

خانه هوشمند به خانه ای گفته می شود که تمامی وسایل و ادوات آن از طریق شبکه اینترنت به یکدیگر متصل بوده و می توانند عملکرد های جدید و زیادی را در اختیار صاحب خانه بگذارند، از لامپ های هوشمند گرفته تا یخچال هایی که می توانند ما یحتاج مواد غذایی خانه تان را به صورت خودکار از فروشگاه های اینترنتی بخرند.

اما خانه های هوشمند در کنار تمامی مزایایی که به انسان ها ارائه می کنند مشکلاتی را هم با خود به همراه دارند که مهم ترین آنها در حوزه امنیت است؛ با توجه به اینکه شبکه اینترنت، نقشی اساسی و پایه ای را در عملکرد یک خانه هوشمند بازی می کند حمله سایبری به این نوع از خانه ها هم دور از ذهن نخواهد بود.

RATtrap اولین Firewall ارائه شده برای شبکه های Botnet (مانند یک خانه هوشمند) است که با اتصال به مودم و یا روتر شما از طریق درگاه Ethernet، خانه شما را از حملات سایبری مصون نگه می دارد.


زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا


برترین ها – ترجمه از حسین علی پناهی: زیردریایی های کلاس «کیلو» (Kilo) از لحاظ تکنیکی و صادراتی بسیار موفق عمل کردند. زیردریایی های مشهوری که تقریباً به معنای یک راه چاره برای نجات از درگیری در کشورهای متحد اتحاد جماهیر شوروی بوده و در طرف دیگر برای کشورهای عضو  ناتو  به یک کابوس تبدیل شده بود. ۵۳ فروند از این زیردریایی ها در طول ۳۳ سال ساخته شد که بار کاری لازم برای شرکت های کشتی سازی بزرگ روسی در طول دوران رکود پس از جنگ سرد را به منظور ادامه فعالیت آن ها فراهم کرد. علاوه بر عملیات های روسیه علیه داعش، بالا گرفتن تنش در دریای جنوبی احتمال درگیری های دریایی را افزایش داده است به همین دلیل باید شاهد حضور زیردریایی های کلاس کیلو در آب های آسیا باشیم.

برخلاف نیروی دریایی ایالات متحده، که زیردریایی های خود را به طور کلی اتمی کرده است اما روسیه هنوز به طور مشترک از زیردریایی های اتمی و دیزلی استفاده می نماید. زیردریایی های روسی نسبت به همتایان آمریکایی خود به مناطق عملیاتی نزدیک تر هستند. در حالی که روسیه از زیردریایی های هسته ای خود برای گشت زنی در آب های دوردست استفاده می کند ناوگان زیردریایی های دیزلی این کشور به خوبی برای نبرد در اروپا، خاورمیانه و کشورهای اطراف روسیه آمادگی دارند.

 

زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا 

تکیه گاه اصلی نیروی دریایی روسیه از ابتدا زیردریایی های کلاس ۸۷۷ بوده که ناتو و کشورهای غربی آن را با نام «کیلو» می شناسند و نسخه های روزآمد و مدرن این زیردریایی بسیار بی صدا و پنهانکار هستند. این کلاس روی هم رفته بیش از سه دهه است که در کارخانه های کشتی سازی روسیه ساخته می شود که این موضوع خود مبین کارآیی فوق العاده این زیردریایی در دریا بوده است. این زیردریایی در ابتدا قرار بود که در اختیار نیروهای دریایی کشورهای عضو پیمان ورشو قرار گرفته و جانشین قایق های قدیمی کلاس ویسکی و فوکستروت شود. این زیردریایی تنها ۷۲٫۵ متر طول و ۹٫۷ متر عرض و ۳۰۷۴ تن نیز وزن دارد. این زیردریایی تنها ۱۲ نفر افسر خدمه و ۴۱ خدمه ساده داشته و می تواند بدون نیاز به سوختگیری و تامین تجیهیزات مجدد ۴۵ روز را بدون وقفه به ماموریت خود ادامه دهد.

 

توان مورد نیاز برای این زیردریایی توسط دو ژنراتور دیزلی و یک گرداننده الکتریکی تامین شده که می توانند سرعت ۱۸٫۵ کیلومتر در ساعت در سطح و ۳۱ کیلومتر در ساعت در زیر آب را برای آن فراهم نمایند. این زیردریایی ها در مقایسه با زیردریایی های دیگر سرعت زیادی ندارند. برد عملیاتی آنها بین ۱۱۱۱۰ تا ۱۳۹۰۰ کیلومتر است یعنی این زیردریایی می تواند از مرکز فرماندهی ناوگان شمالی روسیه مسیر یک هزار کیلومتری را گشت زنی کرده و سپس به کوبا برسد. آن ها زیاد به عمق نیز نمی روند و بر اساس گزارش ها زیردریایی های کلاس کیلو معمولاً ۲۴۰ متر به عمق می روند و در بهترین حالت تا عمق ۳۰۰ متری نیز خواهند رفت این زیردریایی ها در آب های کم عمق نیز عملکرد خوبی دارند و با استفاده از دو پروانه پیشران که توسط موتورهای با سرعت پایین تغذیه می شوند کار کرده و به آن اجازه می دهند که در فضای نزدیک به کف دریا عملکرد بهتری داشته باشند. بخش زیادی از بی صدایی این زیردریایی مربوط به داخل آن است.

 

بدنه زیردریایی تقریبا به شکل یک قطره آب بوده و این طراحی جدید فشار آب روی طرح های زیردریایی قدیمی دوران جنگ جهانی دوم کاهش می دهد. موتور پیشران روی یک پایه ی لاستیکی قرار گرفته تا با برخورد آن با بدنه جلوگیری کند. همچنین این شیوه طراحی باعث می شود که لرزش ها به سر و صدا تبدیل نشده و این صداها در بیرون از زیردریایی شنیده نشوند. همچنین این زیردریایی دارای روکشی لاستیکی ضد پژواک است که سر و صدایی که در نتیجه ی حرکت زیردریایی تولید می شود را از بین خواهد برد این لایه روکش مانند به این زیردریایی ظاهری بسیار گرد و چاق می دهد که در عکس ها نیز می توان آن را مشاهده کرد. سیستم تولید هوا می تواند هوای مورد نیاز برای خدمه به مدت ۲۶۰ ساعت را تولید نماید که با توجه به این توان زیردریایی کلاس کیلو می تواند دو هفته را بدون آمدن روی آب به ماموریت خود ادامه دهد.

 

سیستم سنسوری این زیردریایی از یک رادار ام جی کا-۴۰۰ روبیکون (شارک گریل) فعال و انفعالی با فرکانس پایین با یک رشته بدنه ای انفعالی تشکیل شده است. همچنین این زیردریایی یک رادار فرکانس بالای ام جی ۵۱۹ Mouse Roar نیز دارد که برای دسته بندی اهداف و جلوگیری از برخورد با مین تعبیه شده است. برای مسیر یابی ساده و جستجوی سطحی این زیردریایی به یک رادار آلباتروس ام آر کا ۵۰ مجهز شده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

همچنین این زیردریایی دارای شش سیلندر اژدر انداز با قطر استاندارد ۵۳۳ میلیمتر است که در اصل قرار بود محل نگهداری تعدادی اژدر و ۱۸ موشک ضد زیردریایی استارفیش اس اس-ان- ۱۵ آی باشد. در آخرین مدل از این زیردریایی دو سیلندر اژدر انداز توانایی شلیک اژدرهای با هدایت سیمی را دارند. همچنین در این کلاس یک موشک انداز ضد هوایی که روی دوش سوار شده و جایگاهی برای اپراتور آن نیز در این زیردریایی تعبیه شده است.

بیش از ۲۴ زیردریایی کلاس کیلو در دوران شوروی سابق عملیاتی شده بودند که از این تعداد هنوز ۱۱ فروند در حال انجام فعالیت های خود هستند. یکی از این زیردریایی ها به کشور لهستان فروخته شد که هنوز عملیاتی بوده و یکی دیگر نیز به رومانی فروخته شد که از سرویس خارج شده است. ۹ فروند دیگر نیز به هند فروخته شد که از این تعداد هنوز ۹ فروند عملیاتی بوده و زیردریایی دهم نیز در آگوست سال ۲۰۱۳ دچار حریق شده و در دریا غرق شد. ایران نیز ۳ و الجزایر ۲ فروند  از این زیردریایی را در اختیار دارند. چین نیز پس از دوران جنگ سرد دو فروند از این زیردریایی ها را از روسیه خریداری نمود.

زیردریایی ها یکی از اولین تجهیزات سنگین دریایی بودند که کارخانه های کشتی سازی روسی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شروع به ساخت آن ها در مقیاس گسترده کردند. یک نمونه ی مدرن شده از کلاس کیلو با نام «پروژه ۶۳۶٫۶ » یا «کیلو بهینه سازی شده» برای جوان سازی ناوگان زیردریایی های نیروی دریایی روسیه ساخته شد که مورد تحسین کارشناسان قرار گرفت.

کلاس ۶۳۶٫۶ از همه لحاظ بهینه سازی و مدرن شده بود. ابعاد این مدل نسبت به مدل های قبلی تقریباً هیچ تغییری نکرده اما طراحی قسمت سینه ی زیردریایی با تغییرات اندکی به منظور بهبود جریان هیدرودینامیک تغییر داده شده بود. تغییرات اعمال شده به طور ویژه برای ایزوله کردن بیش از پیش موتورخانه بوده و قسمت های مرکزی موتوری آن به جاهایی منتقل شده بود که سر و صدای کمتری را تولید کنند. این نمونه در زمینه ی طی مسافت در هر بار سوخت گیری نسبت به نمونه های قبلی ۲۵ درصد عمکلرد بهتری داشته اما سیستم ردیاب زیردریایی آن نسبت به نمونه ی اولیه تفاوتی نداشت.

یکی از بهینه سازی های اصلی در کلاس ۶۳۶٫۶ توانایی پرتاب موشک های کروز کالیبور است. کالیبور اسم گونه ی متنوعی از موشک های زمینی، ضد کشتی و ضد زیردریایی است. در دسامبر ۲۰۱۶، زیردریایی روستوف-اون- دون از موشک های بالستیک کالیبور برای هدف قرار دادن مواضع داعش استفاده نمود.

جمهوری خلق چین یکی از اولین مشتریان مدل ۶۳۶٫۶ بوده و در دهه ی ۱۹۹۰ توانست ۱۰ فروند از این زیردریایی ها را خریداری نماید. این زیردریایی ها بین ناوگان شرقی و جنوبی نیروی دریایی این کشور تقسیم شده اند. یکی دیگر از خریداران این مدل الجزایر بوده که برای تکمیل ناوگان زیردریایی های کلاس قدیمی خود دو فروند زیردریایی مدرن کیلو نیز به ناوگان خود اضافه کرده است.

ویتنام نیز تاکنون ۶ فروند زیردریایی از کلاس ۶۳۶٫۶ را سفارش داده که ۵ فروند آن را تحویل گرفته است تا بدین ترتیب در برابر تهدیدات چین قدرت دریایی خود را تقویت کرده باشد. این دو کشور سابقه ی دشمنی و درگیری داشته و این روزها نیز اکتشاف نفت توسط دولت چین در مناطق دریایی مورد مناقشه باعث تیرگی بیش از پیش روابط دو کشور شده است. ویتنام برای خرید این ۶ فروند زیردریایی بیش از ۱٫۸ میلیارد دلار هزینه کرده است.

 

 زیردریایی پنهانکار مخوف روسیه؛ مایه وحشت آمریکا

روسیه نیز ۶ فروند از این زیردریایی ها را برای تقویت ناوگان زیردریایی های خود خریداری کرده است. آخرین زیردریایی این کلاس با نام «کوپلینو» (Kolpino) در فوریه سال کنونی در سنت پترزبورگ به آب انداخته شد. کوپلینو در ناوگان دریای سیاه مشغول به کار شده و در حملات علیه نیروهای داعش از آن استفاده خواهد شد. خبرهای حاکی از این است که ارتش این کشور خرید زیردریایی های کلاس کیلو را متوقف کرده و سعی دارد به سمت خرید زیردریایی های کلاس «لادا» (Lada ) برود.


جالب‌ترین ادعاهای علمی و غیرعلمی درباره سفر به مریخ


هفته نامه سرنخ: ادعای سفر به مریخ همیشه در طول تاریخ مطرح می شده اما در قرن جدید، کل کل شرکت های فضایی و آدم پولدارها به اوج خودش رسیده است. در این گزارش، سراغ عجیب ترین ادعاها درباره سفر به مریخ رفته ایم. از مردی که می گوید در یک پروژه فوق سری شرکت داشته و تمام کهکشان را دیده تا چالش های عجیب سفر به مریخ که تا به حال خبری درباره آن شنیده اید.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

مریخ؛ ایستگاه بین راهی

حدود یک سال پیش، یک شرکت تحقیقاتی که درباره علوم فضایی کار و پژوهش می کرد، طرح عجیبی را ارائه داد. شرکت «لاک هید» که می گفت فرستادن فضانورد به مریخ کار دشواری است، گفت که باید اول زیرساخت های زندگی مریخی را فراهم کرد. بعد هم پیشنهاد ساخت یک ایستگاه به بزرگی وزن ۱۲۰ تن روی مریخ را مطرح کرد. این ایستگاه شامل دو کپسول برای سفر در سطح مریخ و دو ایستگاه رفاهی برای زندگی یا تحقیقات فضایی است.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

این شرکت گفته شش فضانورد را برای یک ماموریت یک ساله به مریخ می فرستد تا ربات های این شرکت را روی سطح مریخ کار گذاشته و برای ساخت کمپ کوچک مریخی برنامه ریزی کنند. ربات های دیگری هم برای رفتن به قمرهای مریخ ساخته می شوند که نصب و راه اندازی شان با این گروه است. شرکت گفتهتا سال ۲۰۲۸ میلادی اولین فضاپیمایش با این قابلیت را به آسمان می فرستد و تمام جزئیات مربوط به آن را بعدا اعلام می کند.

کل کل پولدارها

افراد ثروتمند دنیا هم به خیل مریخ دوستان پیوستهاند. «جف بروس» رئیس شرکت آمازون که به تازگی نامش به عنوان پولدارترین آدم کره زمین مطرح شده، یک پروژه ماجراجویانه مطرح کرده است.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

او با تاسیس شرکت «بلو اوریجین» وعده داده تا چند سال دیگر یک راکت فضایی می سازد تا کارمندانش در مریخ مشغول کار شوند. «نیو گلن» اسم این پروژه است و قرار است در قدم های بعدی، میلیونرهای بزرگ دنیا را به سفرهای تفریحی مریخ بفرستند.

این پروژه که قرار است تا سال ۲۰۲۰ میلادی یک نمونه آزمایشی داشته باشد، از سوخت جدیدی استفاده می کند که از تمام سوخت های موشک که تا به حال ساخته شده قدرتمندتر است. البته او تنها انسان پولدار در دنیا نیست که روی چنین پروژه ماجراجویانه ای سرمایه گذاری کرده است.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

قوانین نانوشته ناسا

رقابت بعدی دنیا بر سر فرستادن آدم به سیاره های دیگر است. رئیس جمهور آمریکا چند سال پیش وعده داد که ناسا (سازمان فضایی آمنریکا) می تواند حداکثر تا سال ۲۰۳۰ میلادی، انسان به کره مریخ بفرستد.

این سازمان هم برای این که بتواند به چنین هدفی برسد از سال ها قبل یعنی از نوامبر ۲۰۰۰ میلادی فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین المللی می فرستاد. در بخش مهمی از این پروژه ها، روی مسائل مختلفی که ممکن است سفر فضایی روی بدن انسان ها بگذارد، پژوهش می شد.

شاید برای تان جالب باشد که بدانید به جز مسائل علمی، روی رفتارهای عجیب انسان در شرایط خاص فضایی هم تحقیق می کنند. یکی از چالش هایی که روانشناسان در ناسا درباره آن پژوهش می کنند، رفتارهایی است که یک فضانورد ممکن است در طول سفر از خودش بروز بدهد. آنها برای این که سفر به مریخ ریسک کمتری داشته باشد، درباره سابقه مردم از ملل مختلف و رفتار آنها در مقابل همدیگر یا حتی پیشنه تاریخی کشورهای شان همفکری می کنند.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

بنابراین قانون نانوشته، اهالی کشورهایی که زمانی با هم دشمن بوده اند، نمی توانند در این سفر فضایی با یکدیگر همراه شوند چون این احتمال وجود دارد که در مدت این سفر طولانی که چندین ماه طول می کشد، از دست هم عصبانی شده و بین شان مشاجره در بگیرد.

در بهترین وضعیت، آن هم در حالی که از خانواده شان دور هستند، چند ساعت قهر کرده یا به اندازه کافی در پروژه همکاری نمی کنند که در نهایت به شکست پروژه و مرگ همه شان منجر خواهد شد.

در این پروژه کسانی که از نظر روانی وضعیت متعادلی ندارند یا بیش از اندازه شوخ طبع هستند، کنار گذاشته می شوند. چون ممکن است از سر تفریح با دوست شان شوخی کنند و او را به کشتن بدهند. واقعیت این است که اطلاعات ما زمینی ها درباره مریخ هنوز آن قدر نیست که بتوانیم تمام اتفاقات را پیش بینی کنیم. با این حساب هر شوخی می تواند به قیمت جان مان تمام شود.

سفر در زمان و مکان

در زمان قدیم همیشه عده ای بودند که ادعا می کردند به مریخ سفر کرده اند، به خصوص حدر دوران قرون وسطی و در ایتالیا چنین ادعایی در بین جادوگران یا کسانی که می خواستند مردم را فریب بدهند وجود داشت اما حالا ماجرا طور دیگری رقم خورده است. یکی از عجیب ترین ادعاها درباره سفر به مریخ را نه یک مرد عادی بلکه وکیلی تحصیلکرده از ایالت سیاتل آمریکا بر زبان آورده که می گوید دولت ایالات متحده او را سال ها پیش بر اساس یک طرح تحقیقاتی فوق سری به کره سرخ فرستاده است.

 

 ایستگاه بعد: مریخ

وکیل «اندرو بسیاگو» می گوید که در کودکی توسط دولت آمریکا به عنوان بخشی از یک پروژه تحقیقاتی فوق سری به نام «پگاسوس» که درباره سشاخت ماشین زمان یا سفر بین سیارات کار می کرد، فعالیت می کرده است. به گفته وی، این پروژه را وزارت دفاع آمریکا حدود ۴۰ سال پیش طرح ریزی کرده بود تا جاسوس هایش را در طول زمان حرکت داده و اهداف خاصی که در سر داشت را پیاده کنند.

گام اول این تحقیقات که وکیل «بسیاگو» در زمان کودکی در آن شرکت کرده بود شامل یکسری تست های روانشناسی درباره تاثیرات سفر در زمان روی روان بچه ها و بزرگسالان بود.

او آن قدر حرف هایش را حق به جانب و مطمئن بیان می کند که مجله «هافینگتون پست» هم سراغش رفته و با او گفتگو کرده است. او درباره این که چنین پروه هایی چطور می تواند رخ دهد آن هم در حالی که دانشمندان سال هاست درباره امکان سفر در زمان جبهه گرفته اند، به حرف یک دانشمند مجنون اشاره می کند که ادعا کرده سفر در زمان بیشتر از ۴۰ سال است که از طریق نوع خاصی از امواج در جریان است.

او ادعا کرده که «رامسفلد» وزیر دفاع وقت آمریکا با کمک همین ماشین زمان که یک فناوری فوق سری محسوب می شود، مرتب به بخش های خاصی از تاریخ سفر می کرده و مذاکرات را طوری به جریان می انداخته که همیشه منفعت آمریکا در نظر گرفته شود.

او گفته در این روش، بدن در قالب ذره هایی از انرژی در آمده و به مقصدهایی که از قبل تعیین شده حرکت می کند. او ادعا کرده با همین روش در فضای بی انتها حرکت کرده و بخهش هایی از مریخ را از نزدیک دیده است. او برای این که حرف هایش باورپذیر به نظر برسد، به برخی از واقعیت های علمی اشاره می کند. مثلا می گوید که در مریخ آدم فضایی نداریم اما هوایش به شدت سرد و مسموم است. من هم به زور کپسول اکسیژن و لباس فضانوردی مخصوص زنده ماندم. اگر خواستید به سیاره سرخ بروید این حرف ها را یادتان باشد.


1 2 3 4 10